-
Wat is de grappigste film die je kent?
Dat is heel divers: ik kan om heel veel dingen lachen eigenlijk. De beste Laurel en Hardy-filmpjes vind ik geweldig, maar ook de goede delen uit de Pink Panther-serie. Ik vind het erg knap als iemand een grap kan bedenken waar je tien keer achter elkaar naar kan kijken en vervolgens nóg om moet lachen! Dat je exáct weet wat er gaat gebeuren, maar tóch nog over de grond rolt van het lachen. Dat zijn meestal de simpelste scènes: Peter Sellers die in een gymnastiekzaal in een groot landhuis naast een brug staat, en daar dan op wil gaan leunen. Hij zegt dan: "It's all coming back to me now", trekt zo'n hoofd, en valt vervolgens in het trapgat ernaast. In zijn eenvoud een geniale scène! Dat zijn films van eenzame klasse. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Ik denk toch Magnolia: die film heeft me diep, diep geraakt. Het zijn een paar prachtige verhalen rond prachtige karakters die met z'n allen op een sublieme manier de zin en onzin van het leven schetsen. Het zijn eigenlijk heel simpele verhaaltjes, maar zo ingenieus verteld, en zo onwaarschijnlijk knap geacteerd. Het gaat allemaal om heel kleine gebeurtenissen in een mensenleven, maar met zúlke grote gevolgen. Dat maakt het een ontzettend pakkende film. Ik heb niet gehuild, maar heb na die film wel een half uur heel stil gezeten. "Jongens, wat was dát mooi!"
Dat gevoel had ik ook bij Titanic trouwens. Niet eens om de film zelf, maar om de kracht van de manier van vertellen van James Cameron. Iedereen ter wereld weet exact wat er met die boot gaat gebeuren, en tóch zit je ruim drie uur lang ademloos te kijken! Het was een ronduit briljante vondst om die film in het heden te laten beginnen en er één grote flashback van te maken. Op dat soort vondsten kan ik als schrijver jaloers zijn. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Poeh poeh... daar moet ik eens hard over nadenken hoor. Ik denk dat ik dan terug moet naar mijn jeugd. Ja, ik heb hem! Dirty Dancing. Die wilde ik eigenlijk helemaal niet zien, maar ik ben toch gegaan omdat mijn vrouw dat toentertijd per se wilde. Ik vond het echt totaal geen interessante film, maar dat is liefde, hè: je gaat toch. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik vind films eigenlijk niet zo heel gauw eng. Ik weet namelijk precies hoe je spanning opbouwt: dat is de beroepsdeformatie van een scenarist. Maar een van de knapste enge films die ik ken is toch wel Jaws: een schoolvoorbeeld van met minimale effecten het maximale effect bereiken. Het is bijna allemaal suggestie: geluid, beelden, een blik, een zin. Maar Spielberg roept zo'n angst op! Dat is puur vakmanschap. Het is ook een heel scala aan soorten angst die langskomen in die film: schrikeffecten, zoals dat hoofd dat onder die boot vandaan rolt, maar ook iemand die in het water zwemt met die muziek van John Williams er onder. Dat zijn twee totaal verschillende soorten angst. Daarbij vergeleken zijn films als Friday the 13th amateuristisch kinderspel. Opeens een lijk uit een boom laten vallen of heel hard boe roepen? Dat kan iedereen! Jaws in de bioscoop was trouwens heel spannend voor me: dat was de eerste film voor 14 jaar en ouder waar ik heen mocht. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Mmmm... dat zijn er verschillende. Even nadenken... ik zag van de week weer Leon van Luc Besson. Dat is toch wel een erg, erg, erg goede film! Ik vind de Lethal Weapon-films ook geniaal. En Lord of the Rings is prachtig... nee, ik kan niet kiezen vrees ik. Ik heb een hele brede interesse, net als met muziek. Ok, ik móet kiezen? Pistool op mijn hoofd? Lethal Weapon dan. Vanwege de perfecte combinatie van actie en humor. -
Wat is de beste film die je kent?
