Schrijfster Kate DiCamillo over 'Despereaux, de dappere muis'

Met haar boek The Tale of Despereaux won Kate DiCamillo de Newbery Medal, een prestigieuze Amerikaanse prijs voor kinderboeken. En niet alleen de critici waren enthousiast over DiCamillo's verhaal van een dapper muisje met grote oren. Ook in Hollywood werd de kleine Despereaux niet over het hoofd gezien en mocht hij de hoofdrol spelen in zijn eigen film Despereaux, de dappere muis. Film1 sprak met de Amerikaanse schrijfster over het muisje dat graag de wereld wil ontdekken en een held wil zijn.

Wat was uw inspiratie voor dit verhaal?
Ik had een goede vriendin en haar achtjarige zoontje Luke op bezoek. Luke vroeg me of ik een van mijn volgende verhalen wilde schrijven over een onwaarschijnlijke held met héél grote oren. Dat leek me wel een goed begin. Op zoek naar een onwaarschijnlijke held kom je al snel bij een klein muisje uit en dat was toen alles wat ik had: Een muis met grote oren als held in mijn verhaal. Toen ben ik vervolgens achter de computer gekropen om te kijken waar het heen zou gaan. Want dat weet ik vaak helemaal niet als ik begin met schrijven. Ik zit daar en soms lukt het, soms lukt het niet. Daar is wel een jaar overheen gegaan. Wat dat betreft is schrijven verschrikkelijk. Je weet nooit wanneer de ideeën gaan komen, maar als ze dan uiteindelijk binnendruppelen volgt het verhaal vanzelf.

Wat maakt Despereaux zo'n bijzondere muis?
Hij ademt de boodschap uit dat het belangrijk is om jezelf te zijn. Despereaux is een verbazingwekkende muis. Hij is niet bang om raar te worden gevonden door anderen. Hij is wie hij is en het kan hem werkelijk niet schelen wat de rest van de wereld daarvan vindt.

Dit verhaal gaat over muizen en ratten, maar ook in uw andere werken spelen dieren een grote rol. Wat maakt ze zulke goede hoofdpersonen voor u?
Het voelt soms alsof ik de hele ark van Noach bij me heb. (lacht) Maar toch is het niet zo dat ik van tevoren bedenk over welk dier ik nu weer eens zal gaan schrijven. Ze verschijnen gewoon vanzelf in mijn verhalen. Ik denk dat we voor dieren sneller onze harten openen. Het is makkelijker om ze toe te laten. We hoeven bij dieren minder op onze hoede te zijn.

Hoe was het om uw verhaal terug te zien in een film?
Ongelofelijk! Film is zo'n krachtig en direct medium. Het voelt voor mij al vreemd om mijn verhaal naar de drukker te sturen en in een boekvorm terug te zien, maar film is helemaal heftig. Ik was in eerste instantie ook wel bang om de film voor het eerst te gaan kijken. Je geeft tenslotte toch je kindje uit handen, maar na het zien was ik helemaal betoverd door wat ze ervan gemaakt hadden.

Lijken de personages en locaties op wat u in uw hoofd had toen u het boek aan het schrijven was?
Nee, in de verste verte niet. Ik heb helemaal niet zo'n uitgebreide fantasie. (lacht) Wat je in de film ziet is een verveelvoudiging van mijn inbeeldingsvermogen. Al die details overal, dat had ik zelf nooit zo kunnen bedenken. Ik weet zeker dat ik als kind vroeger helemaal idolaat van de muizenwereld was geweest zoals die in de film te zien is. Met rattenwereld daarentegen zou ik dan weer niks te maken willen hebben. Dat is echt een enge plek geworden!

Wat was uw bijdrage aan de film?
Ik heb aan het begin van het hele proces met de regisseurs en de producer om de tafel gezeten en geluisterd naar wat ze van plan waren met het verhaal. Daarna werd ik wel op de hoogte gehouden van alles wat er gebeurde, dan lieten ze me bijvoorbeeld schetsen zien. Maar ik heb zelf niet aan de film meegewerkt.

Had u niet liever zelf het boek bewerkt tot het scenario voor de film?
Er is al eerder een boek van me verfilmd (Because of Winn-Dixie, red.) en ik heb toen wel aan het scenario meegeschreven. Ik heb daar veel van geleerd, waarvan de belangrijkste les toch wel was dat ik op dat gebied nog veel meer moet leren. Scenario schrijven is echt weer een vak apart. Het was natuurlijk wel eng om het uit handen te geven, maar in feite geef ik mijn verhaal al uit handen als ik klaar ben met schrijven. Als het vertaald wordt bijvoorbeeld is ook niet meer elk woord letterlijk dat van mij. En ik kan ook niet bij lezers over hun schouder mee kijken en gaan uitleggen wat ik precies wil duidelijk maken.

Dus een filmscenario hoeven we voorlopig niet van u te verwachten?
Nee, dat denk ik inderdaad niet. Maar ik wil het ook niet uitsluiten. Wie weet wat ik in de toekomst nog ga doen.