-
Wat is de grappigste film die je kent?
Als kind heb ik heel veel plezier gehad bij de Dik Trom-films van Henk van der Linden, en bij alle filmpjes van Laurel en Hardy. Ik heb me ook het leplazarus gelachen bij Pietje Bell trouwens! Die heb ik met mijn kinderen in de bioscoop gezien. Vooral die scène waarin die vervelende apotheker in de paardendrollen belandt, hahahaha! Dat boek hadden ze mij vroeger vaak voorgelezen op school, en ik had me daar altijd al een voorstelling van gemaakt. Als je het dan uiteindelijk zíet, is het nog zóveel leuker. Ja, sorry, maar als er drollen in beeld komen, kunnen ze mij wegdragen! -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Ik heb laatste een film uit mijn jeugd teruggezien in het Filmmuseum: Le ballon rouge (De rode ballon) van Albert Lamorisse. Een verhaal over een jongetje dat samen met zijn rode ballon door Parijs heen loopt. Heel simpel, maar dat soort dingen ontroert mij dan enorm. Ik ben over het algemeen niet zo gemakkelijk van mijn stuk te brengen. Ik was recent wel erg onder de indruk van Hanuman, een Indiase film die ik zag. Gaat over allemaal goden en apen, dat vond ik wel erg ontroerend. Ballonnen en apen blijven mij ook makkelijker bij dan acteurs. Ik ben geen man die namen onthoud. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Ik ben een rusteloos mens, ik hou het meestal niet lang uit in de bioscoop. En al helemaal niet bij films die over verliefde mensen gaan: dan ben ik heel snel de zaal uit. Mijn vrouw roept dat ik een ramp ben om mee naar de film te gaan! Allemaal gezeik. Maar neuh, ik kan echt niets bedenken. Ik geloof ook niet meer echt in liefde sinds de scheiding. Dus dat soort kleffe verhaaltjes over mensen die elkaar voor eeuwig krijgen, daar trap ik ook niet meer in. Is dat heel cynisch? Dat ben ik ook wel een beetje. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik ben heel snel bang als er grote hoogtes in een film zitten: daar kan ik totaal niet tegen. Bij King Kong, als die grote aap dat meisje optilt, heb ik echt onder mijn jas gezeten! Ik vond het verder een prachtige film trouwens. Ik kan ook moeilijk tegen geweld in films, en al helemaal niet tegen films waarin kinderen mishandeld of vrouwen verkracht worden. Ja, ik ben best een softie, als het om films gaat. Je maakt mij echt niet blij met The Omen of The Exorcist. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik hou niet van geweldsfilms, maar weer wél van oorlogsfilms. Ja, dat mag je best paradoxaal vinden. Maar dingen die waar gebeurd zijn, spreken mij erg aan. Apocalypse Now, Platoon, Full Metal Jacket: ik hou erg van Vietnam-films. Ik ben er zelf ook bij geweest natuurlijk. Nee, niet in Vietnam, maar ik was een jaar of dertien, veertien toen die oorlog daar losbarstte. De media gaven gretig al die gruwelijke beelden door: dat maakt indruk, zeker op die leeftijd. Ik heb die oorlog als tiener heel bewust gevolgd. Ik vind het sowieso interessant, oorlog: waarom doen mensen elkaar dat aan? Op die leeftijd word je ook politiek bewust. Ik ben in die tijd heel actief pacifist geweest. Ik hou trouwens ook erg van verhalen uit de oudheid, Gladiator en zo. Ik ben vooral geen sciencefiction-mens: ik erger me kapot aan films over dingen die helemaal niet kunnen. De realiteit vind ik veel boeiender dan al die verzonnen werelden met ufo's en marsmannetjes. -
Wat is de beste film die je kent?
