-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik heb eigenlijk niet zoveel met grappige films: ik hecht veel meer van verhalen die mij diep ontroeren, of die me psychologische diepgang bieden. Ik houd ook meer van tragische karakters dan van komische. Ik kom denk ik qua humor niet veel verder dan Life of Brian: briljante grappen, al ben ik heel erg bang dat ik hem nu misschien oud en gedateerd zou vinden. Dat is volgens mij wel de eerste film waar ik heel hard om moest lachen. Ik houd nog steeds heel erg van absurdisme. Recent vond ik Being John Malkovich bijvoorbeeld ontzettend goed! Het is net als Monty Python absurdisme, maar toch niet helemaal absurdistisch. In Being John Malkovich herkende ik toch ook wel iets terug, al heb ik als zevenderangs publieke persoonlijkheid natuurlijk amper recht van spreken. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Pffffff! Ik vergeet heel snel films die ik heb gezien, dat is wel een probleem met dit soort vragen. The Constant Gardener vond ik prachtig: erg mooi gefilmd, en diep ontroerend. En ook La meglio gioventù trouwens. Dat was de eerste film die ik na de bevalling weer in de bioscoop zag: we waren meteen zes uur weg. Hij draaide in het Filmmuseum. Met name dat levensverhaal van Matteo raakte me diep. Zijn verhaal is ontzettend knap verteld: de hele film door kijk je naar zijn belevenissen met een erg onbehaaglijk gevoel. Hij is in verzet, maar is niet helemaal duidelijk waartegen. Hij wil zich wel aanpassen, maar toch lukt het maar niet zijn leven in goede banen te leiden. Matteo is een van de mooiste filmkarakters die ik ken. Ik houd sowieso erg van Italiaanse films: ook bij La stanza del figlio kwam ik erg ontdaan uit de zaal. Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ik zelf kinderen heb, denk ik. Je kind verliezen lijkt me het ergste dat je als ouder kan overkomen. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Ook daar moet ik echt even over nadenken. Ik houd wel enorm van sentimentele draken, moet ik toegeven. De mooiste liefde van het witte doek is een draak van een film! En ik heb er nu al spijt van dat ik hem ga noemen, maar toch: Terms of Endearment. Shirley MacLaine en Jack Nicholson zijn ook wel ontzettend goed in die film. Ik kan de klok er ook op gelijk zetten wanneer ik in huilen uitbarst bij die film: die ene scène bij het bed van zijn moeder. Ik kan zo snel geen film bedenken die specifiek hoort bij de relatie tussen mijn vriend en mij. Maar het probleem is ook dat hij een enorme filmfanaat is. Elke week neemt hij wel weer minimaal vijf nieuwe dvd's mee naar huis! Ik vind het zelf niet zo vreemd dat ik dat af en toe niet allemaal meer bijhoud. -
Wat is de engste film die je kent?
Moet het per se een film zijn? Of mag een tv-serie ook? Ik geloof dat het engste dat ik ooit heb gezien toch wel de serie Twin Peaks was. Elke scène van die serie staat me bij als beklemmend. Over David Lynch gesproken trouwens: Blue Velvet had hetzelfde effect op mij! Ik ben sowieso niet goed in enge films. The Silence of the Lambs kan ik nog steeds niet fatsoenlijk uitkijken. Waarschijnlijk is mijn fantasie ook te groot. Ik kan me nog van die enge films op televisie herinneren die ik keek toen ik net op kamers woonde. Die hadden bijna altijd een slecht effect op mij: ik zag meteen enge kerels achter mijn raam en mijn gordijnen staan. Ik denk dat ik in dat opzicht het stadium van de krokodil onder het bed nooit echt ben ontgroeid. Wat ik ook een ontzettend enge film vond was, maar om heel andere redenen, was The Staircase, een zesdelige documentaire van Jean-Xavier de Lestrade. De VPRO heeft die serie een paar jaar terug uitgezonden. Het is de reconstructie van een rechtszaak tegen een Amerikaanse schrijver die verdacht wordt van de moord op zijn vrouw. Het voelt continu alsof hij het niet gedaan heeft, maar toch wordt hij veroordeeld. Het is een liberaal denkende man met homoseksuele contacten, en dat in het meest conservatieve deel van de zuidelijke staten van Amerika. Dat leidt in de rechtbank natuurlijk tot een enorme cultuurclash, ten nadele van de verdachte. Die film vond ik echt doodeng, al was het misschien om de verkeerde redenen. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Mmmm... mijn vriend gaat me echt uitlachen nu. Hij heeft regelmatig van die avondjes met vrienden van de Filmacademie: op basis van één woord uit een film van dertig jaar geleden weten ze dan al om welke titel het gaat. Ik zit er op dat soort momenteel compleet achterlijk bij. Met boeken heb ik daar trouwens geen last van. Maar films onthouden? Ik ga iets noemen dat misschien geen echte actiefilm is, maar die wél diepe indruk op me heeft gemaakt. Die vreselijke Jude Law speelt er in mee: Gattaca. Een heel naar beeld van de toekomst, waarin iedereen herkenbaar is aan zijn vingerafdruk. Die film is prachtig vormgegeven! Ik heb niets met sciencefiction, maar in dit verhaal draait het niet om de effecten: de effecten ondersteunen slechts het verhaal. En het verhaal is enorm geloofwaardig. Wat ik ook een erg goede film vond, en waar toch ook actie in zat, was In the Name of the Father van Jim Sheridan. Ik vind Daniel Day-Lewis sowieso een indrukwekkende acteur. -
Wat is de beste film die je kent?