Mag ik er drie noemen? The Godfather en Part II en Part III! En Magnolia blijft ook toch wel heel erg goed. En Jaws, ook dat blijft wel een monument. Het zijn ook allemaal films die na jaren nog steeds even veel indruk maken als vroeger. Het zijn allemaal meesterwerken. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat was de première van Schindler's List in 1993, in het Amsterdamse Tuschinski-theater. Ik mocht daar heen, Spielberg was zelf aanwezig bij de vertoning. Dat was sowieso al heel erg bijzonder, om op een paar meter afstand van die legende te kunnen komen. Hij hield voor de voorstelling een heel korte speech. "Dames en heren, ga deze film kijken, en ga na het kijken van de film vooral niet napraten of borrelen, maar ga gewoon naar huis." En de film begon, diepe, diepe indruk natuurlijk, en de film was afgelopen, en iedereen gíng ook gewoon naar huis. Dat is een ontzettend rare gewaarwording bij een première. Die stilte, al die mensen in hun nette pakken die echt schoorvoetend en diep ontdaan de zaal verlieten. Er waren hapjes, er was champagne, maar het bleef allemaal onaangeroerd. Zijn woorden en de film zelf hingen als een loden deken over de hele zaal heen. Dat was een heel bijzondere ervaring. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Als ik het maken van mijn eigen films en series even niet mee tel... denk ik toch dat ik weer bij Schindler's List uitkom. Het gebruik van de kleur in die verder totaal in zwart-wit geschoten film is ontzettend knap en heel goed doordacht. Iedereen kent wel het meisje met het rode jasje aan, maar er zijn nóg twee momenten waarop Spielberg kleur gebruikt. Dat weten veel minder mensen. Aan het begin van de film houdt een rabbi een dienst, dan wordt er een kaars ontstoken. De vlam van die kaars is in kleur: met het doven van de kaars, dooft ook de kleur in de film. Aan het einde van de film roept Schindler de rabbi in zijn fabriek bij zich. "Ik ben aan het werk", zegt de rabbi dan verbaasd. "Maar de sabbath begint", dringt Schindler aan. Dan steekt de rabbi ook een kaars aan, die ook in kleur is. Het gebruik van kleur als teken van hoop: een ontzettend knappe vondst, en maximaal uitgewerkt. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat zijn de super-8-filmpjes van Laurel en Hardy van mijn vader. Hij hield vaak avondjes voor vrienden: dan vertoonde hij die filmpjes met een projector op een groot wit scherm in de huiskamer. De eerste films die ik in de bioscoop was, waren volgens mij van Sjors en Sjimmie. Dat was begin jaren zeventig, in de bioscoop op de Amsterdamse Middenweg. Toen was ik een jaar of tien volgens mij. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Lek: zo onbescheiden ben ik dan ook wel weer! Maar buiten dat ik er zelf aan meegeschreven heb, vind ik dat echt een film die aan alle kanten gelukt is. Jean is een geweldige regisseur, de acteurs zijn geweldig, de muziek is geweldig, het camerawerk van Jules is geweldig: álles klopt aan die film eigenlijk. Het geheel is zoveel méér geworden dan alleen maar de som der delen, dat had ik van tevoren niet durven vermoeden. Buiten Lek vond ik vooral Simon een zeer indrukkwekkende film. En niet alleen vanwege de titel, hahaha! Het is een geweldig geslaagde mix van humor en tragiek. Die combinatie vind je op dit niveau niet zo snel in Nederlandse films. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Er zijn heel veel films die ik zelf nóg wil maken... maar die al gemaakt zijn dus? Qua schrijven The Godfather en The Godfather Part II van Mario Puzo en Francis Ford Coppola. Qua maken... is het heel divers. Een film als Amadeus van Milos Forman had ik wel willen maken, maar ook iets als Pulp Fiction van Tarantino, of Traffic van Steven Soderbergh.
Filmliefde - Simon de Waal
Geef jouw mening
De filmliefde van Simon de Waal
Simon de Waal (1961) is één van de meest succesvolle en meest productieve Nederlandse scenaristen, een bezigheid die hij combineert met een baan bij de Amsterdamse recherche. Rechercheur De Waal is gespecialiseerd in zware misdrijven. Als schrijver was hij onder meer (mede) verantwoordelijk voor films als Bella Bettien en het met een Gouden Kalf voor beste scenario bekroonde Lek en series als Unit 13, Russen, Spangen, Baantjer en Boks. Zijn eerste Engelstalige script schreef De Waal voor de succesvolle Britse serie The Commander.
Reacties (1)
-
- Patries1976
- zondag 19 november 2006
- 13:59
Lees alle reactiesGoeie film!!!