Spion van Oranje: hysterisch en ongrappig

We gunnen regisseur Tim Oliehoek alle succes van de wereld. Maar na zijn onderhoudende Vet Hard! slaat hij met Spion van Oranje de plank helaas pijnlijk mis. Paul de Leeuw, Najib en Plien gillen er lustig op los. Maar vergeten en passant vooral grappen te maken, iets dat funest is voor elke komedie.

Gerard Joling met geïmplanteerd schaamhaar op zijn hoofd. Plien die Paul de Leeuw met een dildo bewerkt. Hans Kesting die als een robot met een Duits accent continu zijn armen en benen verliest. En als absoluut dieptepunt de pijnlijk ongrappige scène waarin Paul de Leeuw het presteert om in de grafkelder van de Oranjes alle kisten omver te stoten.



Het is maar een greep uit de momenten in Spion van Oranje die voor grap moeten doorgaan. De plot had best een leuke film op kunnen leveren: Paul de Leeuw in een dubbelrol als nichterige couturier én zijn terroristische Duitse tweelingbroer, die dreigt Nederland onder water te zetten. De AIVD vraagt vervolgens François om zich voor Bruno uit te geven en ons kikkerlandje te redden.

Maar na de aangenaam lompe opening waarin het Paleis op de Dam wordt opgeblazen, ontspoort de film al snel. Het verhaal blijkt vooral een vrijbrief voor De Leeuw, Najib Amhali (als neurotische AIVD-agent) en Plien van Bennekom (als oversekste verpleegster) om heel vaak en heel lang hysterisch te doen. De enige vakvrouw die serieus probeert er iets van te maken, is Nelly Frijda, die op haar 72e zoveel beter verdient dan te worden vol geplamuurd met een bord zuurkool - een scène die na het lijkenballet in de grafkelder tot de meest gênante van de film kan en moet worden gerekend.

Dat alle betrokkenen talent hebben, staat buiten kijf. Maar met Spion van Oranje slaat iedereen de plank dodelijk mis: op een avond slecht schooltoneel moet ik doorgaans harder lachen.

Dat producent San Fu Maltha nu in programma's als RTL Boulevard en De Telegraaf probeert de filmpers in het algemeen en collega Ab Zagt van het AD in het bijzonder af te schilderen als dorpsgekken die zich baseren op een film die nog niet af was, maakt de zaak er niet beter op. Bij de voorvertoning in kwestie zaten meer dan twintig journalisten in de zaal, die allemaal zeer correct een uitnodiging hadden ontvangen. En geen moment maakte Maltha, die de film inleidde, maar enig voorbehoud dat er niet over deze versie geschreven of gepraat mocht worden. Vermoedelijk had hij daar, mochten wij dit misbaksel wél leuk hebben gevonden, ook geen enkel bezwaar tegen gehad.
Film1 op Facebook

Registreren Inloggen