Chris Evans over zijn titelrol van Captain America

"Van veel films kan ik niet geloven dat ik eraan heb meegewerkt"

In Captain America: The First Avenger trekt acteur Chris Evans (Fantastic Four) het pak aan van de moedige Amerikaanse superheld met het onverwoestbare schild. Zijn personage Steve Rogers begint in de jaren veertig zijn dienstplicht als een nietig mannetje. Wanneer hij zich beschikbaar stelt door een wetenschappelijk experiment, verandert hij in een spierbundel die de wereld ten tijde van de Tweede Wereldoorlog moet zien te redden van een duister kwaad. Film1 sprak met Chris Evans over de hoofdrol in deze bigbudget actiefilm van Marvel.

Chris Evans in Captain America

Chris, wat trok jou aan in het personage van Steve Rogers?
Steve is een gast die een moeilijk leven achter de rug heeft. Hij verloor zijn ouders op jonge leeftijd en kampt met fysieke tekortkomingen. Dit soort dingen kan iemand erg onzeker maken en bepaalde afweermechanismes opbouwen. Wanneer je ouder wordt, is het moeilijk te bepalen welke persoon je van nature bent, of wie je door de omstandigheden bent geworden. Maar ondanks alle tegenslagen heeft Steve er altijd voor gekozen om een goed mens te zijn. En dat vind ik geweldig. Het is al moeilijk genoeg om het goede te doen wanneer het je allemaal voor de wind gaat, laat staan als alles tegen zit. Als ik toch zes films lang aan één rol vastzit, laat het dan deze zijn.

Je had nogal je bedenkingen voordat je de rol accepteerde.
Was dat omdat je al eerder een superheld gespeeld had in Fantastic Four?
Nee, de reden was dat ik niet zo goed kan omgaan met roem. Het is niet altijd zo fijn om beroemd te zijn. Probeer het maar eens voor zes maanden, zelfs dan zul je genoeg dagen hebben dat je liever weer onbekend zou willen zijn. In tien jaar tijd heb ik behoorlijk wat films gemaakt en een leuk leven geleid, zonder dat ik een 'filmster' ben geworden. Ik bezoek een honkbalwedstrijd zonder dat mensen me lastig vallen. Ik ga naar de supermarkt zonder achtervolgd te worden. Door deze rol zou dat allemaal kunnen veranderen en dat vind ik doodeng. Het is een grote verplichting om een optie aan te nemen op zes films, die ze over tien jaar uit kunnen spreiden. Wat gebeurt er als ik geen zin meer heb in acteren? Als ik wil verhuizen naar India? Of als ik de liefde van mijn leven ontmoet, ga trouwen en dan met tien kinderen op een boerderij wil wonen? Niemand kan voorspellen wat je over tien jaar wil.


Dus dan hangt het van het salarisstrookje af...
Ja, dat zou je denken. En dat hebben ook veel mensen gezegd. Maar geld maakt niet gelukkig. Ik bedoel, ik heb al een goed leven. Ik hoef geen eigen vliegtuig of een groot landhuis. Wat moet je met al het geld van de wereld als je niet eens je huis uit kan? Als dit om één film zou gaan, was het niet zo'n probleem. Als één kassucces me boven het hoofd groeit, kun je altijd nog verdwijnen en je tien jaar op de achtergrond houden. Met Captain America kan dat niet. Als dit een hit wordt, moet je na zes maanden weer aan de bak. Dat vond ik een doodeng idee, dus bleef ik nee zeggen.

Wat heeft je uiteindelijk doen besluiten om toch ja te zeggen?
Ik had het erover met een paar goede vrienden uit L.A. en die zeiden: "Chris, je moet niet weigeren omdat je bang bent. Je krijgt vaker spijt van de beslissingen die je niet hebt gemaakt, dan van beslissingen die je wel hebt gemaakt. Het is te gemakkelijk om nee te zeggen. Je moet het doen!" Dus toen begon ik te twijfelen en uiteindelijk ben ik in het diepe gesprongen. En nu probeer ik niet meer achterom te kijken. We zullen wel zien. Misschien zit ik over tien jaar in het gekkenhuis. (lacht)

Ben je nu wel blij met de keuze?
Captain America is een goede film geworden. Ik heb in heel wat producties gespeeld waarvan je later niet kan geloven dat je eraan mee hebt gewerkt. Je zou bijna je geld terug willen geven als ze je daarmee uit de film konden halen. Bij deze heb ik dat niet.

Hebben die vorige keuzes je voorzichtiger gemaakt?
Het blijft lastig om de juiste keuze te maken op basis van het scenario. Ik heb aan films meegewerkt die een geweldig script hadden, maar die uiteindelijk niet geslaagd zijn. In feite komt het neer op het vertrouwen dat je een regisseur geeft. Als je dezelfde filmopnames aan tien verschillende regisseurs zou geven, krijg je uiteindelijk tien verschillende films. Dus het gaat erom dat je iemand treft die precies weet wat wel en wat niet goed werkt. Iemand die weet met welke snelheid en ritme je het verhaal overbrengt aan het publiek. Er komt veel meer bij kijken dan weten waar de camera hoort te staan of hoe je dingen laat exploderen. Het gaat om het vertellen van een verhaal en dat is zo lastig dat je de controle gemakkelijk kunt verliezen.

De superhelden van Marvel kampen altijd met een intern conflict. Spider-Man moet omgaan met zijn schuldgevoel, de arrogante Thor leert nederig te zijn...
En hoe zit dat met Captain America?

Ja, hoe zit dat met Captain America?
Dat is inderdaad de vraag. Toen ik het script las, miste ik zijn interne strijd. Hij begint als een prima kerel en eindigt als een prima kerel. De spieren die hij krijgt, veranderen zijn persoonlijkheid niet. Steve blijft de waarde zien van wat hij gekregen heeft. Hij doet wat goed is: als iemand de wet overtreedt, neemt Captain America hem gevangen, hij schiet hem niet dood. Eerlijk gezegd heeft hij geen grote gebreken en ik was bang dat het daardoor een beetje een mat verhaal zou worden. Maar dat is gelukkig zeker niet het geval. Ik wil niet te veel verraden, maar er komt een punt dat het kwaad hem persoonlijk raakt. Op dat moment moet hij bedenken waarom hij de superkrachten heeft gekregen en hoe hij ze moet gebruiken.

Captain America: The First Avenger is vanaf vrijdag 13 juli te zien op Film1