-
Wat is de grappigste film die je kent?
Dat móet iets van Peter Sellers zijn: die hele Pink Panther-serie vond ik echt fantastisch! De beste was The Pink Panther Strikes Again. Sellers is volkomen krankzinnig, zijn teksten zijn allemaal zó dom dat er eigenlijk alleen maar een genie achter kan zitten. En tegelijkertijd speelt hij elke scène zó droog: je gelooft bijna niet meer dat dit film is! In Strikes Again zit een scène in Duitsland, inspecteur Clouseau moet dat inchecken in een hotelletje. Hij probeert dan met dat idiote accent van hem uit te leggen dat hij een 'reum' wil hebben. Als ik het zo vertel klinkt het ontzettend dom, maar als je het ziet, kom je niet meer bij! Of ook zo'n klassieke grap: hij vraagt aan een man "Does your dog bite?". De man schudt van nee, waarna de hond toch bijt, en hij antwoordt: "That is not my dog" Het is zó flauw! Maar toch zitten we om de zoveel maanden weer op de bank om zo'n intens flauwe film te schateren. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Een film die mij heel erg heeft weten te ontroeren heb ik gezien in Qatar, op een filmfestival van Al Jazeera. Het was een documentaire over het dorp Kana in Libanon, gemaakt door een Iraanse regisseur. Hij had dode mensen gefilmd die in een vluchtelingenkamp waren aangevallen door Israëlische helikopters. Dat was echt zo afschuwelijk om te zien... hoe willekeurige mensen van de aardbodem zijn weggevaagd. En de ellende die met zo'n actie gepaard gaat. De film heeft ook niet voor niets de Gouden Prijs gewonnen op dat festival. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Le souffle au coeur, een Franse film uit 1971 met Lea Massari. De film gaat over een jongetje dat een hartkwaal heeft. Hij moet naar een sanatorium, en daar krijgt hij een relatie met een oudere vrouw. Dat is een prachtige verliefdheid... die film heb ik maar één keer in mijn leven gezien, in Bellevue Cinerama. Ik denk dat hij ook zo'n indruk maakte omdat ik mij ontzettend identificeerde met dat jongetje van vijftien, die zomaar opeens een mooie, lieve, zachtaardige vrouw tegenkwam die álles goed deed. Ik was óók vijftien - dat wilde ik óók! -
Wat is de engste film die je kent?
De engste? Repulsion van Roman Polanski. Die film bereikt een soort hyperrealisme waarin de realiteit volledig verlaten wordt. Dat vóel je ook heel sterk, maar tegelijkertijd kan je er niets tegen doen dat het gebeurt. Dat is een grote angst van mij: de totale controle over je leven verliezen. Die angst vond ik in Repulsion fantastisch in beeld gebracht. Enge dingen die opeens uit het donker tevoorschijn springen, zijn niet eng. Maar de hele wereld opeens zien veranderen in een totaal onbeheersbare wereld? Dat is heel naar, beklemmend gevoel. Ik zag de film toentertijd ook in Cinetol in Amsterdam. Een ontzettend deprimerende bioscoop, dat paste wel erg goed bij de film. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik houd helemaal niet van actiefilms. Ik ga ook nooit naar actiefilms. -
Wat is de beste film die je kent?
