Acteur David Kross over The Reader

De achttienjarige Duitse acteur David Kross had zijn eerste hoofdrol te pakken in het misdaaddrama Knallhart (2006). Drie jaar later kroop David onder de lakens met Oscarwinnares Kate Winslet voor de film The Reader. Opnieuw een grote rol, ditmaal in het Engels en met flink wat blootscènes. Niet niks dus. Talloze mannen hadden wel met hem willen ruilen, maar de jonge acteur blijft er zelf heel rustig onder. Op het Film Festival van Berlijn sprak Film1 met hem.

Hoe zou je jouw personage Michael omschrijven?
Michael is heel nieuwsgierig en heel open. Hij is van goede afkomst en heeft een goede opleiding. Het is een beleefde, nette jongen die op een dag een vrouw ontmoet die zo anders is dan alles wat hij kent. Dat trekt hem enorm aan. Hij wil meer zien van de wereld van de arbeidersklasse. Hij gaat terug naar het gebouw waar hij haar zag, terug naar haar en wordt dan verliefd. Vanaf dat moment draait alles om haar.

Was het lastig voor je om in het Engels te acteren?
De film speelt zich af om Duitsland, maar we spreken Engels. Dat is eigenlijk wel verwarrend. Om het publiek niet nog meer te verwarren, wilde ik er wel echt voor zorgen dat mijn Engels goed was, dat het wel geloofwaardig overkomt. Toen ik de rol kreeg, sprak ik alleen het beetje Engels dat ik op school had geleerd. Ik was niet echt goed, dus het was hard nodig dat ik de taal beter onder de knie zou krijgen. Ik ben me gaan voorbereiden met een taalcoach. Met hem heb ik het script regel voor regel doorgenomen. En ik ben vooral veel Engels gaan praten. Je leert een taal toch het beste als je hem veel spreekt.

Wat heb je nog meer gedaan om je voor te bereiden?
Ik maakte me nogal druk om het tweede deel van mijn rol, waar ik de wat oudere Michael speel. Dan ben ik ineens zeven jaar ouder. Ik ben naar de rechtenfaculteit gegaan om daar te kijken hoe het studentenleven is. Verder heb ik heel wat gelezen over de holocaust. Op school hadden we daar natuurlijk al over geleerd, maar ik wilde er nog meer over weten. Ik was in het begin ook heel gemotiveerd om alle boeken waar ik in de film uit voorlees van voor naar achter te gaan lezen, maar ik kwam er al snel achter dat dat iets te veel van het goede zou worden.

Ralph Fiennes speelt de Michael van middelbare leeftijd. Heb je veel met hem gesproken over de ontwikkelingen van jullie personage?
Nee, daar hebben we het niet echt over gehad. Het was de taak van regisseur Stephen Daldry om van het personage één geheel te maken. Wel hebben we een week samen gerepeteerd. Stephen is sowieso nogal van het repeteren. Hij heeft een theaterachtergrond en brengt die manier van werken mee naar de filmset. Hij liet ons allerlei rare theateroefeningen doen. Ik moest me bijvoorbeeld wassen en Ralph moest dan toekijken hoe ik dat deed. (lacht)

Maar het was wel goed om elkaar zo te bestuderen, om elkaars maniertjes van dichtbij te zien. Tijdens het filmen zelf was er maar één dag dat we tegelijkertijd op de set stonden, maar toen ik de film terugkeek zag ik wel dat Ralph wat van mijn bewegingen had overgenomen.

Je werkte voor deze film samen met een aantal hele grote namen en hebt daarnaast ook behoorlijk wat naaktscènes. Werkte dat niet op je zenuwen?
Absoluut! Ik was heel zenuwachtig. Vooral over die seksscènes heb ik veel te veel lopen piekeren. Stephen kwam toen naar me toe en zei dat ik me beter kon focussen op de scènes die wat acteren betreft het moeilijkst waren. Bij die seksscènes gaat het namelijk niet zozeer om het acteren, dat is gewoon een heel technisch gebeuren. En hij had gelijk. Het switchen tussen de jonge en de oudere Michael vond ik uiteindelijk lastiger. De ene dag speelde ik de één dan weer de ander.

Hebben je vrienden en familie de film al gezien?
Tot nu toe alleen mijn moeder...

En wat vond ze ervan om haar zoon zo in actie te zien?
(lacht) Daar wil ik het met mijn moeder dus niet over hebben. Maar ze vond de film erg mooi. Zij is natuurlijk van een generatie die dichter bij de oorlog staat dan ik en ze kon zich er erg in het verhaal vinden.


Michael wordt in de film geconfronteerd met de oorlogsmisdaden van de generatie voor hem. Inmiddels zijn we meer dan vijftig jaar verder. Wat betekent een verhaal zoals dit nog voor jouw generatie? Leeft het oorlogsverleden nog steeds?
We zijn ons nog steeds van bewust van het verleden en leren erover op school. Maar verder durf ik het eigenlijk niet te zeggen, want ik kan niet voor mijn hele generatie spreken. Ik ben zelf ook heel benieuwd naar de reactie van mensen nadat ze de film gezien hebben. Ik ben er zelf voor deze film in ieder geval heel veel mee bezig geweest. De scène in het concentratiekamp heeft op mij heel veel indruk gemaakt. Het was de eerste keer dat ik een kamp bezocht. Het was ook de eerste keer dat er werd toegestaan om in een concentratiekamp een filmscène op te nemen. Dat was een hele zware draaidag in Lublin in Polen. Alleen al die sfeer die daar hangt.

Waar ben je momenteel mee bezig? Wat zijn je toekomstplannen?
Ik heb geen echte plannen op het moment. Ik heb kort geleden de opnames voor de film Same Same But Different afgerond. Dat was mijn tweede samenwerking met regisseur Detlev Buck, nadat we eerder Knallhart hebben gemaakt. Ik ben vooral geïnteresseerd in het vertellen van goede verhalen. Dat hoop ik in de toekomst meer te kunnen doen. Het maakt me niet veel uit of dat dan Duitse films zijn of niet. Al vond ik het wel erg leuk om nu in het Engels te acteren. Dat was een leuke uitdaging. The Reader was sowieso een grote stap voor me omdat ik met zulke bekende namen kon samen werken. Ik heb echt heel veel geleerd. Het samenwerken met acteur Bruno Ganz was ook geweldig. Dat is toch wel een van mijn helden. Bruno Ganz is een genie.