Oliver Stone over Wall Street: Money Never Sleeps

door Rosa Gamazo

In 1987 was Wall Street een enorme hit voor regisseur Oliver Stone. 23 jaar later keert hij terug naar de gehaaide wereld van de effectenbeurs met Wall Street: Money Never Sleeps. Film1 sprak met Oliver Stone over zijn nieuwe film, de personages en de acteurs.

Oliver Stone (r.) op de set met Michael Douglas

Waarom wilde je een vervolg op Wall Street maken?
Omdat de beurs instortte in 2008 en het een fascinerend verhaal is. In 1987 kon ik door Platoon eigenlijk alles maken wat ik wilde. En ik zei: "Waarom doen we geen zakenfilm?" Dat was een nieuw genre, dat alweer vergeten was. In de jaren '50 hadden Robert Wise en andere regisseurs dat gedaan, maar sindsdien niet meer. Het was dan ook fantastisch om het te introduceren. En toen deed die film het goed, en met de jaren werd het steeds populairder. Nu is het mijn eerste franchise door wat er in 2008 is gebeurd. Ik dook er opnieuw in.

Gordon Gekko, het personage gespeeld door Michael Douglas, werd een soort cultfiguur voor de jonge mannen op Wall Street.
Ja, inderdaad. Dat werd hij. Gekko was gebaseerd op een slechterik die ik ken. Maar in de nieuwe film is hij een meer ambivalent persoon. Aan het begin van de film is hij platzak, net vrijgelaten uit de gevangenis. Hij heeft niks; zijn dochter wil niet met hem praten, zijn oudste zoon heeft zelfmoord gepleegd. Zijn leven is een puinhoop. Daarom is het interessant om te zien hoe hij zich terug in het systeem worstelt, omdat hij oud is. Hij heeft afgedaan. De tijden zijn veranderd.


Maar maak je met zo'n verhaal een slechterik niet te sympathiek?
Ik wilde niet bankiers en hufters eren, omdat ze zoveel geld hebben binnengehaald. Die mensen zijn niet interessant voor mij, en ook niet voor het publiek. Je moet een manier vinden om het te doen. De financiële crisis presenteerde een nieuw idee, een nieuwe manier om dit allemaal te onderzoeken. Daarom introduceerden we ook Gekko's dochter, Carey Mulligan, die volledig van hem vervreemd is. Shia speelt een goede jongen; hij is niet zoals Charlie Sheen uit de eerste film. Hij is meer een idealistische investeringbankier. Josh Brolin en Frank Langella spelen interessante personages. We hebben vijf verschillende strijdkrachten in dit verhaal. Het is een meer ingewikkelde film geworden dan de eerste. Maar ik vind ze allebei geweldig. Ik denk dat beide films elkaar complementeren.

Als filmmaker heb je een lange staat van dienst en word je enorm gerespecteerd. Zijn jonge acteurs als Shia LaBeouf niet enigszins geïntimideerd door jou?
De eerste keer dat ik Shia's wenkbrauwen zag en die met de mijne vergeleek, zei ik: "Ik heb grotere wenkbrauwen. F*ck niet met mij. Ik heb Scarface geschreven". En dat vond hij geweldig. Hij zei: "Prima, ik f*ck niet met jou. Jij hebt Scarface geschreven." Nee hoor, ik heb enorm van Shia genoten. Hij deed me denken aan een jonge Tom Cruise in Born on the Fourth of July. Hij heeft ook dezelfde rechtdoorzee energie. Shia gaat ervoor, net als Cruise destijds. Shia is erg sympathiek. Ik vond Disturbia en Eagle Eye leuk. Ik denk dat hij meer grote rollen zal spelen en hoop dat hij een grote ster wordt, en niet zomaar een jongen die alleen maar van een Transformer wegrent.

Je hebt nu twee films gemaakt over de aandelenmarkt, maar over Hollywood heb je nog nooit een film gemaakt, terwijl cynisme en hebberigheid daar net zo'n grote rol spelen als op Wall Street. Zou je daar nooit een film over kunnen maken?
Dat zou ik zeker kunnen. Alleen refereren die films vaak teveel naar zichzelf. Maar ik was dol op The Player. En ik vond The Bad and the Beautiful geweldig. Ze zijn vermakelijk, maar niet iedereen begrijpt die films. What Just Happened? met Robert De Niro was erg grappig, maar niemand ging er naartoe. Het was teveel een film voor ingewijden, waardoor het niemand iets kon schelen.

Wall Street: Money Never Sleeps draait vanaf 23 september in de bioscoop

Lees ook het interview met hoofdrolspeler Shia LaBeouf.