Bij de audities van 'Afblijven'

Verhitte audities in een vrieskist
"Hou het klein, hou het klein, hou het klein"

Bart-René Thiel

"Zo verschrikkelijk is het allemaal niet. Je gaat niet naar de gevangenis!" Castingdirector Wim Serlie beweegt heftig zijn handen alsof hij zijn handen in lichterlaaie staan. De zestienjarige Nina uit Mijdrecht kijkt hem in opperste concentratie aan. "Hou het klein, hou het klein, hou het klein. Het is geen SOAP, alsjeblieft!" Op de kleine tv voor Serlie zie je Nina's gezicht in close up. Ze denkt even na en wanneer Serlie gebaart, dat ze opnieuw haar tekst mag zeggen, geeft ze een subtielere versie van Melissa's tekst. Haar castingpartner speelt overtuigend haar vriendin Sam.

Nina en ongeveer 800 andere kinderen in de leeftijd van twaalf en negentien jaar deden zaterdag 18 maart auditie voor één van de hoofdrollen in Maria Peters 'Afblijven!' naar een boek van Carry Slee. Ondanks de verhitte sfeer in een propvol Theater De Liefde in Amsterdam waren de elf castingruimtes ijs en ijskoud.


"Wil je ook zingen?", vraagt Serlie aan beide meisjes. "Ja, hoor", zeggen ze. Net als vele andere kandidaten heeft het tweetal 'Nine Million Bicycles' van Katie Melua ingestudeerd. Zowel Nina als haar tegenspeelster zingen buitengewoon zuiver. De kamer waarin de dames hun longen uit hun lijf zingen mag misschien de atmosfeer hebben van een geplunderd kraakpand, hij heeft een prachtige akoestiek.

De assistente van Serlie warmt haar handen aan een kleine straalkachel. Wanneer Nina en haar getalenteerde tegenspeelster de kamer verlaten hebben, vat ze de dag krachtig samen: "Deze twee meiden zijn niet tekenend voor vandaag. Het overgrote deel was bagger of mag ik dat niet zeggen?" glimlacht ze. Het volgende duo betreedt voorzichtig de castingruimte en kijkt angstig naar de camera en Serlie. Hij legt rustig uit, dat de meiden op de zwarte kruizen moeten staan om daar hun teksten te zeggen. Beiden hebben duidelijk moeite met de tekst. Het ene meisje heeft een haast onverstaanbaar Limburgs accent. Ze doet haar uiterste best, maar schiet jammerlijk te kort. "Bedankt!", zegt Serlie resoluut wanneer de dames klaar zijn.


Wanneer ik de vrieskist verlaat, word ik buiten tegengehouden door twee tieners. Nina (16) en Roel (17) beiden uit Goes zouden heel graag een paar tips willen hebben. "Hou het klein," zeg ik, "Dan komt het wel goed. Gaan jullie ook zingen?" Nina kijkt me met een grote glimlach aan: "Nee joh, ik kan niet zingen. Ik verwacht daarom ook niet dat ik de hoofdrol krijg."

De hoofdpersoon uit 'Afblijven!' houdt namelijk ontzettend van dansen en zit op hiphop danslessen. Dit laatste houdt ze angstvallig geheim voor haar ouders die denken dat ze op ballet zit. Het gaat goed mis met Melissa wanneer ze mag dansen in de videoclip van een bekende rapper. Om haar onzekerheid te verbergen slikt ze stiekem pilletjes en al snel worden het er steeds meer. Haar beste vriend Jordy ziet het met lede ogen aan. Hoe kan hij haar helpen?
Om het kaf van het koren te scheiden worden er niet alleen acteer- en zangaudities gehouden, maar wordt er op de bovenste verdieping ook gekeken of de achthonderd tieners over enig danstalent bezitten. Op de trap naar boven staat op elke tree een nerveus kind. Allemaal hebben ze een sticker met een nummer op hun borst geplakt. In de gang staat een grote groep te rekken en te strekken. Boven de kakofonie van nerveus geklets, hoor je achter de gesloten deur een dreunende hiphopbeat en stampende voeten.


In de dansruimte wacht de drievoudig Wereldkampioen Streetdance Roberto da Costa de nieuwe groep rustig op. De spiegels over de gehele breedte van de muur zijn nog beslagen van de vorige danssessie en worden in een rap tempo droog gepoetst. De assistent van Da Costa demonstreert de eerste vier stapjes, uit een routine van ongeveer zestien, aan het gemengde gezelschap. Van twaalfjarige kinderen tot negentienjarige jongvolwassenen, allemaal luisteren ze even aandachtig. Sommigen pakken de dansroutine verbluffend snel op, anderen blijven steken bij pasje zeven of acht. Ze kijken ongemakkelijk om zich heen.

Ook regisseuse Maria Peters begeleidt een auditieruimte. En ook bij haar ligt de temperatuur rond het vriespunt. De kleine, grote vrouw heeft daarom een dikke winterjas aangetrokken. "Ik zie er toch niet dom uit?", vraagt ze aan me. Ik schud mijn hoofd en bedenk me, dat ik het liefst bij haar in de jas zou willen kruipen. De twee meisjes die hier Melissa en Sam spelen kunnen niet meer van elkaar verschillen. Is de ene een heupwiegende tiener met iets teveel make-up, de ander is niet alleen kop of twee kleiner, ze is ook op andere gebieden... geringer in omvang.


Het tweetal doet zeker niet onder voor elkaar en schreeuwen op het hoogtepunt van de dialoog hun longen uit hun lijf. Omdat op hetzelfde ogenblik een etage hoger Da Costa's stampende groep dreigen door het plafond te vallen, geeft de auditie letterlijk extra impact.

Wanneer de audities op hun eind lopen, besluit ik mijn spullen te pakken en huiswaarts te keren. Onderweg betrap ik mij op het fluiten van het tenenkrommende 'Nine Million Bicycles'. De meeste indruk heeft de zestienjarige Nina uit Mijdrecht gemaakt. Haar intense blik op het tv-scherm zouden wel eens hoge ogen kunnen gooien bij de volgende auditie. Maar ja, ik ben geen castingdirector. Dus het is nog even afwachten.

Bart-René Thiel

Lees ook de korte gesprekjes met Maria Peters en Carry Slee.

Foto's: (c) Hans de Vries