-
Wat is de grappigste film die je kent?
Dat is de moeilijkste vraag die je me kan stellen, vind ik. Het zijn sowieso allemaal moeilijke vragen! Maar ik noem een film die ik dit najaar tijdens Film by the Sea in Vlissingen heb gezien: A Cock and Bull Story van Michael Winterbottom. Ik heb in lange tijd niet anderhalf uur zó ongecompliceerd plezier gehad tijdens het kijken naar een film. Die Cock and Bull was wel mijn ding. Het gaat over het verfilmen van film. Maar niet op een geforceerde manier, wat vaak wél gebeurt. In films over theater maken gaan alle acteurs opeens zo enorm uitsloverig praten als ze op het podium staan. Zo praten acteurs op een podium nóóit! Alleen maar in films: volslagen ridicuul! En zodra ze van het podium af stappen, praten ze opeens weer normaal. In A Cock and Bull Story gebeurt dat niet: daar doen ze allemaal normaal, óók als ze op het podium staan. Het verhaal is heel naturel gespeeld; daar hou ik wel van. Een andere film waar ik erg om heb moeten lachen, was trouwens Theo en Thea en de ontmaskering van het tenenkaasimperium. Ik vond dat Marco zichzelf érg goed speelde met een knipoog; dat is ontzettend moeilijk, kan ik je wel zeggen. Ik was er helemaal niet zo vóór dat hij mee zou doen aan die film. Ik dacht: "Dat wordt verschrikkelijk!" Dat apen eten, of het uitdrukken van een pukkel, dat is toch niet mijn soort humor. Maar achteraf kreeg ik ongelijk. Ik heb hartelijk om die film moeten lachen. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
E.T. - The Extra Terrestrial. Dat was volgens mij de allerheftigste filmervaring die ik óóit heb gehad! De tranen stróómden over mijn wangen, via mijn nek mijn blouse in. Ik dacht: "Dat kán niet, dat kán níet!" Ik durfde ook niet meer naar buiten te gaan met die rooddoorlopen ogen. Het was gelukkig in Duitsland, dus niemand herkende me. Ik ging een paar weken later nóg een keer; in Nederland, met een aantal kindertjes. Ik dacht: "Nu heb ik de film gezien, nu kan ik afstand nemen." Maar niets daarvan: vergéét het maar! Wéér hetzelfde, tránen op mijn boezem! Verschrikkelijk. Ik heb laatst tijdens Film by the Sea ook nog een heel ontroerende film gezien. Mother of Mine van Klaus Härö, een Zweedse productie over de 70.000 Finse kinderen die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog naar Zweden moesten evacueren omdat dat land neutraal bleef. Ik heb van de eerste tot de laatste minuut gehuild. Prachtig. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Crazy Love, de eerste lange speelfilm van Dominique Deruddere. Ik heb eerlijk waar geen idee meer waar het precies over ging, of hoe het eindigde. Maar ik kan me nog zó goed de twee hoofdpersonen herinneren: een jongen en een meisje die verliefd op elkaar zijn. En dat spát van het doek af, zó schattig! Die beelden die stráálden echt. Dat is me altijd bijgebleven; die film is toch al zo'n twintig jaar oud. Of Marco en ik een film hebben die ons bindt? Ehm... Deliverance! Marco's favoriete film. Het is een krankzinnig verhaal natuurlijk, maar erg goed gespeeld. Al die rare Amerikanen... maar dat is één van de weinige films die wij soms samen zien. Elke keer als we er langs zappen, blijven we wel hangen. Maar onze smaken verschillen wat dat betreft erg: dit is één van de weinige films die we allebei kunnen waarderen. We kijken samen meer naar televisieseries dan naar films eigenlijk. Foyle's War bijvoorbeeld, een ITV-serie over een politie-inspecteur in het Londen van de Tweede Wereldoorlog. Marco houdt heel erg van dat soort crimi's. -
Wat is de engste film die je kent?
Escape from Alcatraz, met Clint Eastwood. Ik heb die film van het begin tot het eind in één houding gezeten, zó eng vond ik het! Mijn hart ging te keer als een razende. Ik wil die film ook nóóit meer zien. Red Dragon is ook een film die ik gruwelijk vond, niet alleen maar eng: die heb ik gewoon niet afgekeken. Ik had hem op dvd gekocht, maar het liefst had ik die dvd in de vuilnisbak gekieperd, zo naar vond ik hem. Walgelijk! Maar ja, dat doe je niet met een dvd. Ik wilde Jonathan Demme er bijna op aanspreken tijdens Film by the Sea in Vlissingen. Maar toen bedacht ik me dat hij alleen het origineel gemaakt heeft. Dat was écht een goeie film namelijk. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik denk dat ik dan toch maar Speed noem. Die film ging zó snel, dat het hele verhaal eigenlijk volledig aan mij voorbij ging! Zoveel actie zat erin. En natuurlijk vind ik het leuk dat Keanu en Sandra er allebei in meespelen; ik heb erg goede herinneren aan dat tweetal en de opnames van The Lake House. Én hij is geregisseerd door een Nederlander! Dat mag ook niet onvermeld blijven. Daar mogen we best trots op zijn. -
Wat is de beste film die je kent?