Underground van Emir Kusturica. Dat is voor mij één van de meest vormende films geweest die ik gezien heb. Ik kan overigens niet zeggen of dat terecht is, daarvoor heb ik echt te weinig kennis van films en filmtechnieken. Maar op mij heeft die film een verpletterende, weergaloze indruk gemaakt. Het is vooral de symboliek die me zo raakte in die film. Ik herinner me bijvoorbeeld nog heel erg goed de jonge, stervende dieren in de dierentuin, die symbool stonden voor het stervende Joegoslavië. In één scène wordt die dierentuin gebombardeerd: dat moment is zoveel indrukwekkender dan elke vergelijkende oorlogsscène ooit had kunnen zijn. Wat dat moment allemaal tot uitdrukking brengt: de gruwelijkheid van geweld, en van oorlogsgeweld in het bijzonder. Over oorlogen gesproken, wat ook erg hoog op mijn lijstje staat is The Deer Hunter. Dat is ook zo'n film met beelden die je heel lang met je mee draagt. Die eenzaamheid van Christopher Walken aan het slot... ik ben daarna ook enige tijd echt verliefd op hem geweest. Ik denk dat je zo wel mijn liefde voor film kan samenvatten: beelden die zich vast klampen in je hoofd. La meglio gioventù hoort óók in die categorie thuis. En nog eentje die ik heel recent heb gezien: Network, met Faye Dunaway en Robert Duvall. Die film is eind jaren zeventig gemaakt, maar als kritisch verhaal over de ontwikkeling van de moderne media en de manipulatie van de massa is hij geen scène gedateerd. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen, vond hij - terecht - dat er enorme gaten in mijn filmontwikkeling zaten. We zijn toen we net iets hadden bijna twee weken op vakantie geweest naar Ierland. We hadden een huisje gehuurd en waren van plan om hele dagen te gaan wandelen. Hij had echter ook een enorme stapel dvd's meegenomen: we hebben anderhalve week alleen maar binnen gezeten en voornamelijk in bed, achter zijn laptop, de ene na de andere film zitten kijken. Dat was echt een heerlijke week. Een titel die we toen hebben gezien? Ik herinner me nog goed The Conversation van Francis Ford Coppola, met een piepjonge Gene Hackman als vertegenwoordiger die verstrikt raakt in een net van corruptie en misdaad. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Wat ik echt een ontzettend mooie scène vind, is een moment uit Magnolia. Hoewel ik Tom Cruise als acteur niet heel hoog heb zitten, is hij geweldig wanneer zijn karakter wordt geinterviewd door die donkere journaliste. Hij zit voor haar als die onuitstaanbare seksgoeroe en zij stelt enorm rechtstreekse vragen aan hem over zijn stervende vader. Zij prikt volledig door zijn gelikte manier van antwoorden heen en drijft hem volgens mij zelfs tot razernij. Dat moment is zó ontzettend mooi gespeeld! Een andere scène die ik moet noemen is de zelfmoord van Matteo in La Meglio Gioventù. Hij springt van het balkon: dat moment heb ik daarna nog weken met me mee moeten dragen. Zoals hij dat doet, zo onverwacht, zo alledaags, bijna onachtzaam. Daar schrok ik enorm van. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik heb er twee, mag dat? Ik ben opgegroeid in Enschede: vlak over de grens zat een basis voor Nederlandse militairen die in Duitsland gelegerd waren. Voor die militairen werd een voorvertoning gehouden van ABBA: The Movie. Ik was toen bevriend met een meisje in mijn klas van wie de vader als kok werkte op die basis, en wij mochten mee naar die voorvertoning. We waren negen, tien jaar uit: dat was een geweldig avontuur! De tweede film die ik nooit zal vergeten, is de eerste keer dat ik Kramer vs. Kramer zag. Ik was een jaar of vijftien, zestien en ging naar de bioscoop