Filmliefde

Dat is absoluut Groundhog Day! Bill Murray is sowieso geweldig trouwens. Zijn droge humor vind ik ontzettend grappig. Groundhog Day is een film die ik heel, heel vaak kan zien: hij gaat nooit vervelen. Hij blíjft grappig, keer op keer weer, hoe vaak je hem ook kijkt. Het hoogtepunt is de scène met zijn oude vriend Ned, Ned Ryerson. Needlenose Ned! Ned the Head! Die hij elke dag opnieuw weer tegenkomt en uiteindelijk maar gewoon op z'n bek ramt. De eervolle tweede plaats is trouwens voor het eveneens hilarische The Big Lebowski van de Coen-broers.

Ehm... Dumbo, het vliegende olifantje? Pffff.... ik kan écht niets anders bedenken! Als zijn moeder dat liedje voor hem zingt, Baby Mine. En tijdens die scène met die slurf uit die kooi, volgens mij vlak voordat Dumbo gaat zuipen met die muis en die roze olifanten-droom krijgt. Het hangt ook heel erg af van je bui af of je ontroerd kan raken, en waar je bent, en met wie. Ik heb zelfs een keer moeten huilen om A Troll in Central Park, een gruwelijk slechte Don Bluth-film. Die trol ontmoet dan kinderen in het park, maar iedereen die hij met zijn handen aanraakt, verandert in steen. Die scène waarin hij dat jongetje betovert in steen... de manier waarop die blik van die trol dan verandert: ik raakte daar als kind enorm emotioneel van! Ik word sowieso het snelst geraakt door animatiefilms, als ik zo eens na ga. Het zijn ook allemaal films van lang geleden die me nu te binnen schieten. Ik geloof dat ik recent niet echt diep meer ontroerd ben door een film. Ik word in elk geval niet zo snel geraakt door chickflicks. Eerder nog door oorlogsfilms. En... oh ja! Ik herinner me opeens iets! Ik heb gehuild bij Deep Impact! Vlak voordat die vloedgolf vader en dochter op het strand verzwelgt! Recent heb ik trouwens heel erg zitten huilen bij United 93. Of eigenlijk meer ná United 93: na afloop, toen ik thuis zat, kwamen alle emoties eruit die ik in de bioscoop en op weg naar huis had proberen binnen te houden. Ik vond het een heel erg heftige film.

Ik heb niet zoveel met romantische komedies, misschien vooral omdat die nooit écht over verliefdheid gaan. Het gaat meer over achter elkaar aan rennen. Ik noem maar Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain: die film gaat écht over verliefdheid! De hele sfeer van de film ademt verliefdheid, de manier waarop de twee hoofdpersonages met elkaar omgaan straalt verliefdheid. Elke beweging die ze maken, elk woord dat ze zeggen getuigt van verliefdheid. Je wordt zélf spontaan verliefd als je die film zet! Mijn vriend en ik hebben geen romantische films die speciaal 'van ons' zijn, nee. We houden teveel van verschillende soorten films, denk ik. Hij houdt bijvoorbeeld van chickflicks, ik niet.

Als ik van tevoren denk dat een film eng is, ga ik er eigenlijk al niet naar toe. Ik heb ooit één scène gezien van It, naar het boek van Stephen King: dat was genoeg om mij de rest van mijn leven een clownfobie te bezorgen. Ik heb ooit op tv zo'n B-film uit de jaren zestig gezien over een beer die iedereen uitmoordt. Die vond ik ook erg eng! Maar hoe die heette? Géén idee meer. Ik kan er niet tegen omdat ik veel te snel geloof dat dat soort verhalen écht zijn, ben ik bang. Wat ik ook een gruwelijke film vond, was Watership Down. Ik heb heel hard gehuild voordat de film überhaupt begón! Ik was toen heel klein en durfde níet te kijken. We hadden het boek namelijk al eerder dan de film, en dat vond ik al eng. Ik heb hem nog steeds op video in de kast staan, maar ik durf hem nog steeds niet te zien. Thrillers vind ik trouwens over het algemeen wél leuk! Zolang er maar geen afgehakte hoofden langs komen lopen. Hoewel, Se7en vond ik fantastisch, en daar zit wel een afgehaakt hoofd in natuurlijk. Maar dat zie je nooit in beeld, dus dan mag het. Over Brad Pitt gesproken: 12 Monkeys vond ik ook een erg, erg goede thriller! Zo'n puzzelverhaal, daar hou ik wel van. Net als The Game; dat is óók zo'n fijn puzzelverhaal.

