Regisseur Asghar Farhadi over de Oscarwinnaar A Separation

Zondag gaat op Film1 het spannende gezinsdrama A Separation in première. Met zijn vijfde film sleepte de Iranese filmmaker Asghar Farhadi de Gouden Beer in Berlijn in de wacht en de Oscar voor Beste Buitenlandse Film. Farhadi, die tegenwoordig in Berlijn woont, was met zijn dochter in onze hoofdstad en Film1 ging met de regisseur in gesprek. Nu eens niet over de politieke en religieuze situatie van zijn thuisland, maar over het hart van zijn film.

Regisseur Tom Tykwer over het driehoeksdrama Drei

Na Amerikaanse producties als Perfume en The International is de Duitse regisseur Tom Tykwer (Lola rennt) weer terug op eigen bodem met het driehoeksdrama Drei, dat vanaf zondag 15 april te zien is op Film1. Hierin wordt de langdurige relatie tussen een man en een vrouw op de proef gesteld, wanneer ze beiden met een derde persoon te maken krijgen. Film1 sprak met Tom Tykwer over dit nieuwe drama.

Abduction (2011)

Het eerste grote soloproject van Taylor Lautner is een regelrechte teleurstelling. De grote namen kunnen hier niets aan veranderen. De actie is best vermakelijk, maar de plot en vooral Lautners acteerprestaties zijn ver onder de maat.

Restless (2011)

De nieuwste Gus van Sant is een modern sprookje die moeilijke issues even naar de achtergrond doet verdwijnen. De filmmaker onderschat zijn materie echter niet. Het samenspel van Wasikowska en Hopper is betoverend aandoenlijk.

The Guard (2011)

Deze must see gitzwarte misdaadkomedie is een aaneenschakeling van oneliners, komische situaties en een spannend politieverhaal. Brendan Gleeson is goed op dreef als eigengereide politieagent die er onorthodoxe opsporingsmethodes op nahoudt.

Lotus (2011)

Dit regiedebuut hangt van vertwijfeling en wisselende kwaliteit aan elkaar. De vele thema's staan elkaar tegen en de degelijke vertolkingen wegen nauwelijks op tegen de snelle afwisseling van de diverse verhaallijntjes.

Warrior (2011)

Dat sport en drama prima samen kunnen gaan bewijst dit sterke werk van Gavin O'Connor. Het acteerwerk is van hoog niveau en weet goed te verhullen dat de tegenstellingen tussen de broers en de afloop wat theatraal zijn.

Code Blue (2011)

Een behoorlijk zware, maar intrigerende zit. De thematiek is complex en de vraag is in hoeverre je mee wil gaan met de verknipte verpleegster die nieuwe gevoelens bij zichzelf ontdekt. Regisseuse Antoniak zal niet haar gehele publiek mee weten te krijgen. Voor de liefhebber dus.

Colombiana (2011)

De getalenteerde Zoe Saldana kan weinig verweten worden in deze rommelige actiethriller uit de productiestal van Luc Besson. Het scenario piept en kraakt van alle kanten en ontstijgt de categorie over the top. Het grootste bezwaar is echter dat de loshangende actiescènes ondoordacht en afgezaagd aandoen.

De president (2011)

Wat begint als een lichtvoetige politieke satire mondt uit in een flauwe reeks sketches en grappen. Halverwege verliest 'De president' de venijnige toon. Hoofdrolspeler Achmed Akkabi kan het moeilijk verweten worden: hij is wederom sympathiek en charismatisch en redt hiermee de show.

Conan the Barbarian (2011)

Deze flauwe remake heeft misschien lekker veel bloed en actie, maar wordt compleet om zeep geholpen door de slechte dialogen en stereotiepe personages. Dat werkte misschien dertig jaar geleden nog, nu is het lachwekkend.

The Future (2011)

De opvolger van Me and You and Everyone We Know is nog dromeriger, zelfs zweveriger, en een stuk abstracter. De denk- en belevingswereld van filmmaakster Miranda July blijft origineel en uniek, maar ook ondoorgrondelijk. Dit maakt The Future minder charmant en samenhangend dan July's debuut.

Le moine (2011)

Vincent Cassel steelt de show in deze relithriller over een monnik die zijn aardse behoeftes niet in toom weet te houden. Le moine is echter meer vorm dan inhoud en lost de hoogoplopende verwachtingen niet in.

Final Destination 5 (2011)

Dit vijfde - en naar het er nu naar uitziet laatste - deel uit de 'Final Destination'-reeks is vooral meer van hetzelfde, al zal de echte fan dit weinig kunnen boeien. De koek is echter nu wel op, maar juist op het moment dat je het allemaal wel gelooft wordt er nog even inventief aangehaakt bij het eerste deel uit 2000.

La prima cosa bella (2010)

De twee, en op een gegeven moment zelfs drie tijdsvakken die regisseur Paoli Virzì elkaar laten afwisselen, zorgen voor veel verwarring en een gebrek aan diepgang. Als het allemaal in een rustiger vaarwater is beland, blijft een mooi gezinsdrama over met prima acteerwerk.