Wat een vreselijke vragen stel je toch! Daar heb ik echt geen antwoord op, sorry. Ik zou het eerlijk waar niet weten. Ik wíl het ook niet weten eigenlijk. Want als je weet wat de beste film is, dan ga je alle films die je daarna nog ziet daarmee vergelijken. En daar wordt het film kijken volgens mij geen moment leuker van. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat was het regisseren van De Vlinder tilt de Kat op; dat was toch wel een droom voor mij die uit kwam. Als actrice was mijn mooiste filmervaring The Lake House: dat was toch wel heel erg bijzonder. Het was geweldig om zoiets één keer in mijn leven meegemaakt te hebben - want ik heb niet de illusie dat ik óóit nóg een keer zoiets mee ga maken. Dat was echt zo'n once in your lifetime experience. Het was een soort roes waarin ik die weken verkeerde. Zoiets móet je misschien ook maar één keer mee maken, dan weet je het tenminste op waarde in te schatten. Deze rol kreeg ik op een presenteerblaadje, maar ik heb geen zin om nu nog zo'n heel traject in te gaan dat je moet doorlopen als je in Hollywood zo'n rol wilt bemachtigen. De eerste castings, met een beetje geluk zit je dan bij de laatste vijftig. Dan moet je wéér casten, wéér die spanning. Daar geloof ik niet meer in. Dit was uniek, en het was geweldig. Maar de kans dat ik zoiets nog een keer mee mag maken, is nihil. Daar ben ik heel reëel in. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Dat was het begin van de film Speed: het eerste shot heeft op mij grote indruk gemaakt. Tijdens de begintitels, die lift die maar eeuwig door blijft gaan! Ik heb echt heel lang zitten piekeren hoe ze dat nou gedaan hebben, technisch gezien. En het zet meteen de toon van de film: spanning! Als ik Jan de Bont ooit tegen kom, ga ik hem dat toch eens vragen, want ik ben er nog steeds niet uit. Filmisch vind ik het eerste gesprek van Keanu en Sandra in The Lake House heel mooi gedaan. Ik hou van scènes die uit maar één shot bestaan: minutenlang praten ze over schijnbaar futiele zaken. Iedereen wéét natuurlijk dat ze diep van binnen elkaar al lang willen kussen. Dat vond ik heel mooi gefilmd, en erg mooi gespeeld ook. Ik heb recent ook met bewondering zitten kijken naar de scène met René van 't Hof in Ober: uniek! Hij trekt dat moment hélemaal naar zich toe, speelt elke seconde subliem uit. Echt een pareltje. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat was bij mijn oma: die had in het zijkamertje een wit laken opgehangen. Ik heb géén idee hoe ze kon projecteren in dat zijkamertje, maar het gebeurde wél. Ik zag een trein die naar mij toe reed: ik dacht dat ie over me heen zou rijden! Het was een heel kort stukje, ik schrok me wezenloos! Ik was een jaar of vijf, zes, denk ik; dat was mijn eerste kennismaking met film. Of het L'arrivée d'un train à La Ciotat van de gebroeders Lumière was? Geen idee! Ik weet wel dat mijn oma degene was die me daarna heel vaak mee nam naar de bioscoop. Ik verslond álles! En zij genoot: ze was een enorme filmfanaat. Het was altijd feest als ik met oma naar de film mocht. Dan gingen we eerst naar Jamin om een zak snoep te halen, en daarna dat magische donker weer in. Ik genóót met volle teugen! En ik wilde íedereen worden die ik op dat grote doek zag! Zelfs Roy Rogers, die rare cowboy met dat slimme paard Trigger van hem. Ik wilde óók een cowboy zijn met een paard! -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Dat is toch Soldaat van Oranje, omdat dat de beste film is die Paul Verhoeven heeft gemaakt. Én de originele zwartwit-versie van Ciske de Rat, uit 1955. Die film heeft toentertijd mijn hart veroverd. De remake was óók goed. Maar geen enkele remake, hoe goed ook, had voor mij kunnen tippen aan het origineel. Toen ik voor die film werd gevraagd, ging ik er meteen vanuit dat ik de lieve tante Jans-rol zou krijgen. Maar toen kreeg ik die vervelende rol! Moest ik opeens het loeder spelen! Achteraf was dat best spannend, om eens een heel andere kant van mezelf te kunnen laten zien. Maar wat was ik in eerste instantie beledigd! Dat ze me voor dat nare mens vroegen! Ja, ik heb op veel kinderen een onvergetelijke indruk gemaakt, dat wel. Ciske de Rat is zo'n film die eeuwig blijft bestaan. Het is wel een eer om daar een deel van te mogen uitmaken. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Bugsy Malone van Alan Parker: een geweldige kindermusical! Mijn grote droom is om ooit nog een keer een kindermusical te regisseren, als film of op het podium. Bugsy Malone is een maffiaverhaal, maar dan helemaal gespeeld door kinderen. Dus ze schieten met geweren waar slagroom uit komt, en ze bekogelen elkaar met taarten en zo. En tussendoor zingen ze hartstikke leuke liedjes: geweldig! Jodie Foster speelt één van de hoofdrollen, ze was toen dertien volgens mij. Ik probeer die film al heel lang te pakken te krijgen, maar ik heb hem tot nu toe nergens kunnen vinden. Ik móet hem ergens zien op te duikelen, want ik móet hem aan mijn kleinzoon laten zien: die gaat dat óók prachtig vinden.
Willeke van Ammelrooy werd getipt door Cas Enklaar
Reacties (2)
-
- Ivo Goedhart
- dinsdag 29 april 2008
- 20:02
-
- RSFilms
- donderdag 30 december 2010
- 13:43
Lees alle reactiesWat is de beste film die je kent!? Zo moeilijk is het toch niet om die vraag te beantwoorden!? Noem gewoon een klassieker van Stanley Kubrick op!
Slimmerik!
Mijn ergenis was groot.
Jammer dat ze niet al haar feitjes op een rij heeft... Jonathan Demme heeft The Silence of the Lambs geregisseerd, niet het origineel van Red Dragon, maar een sequel. Het origineel was Manhunter, geregisseerd door Michael Mann.