Filmliefde

Dat wordt een nek-aan-nek-race tussen Muriel's Wedding en Mean Girls. Muriel's Wedding heeft de meest sympathieke hoofdpersoon die ik ken: ontroerend en grappig tegelijk. Het ene moment lig ik bij die film helemaal in een deuk, maar bij andere scènes zou ik het liefst wegkruipen van plaatsvervangende schaamte: zó gênant zijn de dingen die ze doet. Een grote dosis leedvermaak, maar vooral een humoristisch medeleven. Mean Girls is, doordat ik zelf voor de klas sta, voor mij erg herkenbaar en daardoor ontzettend grappig. Het vileine pestgedrag, de gemene grappen over en weer die worden gemaakt, de stoten onder de gordel, ik zie het allemaal elke dag weer terugkomen. Ik heb de film meerdere malen met verschillende klassen bekeken en alle leerlingen gingen helemaal op in de film. Ze herkenden zichzelf er in en konden door de karikaturale werking gelukkig erg om de film en daarmee ook om zichzelf lachen.

Crash van Paul Haggis. Deze film zag ik toen ik in Amerika woonde. Daar had ik de gewoonte om zaterdagochtend naar de bioscoop te gaan: deze was gevestigd in een grote typisch Amerikaanse 'shoppingmall' waar op zaterdag iedereen zijn zuurverdiende geld weer uit kwam geven. Crash was geen film voor dat publiek, dus zo kwam het dat ik helemaal alleen in een grote bioscoopzaal zat. Vanaf de eerste scène wist de film me te grijpen. En halverwege begonnen de tranen te stromen om niet meer op te houden. Ik had nog nooit eerder in de bioscoop een traan gelaten om een film, maar hierbij kwam ik helmaal los. Op het moment dat het kleine meisje werd beschoten, was voor mij het hek van de dam. Zelfs na de aftiteling kon ik niet stoppen met snikken. Uiteindelijk vroeg een bioscoopmedewerker of alles goed ging. Ik heb me met betraande ogen weer in het winkelende publiek gestort en heb flink wat geld over de balk gesmeten om me weer op te vrolijken. Toen ik een half jaar later weer in Nederland kwam wonen, draaide de film hier in de bioscoop en ben ik samen met een vriend nog en keer geweest. Ook al wist ik wat er ging komen, wéér gingen alle sluizen open. Deze keer in een volle bioscoopzaal. Gelukkig huilde nu de hele zaal met me mee...

Love Actually. Deze film keek ik samen met mijn vriend en mijn zusje op de bank. Mijn vriend en ik waren beide diep ontroerd en gingen helemaal op in de film: dít was nou ware liefde! Aan het einde vloeiden de tranen dan ook weer rijkelijk. We gingen helemaal op in de romantiek die in de film ten toon werd gespreid. Mijn zusje zat stil naast ons. Later hoorden we dat ze stom verbaasd was geweest: twee volwassen kerels die zaten te snotteren bij een simpele romantische komedie. Daar snapte ze nou helemáál niks van.

Moeilijke keuze: er zijn meerdere 'enge' films waar ik herinneringen aan heb. Toen ik klein was zag ik 'per ongeluk' een stuk van de film It, naar het boek van Stephen King. Ik kon er weken niet van slapen. Toen ik de film later weer zag, viel ik in slaap: ik zag totaal niet in wat er nou zo eng aan was geweest. Met een vriendin keek ik ooit Children of the Corn, 's avonds bij haar thuis. Na afloop ging ik weer naar huis. Aangezien ik niet in de stad woonde, moest ik op de fiets naar huis: over bosweggetjes én langs korenvelden. Daar kreeg ik een lekke band. Ik had toen nog geen mobiele telefoon dus ik kon niet naar huis bellen dat ik later kwam. Mijn ouders die enigszins ongerust werden, belden de vriendin op om te vragen hoe laat ik was vertrokken. Zij schrok dat ik nog niet thuis was en legde direct een link met de film. Zij was dan ook misschien wel het meest opgelucht toen ze hoorde dat ik weer veilig thuis was gekomen. Recentelijk zag ik de film Snakes on a Plane, althans: ik deed een poging. Toen de eerste slang in beeld kwam, heb ik m'n ogen dicht gedaan. Ik deed ze pas weer open toen degene naast me opstond omdat de film was afgelopen.

Indiana Jones, alle delen. Hoewel dit meer avonturenfilms zijn, komt het van alle films die ik kan waarderen het meest in de buurt van actie. De locaties, de plots, de muziek, de authenticiteit en natuurlijk de hoofdpersoon maken deze reeks tot een van de weinige die ik keer op keer kan kijken. De openingsscène uit The Temple of Doom is één van mijn meest favoriete openingsscènes aller tijden.