Dat vind ik een heel foute vraag: die kan natuurlijk geen mens beantwoorden! Maar als je me zou dwingen, zou ik zeggen Don't Look Now van Nicolas Roeg. Buiten het geweldige acteren, en het fascinerende verhaal, en het prachtige camerawerk en de ijzersterke regie, vind ik ook vooral de montage van die film waanzinnig. Daar wordt met de tijd gestoeid op een manier die eigenlijk daarna nog niemand heeft weten te evenaren. Montage is juist datgene dat film als kunstvorm zo volslagen uniek maakt. Nicolas Roeg creëert in deze film een geweldige dramatische spanning door de volgorde van de beelden subliem te manipuleren. De montage voegt in deze film zo veel toe, roept zo veel associaties op bij de kijker: dat vind ik echt fantastisch. Nicolas Roeg is sowieso ook een groot voorbeeld voor mij als filmmaker. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Ik heb ooit de originele Superman van Richard Donner gezien in New York. Het was de eerste keer dat ik in New York kwam, überhaupt volgens mij de eerste keer dat ik in zo'n grote stad was. Die film speelt zich af in een soort New York, tussen al die wolkenkrabbers, waar ik me dus op dat moment bevond. Ik zat daar met een heel leuk meisje, dus ik voelde me zelf ook al een beetje Superman. Na de film gingen we wat drinken in het kroegje naast de bioscoop, loopt daar opeens hoofdrolspeler Margot Kidder naar binnen! Dat maakte de ervaring helemáál onvergetelijk! Nee, ik heb haar niet aangesproken, dat hoefde nou óók weer niet. Ik was al in perfect gezelschap. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Zoals je weet, ben ik veel in Azië geweest, en heb ik daar voor North Korea ook heel veel gefilmd. Hans Fels heeft ooit voor Diogenes een filmpje gemaakt in China: hij volgde een oude man die van Taiwan terug ging naar China, zijn moederland dat hij in 1949 was ontvlucht. Die man komt dus na bijna veertig jaar weer terug in zijn geboortedorp, en ontmoet daar zijn toenmalige vrouw, die hij veertig jaar terug dus verlaten heeft. Die mensen zijn nu allebei diep in de tachtig. Dat was zó'n ontroerend moment... zó mooi gefilmd ook. Ik was daar eigenlijk enorm jaloers op. Hij kreeg het voor elkaar om die Chinezen in alle oprechtheid te filmen - dat is iets dat westerse filmmakers maar zelden lukt. Die scène raakte me zowel persoonlijk als professioneel heel erg. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Le ballon rouge van Albert Lamorisse, een Franse film. Ik heb echt geen idee meer waar hij over ging: ik kan me alleen maar een jongetje herinneren dat achter een ballon aanloopt. Er gebeurt vast iets vreselijks, en daarna gaat het leven door, zoiets was het. Ik was een jaar of vijf, zes - ik kan me er niet heel veel meer van herinneren eigenlijk. De eerste filmervaring die ik me heel bewust herinner, was van een andere soort. Ik werd toen ik vijf was gevraagd of ik wilde figureren in 'Het huis', een korte film van Louis van Gasteren. Ik speelde het zoontje van een man die in de duinen wordt gearresteerd door de Duitsers. Ik moest heel hard "Papa! Papa!" roepen, waarna mijn vader werd geëxecuteerd. Dat was ontzettend heftig voor mij, dat weet ik nog heel goed. Die ervaring heeft diepe, diepe indruk op me gemaakt. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Max Havelaar van Fons Rademakers. Eerlijk gezegd noem ik die film nu vooral omdat ik Peter Faber heel goed ken en hij daar zo'n mooie rol in speelt. Zo werkt het toch een beetje, hahaha! Max Havelaar is een heel klassieke film in de zin van klassieke storytelling. Ik houd daar wel erg van, en de epische manier waarop het prachtige boek is verfilmd. Ja, ik vind het echt een heel knappe film. Zo kom je ze niet vaak tegen in Nederland. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Rocco e i suoi fratelli (Rocco en zijn broers) van Luchino Visconti uit 1960, een familiedrama met Alain Delon in de hoofdrol. Dat is wat mij betreft een van de absolute toppers uit de Italiaanse cinema: heel spannend, heel emotioneel, heel mooi geacteerd. De hardheid van het leven van dat arme gezin wordt heel mooi neergezet, zonder dat het ook maar één moment sentimenteel wordt. Grote klasse.
Pieter Fleury tipt Ineke Houtman
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.