met een buurmeisje van wie de ouders net gescheiden waren. We hebben letterlijk van het begin tot het eind zitten huilen. Oh, en nóg een ervaring die ik even móet noemen! Ik was een jaar of 17, 18, geloof ik, en ik moest met mijn broertje naar de film, want mijn ouders wilden een avondje rust. We besloten toen - heel onverstandig - naar An American Werewolf in London te gaan. De zaal zat nokvol, we konden niet eens meer naast elkaar zitten. Ik hoorde mijn broertje ijzingwekkend gillen tijdens de film, al zat hij aan de andere kant van de zaal, en ik heb zelf ook maar de helft van de beelden gezien. Na de pauze zijn we daarom maar naar Ik ben Joep Meloen gegaan. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Wilde mossels van Erik de Bruyn. Dat komt doordat het heel erg een film van mijn generatie is: Erik is van mijn generatie, die acteurs ook. Ik herkende daar heel veel dingen in van mijn eigen jeugd in Enschede. Zo'n jeugd in de provincie, waar verveling een belangrijke rol speelt. Ja, het was vooral de verveling die ik zo herkende. In Wilde Mossels is dat prachtig weergegeven. En op de tweede plaats komt toch onvermijdelijk Turks fruit, met name door die fietsscène. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Moeilijk... maar ik denk dat ik toch ga voor Olga in Turks fruit. Omdat ze zo prachtig mooi is, en zo vrij, en zo tragisch. En heel zomers: ze is vooral heel erg zomers.
Filmliefde - Femke Halsema
Geef jouw mening
De filmliefde van Femke Halsema
Femke Halsema (1966) was de fractievoorzitter van GroenLinks in de Tweede Kamer. Haar politieke gedachtegoed beschreef ze onder meer in het manifest Vrijheid eerlijk delen. In 2006 werd zij verkozen tot Liberaal van het Jaar. Een fictieve verkiezing onder Nederlandse filmjournalisten zette haar zelfs op de stoel van minister-president. In december 2010 legde ze al haar politieke activiteiten in de Tweede Kamer neer.
Reacties (4)
-
- Indianajones
- donderdag 27 september 2007
- 22:35
-
- Ivo Goedhart
- vrijdag 27 juni 2008
- 21:47
-
- Thiem
- maandag 30 juni 2008
- 12:27
-
- Morrigan Anastacia
- woensdag 7 oktober 2009
- 16:13
Lees alle reactiesMooie en veelzijdige smaak! Meglio Gioventu, Gattaca en Being John Malkovich zijn ook een van mijn favoriet films... "Underground" heb ik nog niet gezien, die ga ik dan ook gelijk kijken als ik hem te pakken krijg!
Femke Halsema als Olga in Turk Fruit? Haha! En wie is dan Erik? Mark Rutte? Wouter Bos? Ik zie die seksscenes al voor me!
tjonge tjonge wat een filmliefde en wat een uitvoerige omschrijving die zie je niet veel
en het commentaar van Ivo vind ik geweldig
Femke, jij bent mijn heldin.
Niet van het witte doek, maar van de politieke arena.
Wat mij betreft mag jij Bak-ellende direct vervangen als vrouwelijke minister president!
Kijk maar naar 'Pirates of the Caribean' of Disney's 'Sinbad' en de rol van de vrouwelijke kapitein, die door hun hoofd koel te houden tijdens de zwaarste beproevingen ooit, toch weten te bewijzen dat het bijgeloof 'een vrouw aan boord van een schip brengt ongeluk' niet opgaat voor vrouwen die niet alleen mooi, maar ook nog eens slim zijn.
Ik denk dat dit bijgeloof is verzonnen door dronken zeelui, die hun schip weer eens total loss op de klippen lieten gaan en vervolgens niet de rum, maar zeemeerminnen en naakte sirenen de schuld gaven.
Alhoewel... in brieven naar de verzekeringsmaatschappij krijgen mooie vrouwen in sexy kledij nog steeds de schuld voor het total loss rijden van auto's...
Geschiedenis herhaalt zich? Hihi!
Femke jij hebt mijn stem voor de rol als Olga én voor minister-president!
Women Powerrrrrr...!