Titanic. Met deze film begon eigenlijk mijn hele liefde voor films. Deze film heeft álles: drama, liefde, spanning, mooie muziek, fijne cast, oogstrelende visuele effecten. De eerste keer in de bioscoop was een overweldigende ervaring. Daarnaast is het ook dé film van 'mijn' generatie. Ik zat in de tweede klas van het voortgezet onderwijs toen deze film opeens alle records brak. Íedereen wilde deze film zien. Deze film zette een heel nieuwe standaard. Veel filmmakers hebben geprobeerd over Titanic heen te komen, maar er zijn er naar mijn mening maar weinig in geslaagd. En Notting Hill moet in dit lijstje óók staan. Hoewel voorspelbaar, vind ik het een ontzettend strakke, lieve, grappige film. Julia Roberts werd na het zien van deze film een beetje mijn idool. Ik keek de film toen hij uitkwam op video bijna wekelijks op zondagmiddag, al dan niet samen met de rest van de familie die dan maar mee moesten kijken. Mijn vader kwam steevast na zijn middagdutje binnen tijdens de bedscène van Julia en Hugh. Zijn reactie was dan altijd: "Waar kijken jullie nou weer naar?" Om vervolgens te verzuchten: "O, zij met de grote mond weer.." De derde titel die ik wil noemen is Moulin Rouge: visueel spektakel ten top. De muziek, de decors, Nicole Kidman, de kleding, de cameravoering: álles! Helemaal geweldig! Ik heb zitten genieten in de bioscoop. Het verhaal deed er helemaal niet meer toe: dít was magie, film! Ik heb hem inmiddels vele malen gezien en kan alle teksten bijna helemaal meespreken en zingen. Ik blijf keer op keer genieten.

The Incredibles. Deze heb ik óók in de VS gezien in een ouderwetse drive-inn bioscoop. Voor de gelegenheid huurden veel mensen een mooi Amerikaanse slee, waarin je lekker op de achterbank kon hangen. Het geheel wekte een echt jaren vijftig-gevoel op. De film past ook helemaal in het plaatje: een lekkere onschuldige avonturenfilm zoals ze toen ook werden gemaakt. Al kreeg ik het idee dat een deel van het publiek niet meer zo onschuldig was en niet zozeer kwamen voor de film...

Een scène uit de film Unfaithful met Diane Lane. Hierin is ze vreemdgegaan met de knappe vreemdeling die ze in de stad heeft ontmoet. Ze is onderweg naar huis en zit in de tram. In deze scène van een paar minuten weet ze zonder woorden duidelijk te maken wat er in haar omgaat. Puur met de kracht van mimiek laat ze zien dat ze schaamte voelt, maar ook spanning, wellust, spijt en verlangen. Dit is een ontzettend knap staaltje acteerwerk. De kracht van de scène schuilt in de eenvoud en het acteertalent.

An American Tail: Fievel goes West. Een tekenfilm over een Russische muizenfamilie die is geëmigreerd naar de VS en daar een nieuw bestaan op moet bouwen. Na alle zielige avonturen in deel 1 trekken ze nu verder naar het westen, op de hielen gevold door een stel gemene katten. Onderweg raken ze elkaar kwijt, maar gelukkig vinden ze elkaar aan het eind weer terug. Dit plot, overgoten met een tranentrekkende soundtrack, zorgde voor een heel intense eerste bioscoopervaring. Ik geloof dat mijn vader me naderhand met moeite wist te troosten.

De tweeling. Een erg mooie tijdloze film met Hollywood-allure. Net als het boek, pakt de film je direct vanaf het begin en weet dat vrijwel tot het eind vast te houden. In mijn werk als docent Nederlands gebruik ik de film ook regelmatig. Jongeren zijn over het algemeen erg geraakt door het zien van deze film. De tweede in dit rijtje is Ja zuster, nee zuster. Het origineel is van ver voor mijn tijd, maar deze versie is ontzettend leuk. Camp tot en met, maar het is vermaak voor de hele familie. Het roept een soort 'samen-gevoel' bij me op. Dit komt grotendeels ook door het spelplezier wat het acteurs ensemble uitstraalt. En de laatste die ik wil noemen is Ellis in Glamourland. Een echte Amerikaanse 'romcom', maar dan Nederlands. Een simpel, maar pakkend verhaal met een leuke setting en een goede cast. Ik vond vooral de bijrollen erg leuk ingevuld. Ik heb erg gelachen om Tjitske Reidinga, haar scènes waren voor mij de onbetwiste hoogtepunten.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Deze film is zó complex, maar tegelijkertijd zó helder. Het gegeven is vrij absurd, maar het zo goed uitgewerkt dat je er helemaal in mee kunt gaan. De verhaallijn is zo ingenieus en er zitten erg veel subtiele hints verborgen. Ontzettend knap gedaan. Daarnaast levert de cast een geweldige prestatie. Zo'n script en zo'n cast is volgens mij de droom van iedere regisseur.