Doe daar maar King Kong. De nieuwe, van Peter Jackson. Die actiescènes waarin King Kong tegen die dinosaurussen vecht hadden veel langer mogen duren! Net als alle scènes met dinosaurussen in Jurassic Park trouwens. Ik hou wel van vechtende beesten.

Weer Groundhog Day! En Fight Club, die vond ik ook heel erg fijn. Om de stoerheid van de personages. Als je die film ziet, dan wil je gewoon Tyler Durden zijn. Ja, weer Brad Pitt inderdaad: stiekem wil ik natuurlijk gewoon Brad Pitt zijn! Wie niet?! Maar de hele sfeer van die film, het camerawerk, het verhaal. Spirited Away van Hayao Miyazaki mag trouwens óók in dit rijtje niet ontbreken. Een prachtig modern, raar, bijzonder, betoverend sprookje. En de animaties zijn wonderschoon! Ik ben een sfeermens, volgens mij. Een film moet sfeer hebben om mij te kunnen bekoren. Spirited Away is trouwens ook een film die bijna elke dag wel even langs komt in mijn gedachten. Dan doe ik iets of zie ik iets dat mij aan dat verhaal doet denken, op allerlei verschillende manieren. Als ik sushi eet. Of als ik een stukje gras zie met felle zon erop, net als in die film.

Dat waren de begintitels van Dancer in the Dark van Lars von Trier. We zaten in de bioscoop, hoorden prachtige muziek, maar het beeld bleef zwart. In de zaal ontstond enig rumoer: 'Huh? Is er iets mis?'. Ik was ook even van slag... tot ik nadacht en rustig weer in mijn stoel ging zitten, een glimlach op mijn gezicht. Het beeld was natuurlijk zwart, omdat het vanuit het oogpunt van een blinde was gefilmd! Dancer... IN THE DARK. Daarom heette die film natuurlijk ook zo. Ik snapte het! Hahaha! En de rest lekker niet. Wat was dat een heerlijk, blij gevoel. Al verdween dat gevoel tamelijk snel toen de film echt begon. Een andere bijzondere filmervaring was die keer dat ik met iemand waar ik stiekem verliefd op was naar Topsy-Turvy ging, van Mike Leigh. Diegene pakte vlak voor het einde van de film opeens mijn hand vast! Ik heb de laatste scènes van de film nooit gezien. Ik was zó van slag van die hand op de mijne dat al het geluid en al het beeld om me heen volledig verdween.

De sterfscène van Björk in Dancer in the Dark.

Weet jij misschien wat er eerder was? See no Evil, Hear no Evil met Gene Wilder en Richard Pryor of Taran en de Toverketel (The Black Cauldron) van Disney? Dan was dat de eerste! Ik kan me vooral die drie heksen nog herinneren, die die toverketel verstopt hadden. Ik heb hem laatst op dvd gekocht: die film is eigenlijk véél te eng voor kinderen. Of nee, wacht! E.T.! Die was nóg eerder toch? Wanneer? 1982? Toen was ik twee! Nee, die zal ik dan wel later op video hebben gezien, denk ik. We gingen vroeger niet veel naar de bioscoop; eigenlijk alleen maar naar Disney-films. Zo is mijn liefde voor animatiefilms natuurlijk ook ontstaan.

Ik wil nu impulsief Phileine zegt sorry zeggen... maar dat komt dan alleen maar door de hoofdrol van de ideale man Michiel! Ik vond Interview van Theo van Gogh erg goed, vooral vanwege het spel van Pierre en Katja. De tweeling vond ik ook prachtig: die film wist me enorm mee te slepen. Ik kon me onvoorwaardelijk overgeven aan het verhaal, dat heb ik niet vaak als ik film kijk. Het was allemaal flink dik aangezet, maar het was wél effectief. Ik vind films over de Tweede Wereldoorlog sowieso altijd interessant. Ik heb trouwens ook erg genoten van De boekverfilming van Eddy Terstall. Erg grappig, en ook zo heerlijk Amsterdams.

Er zijn zoveel rollen die ik graag had willen spelen! Vroeger wilde ik altijd het konijntje zijn in de Disney-versie van Robin Hood. Waarom? Geen idee! Ik was toen al verliefd op Robin Hood zelf, volgens mij. Wat gruwelijk, ik was verliefd op een vos! En ik wilde een konijntje zijn! En dit is nu echt het enige dat me te binnen schiet... wat erg! Ik wil wel heel graag nog een keertje een bijrolletje in een film spelen. Dat is toch wel een grote droomwens van me! Een rol waarvoor ik heel moeilijk in de camera moet kijken, zonder iets te zeggen verder. Als ik dat wél zou moeten doen, zou ik vermoedelijk gruwelijk door de mand vallen. De meeste tekenaars zijn volgens mij geen goeie acteurs.