Apocalypse Now. Ik hou sowieso erg van films waarin gebieden of landen worden verkend die nog nooit eerder door westerlingen zijn betreden. En Freaks van Tod Browning. En Citizen Kane van Orson Welles: een geweldige klassieker rond een intrigerend mysterie. Ik hou wel van zwartwit-films eigenlijk, die hebben vaak een bepaalde klasse waar kleurenfilms niet aan kunnen tippen. En Citizen Kane is natuurlijk óók weer gebaseerd op waarheid, namelijk het levensverhaal van krantenmagnaat William Randolph Hearst. Ik voel me ook wel enigszins verbonden met Kane: ik lijd immers net als hij aan de afwijking dat ik mijn hele huis vol prop met idiote snuisterijen. Het schept toch een band, dat rücksichtslos verzamelen. Zijn bijna obsessieve drang om te verzamelen is voor mij heel erg herkenbaar. Ook mijn voorliefde voor Freaks heeft trouwens te maken met herkenning. Ik heb voor de Parade van al mijn abnormaliteiten een rariteitenkabinet gebouwd. Ik verzamel al ruim dertig jaar alles wat me maar voor handen komt. Het kan mij niet gek genoeg zijn: Siamese tweelingen, konijnen met een hazenlip, een hond met zeven lullen... kom maar op! -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Mijn meest bijzondere filmervaring had in 1977 plaats moeten vinden, toen ik in de Filippijnen zat. Door een lokaal castingbureau werd ik, toen nog een jonge blonde god met een sixpack, gecast als soldaat in Apocalypse Now van Francis Ford Coppola. Vlak voordat de opnames begonnen, raakte ik echter ernstig gewond - laten we zeggen als gevolg van de seksuele revolutie die op dat moment ook tot de Filippijnen was doorgedrongen. Er was in Manilla geen goede penicilline voorhanden: ik moest als de sodemieter naar een ziekenhuis in Singapore, anders was het heel erg slecht met me afgelopen. Daar ging mijn glansvolle filmcarrière! Ik had toentertijd ook nog geen flauw idee om welke film het ging trouwens. Pas achteraf kreeg ik door dat het om een rol om Apocalypse Now ging. Als ik dat van tevoren had geweten, had ik wel wat beter uitgekeken, denk ik. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De ontroerende scène uit Braveheart waarin William Wallace (Mel Gibson) zijn troepen toespreekt vóór het gevecht. Die speech... met zulke woorden krijg je mij óók op de stoelen! De exacte tekst weet ik niet meer, maar het kwam er op neer dat ze konden kiezen: of leven als een slaaf, of sterven in vrijheid. Prachtige woorden! Dat soort dingen spreken mij heel erg aan; ik krijg daar echt de koude rillingen van. Dat soort manhaftige gedoe raakt mij diep. En ook weer: écht gebeurd! -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dan moet ik héél ver terugdenken... ik denk dat het een film van Roy Rogers moet zijn geweest. Die mocht je op woensdag- of zaterdagmiddag zien in het buurthuis van Harderwijk, dat kostte dan een kwartje. Of noem eens een andere cowboy uit die tijd? Ik herinner me vooral heel veel schurken op zwarte paarden die werden achtervolgd door helden op witte paarden. En wat ik tóen al vreemd vond: ze schoten minstens twintig keer met een sixshooter, het ging maar door! En nergens bloed te zien, nóóit. Ik vond het toen al niet geloofwaardig, dat soort films. Toch gingen we elke week weer, mijn zes broertjes en ik. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Dat zijn er erg veel! Vooral oude films trouwens: ik vond Dorp aan de Rivier prachtig, en Fanfare van Bert Haanstra. Tegenwoordig kijk ik veel meer series; van moderne Nederlandse films weet ik niet zo heel veel. En Flodder natuurlijk, waar ik zélf ook nog een klein rolletje in mocht spelen! Ik was de 'man met tatoeage' - hoezo typecasting?! Hahaha! -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Tja, die soldatenrol in Apocalypse Now... al is dat natuurlijk achteraf gepraat. En ik ben erg trots op mijn verdienste in Flodder! Maar als ik heel eerlijk ben, ben ik niet zo goed in acteren. Ik heb toen met Flodder heel veel drank moeten innemen voordat ik eindelijk voor de camera mijn tekst wist te onthouden. Regisseur Dick Maas was heel geduldig en begripvol, maar het duurde volgens mij meer dan twintig takes voordat het er allemaal goed op stond! Nee, acteren is echt niets voor mij: laat mij maar gewoon mezelf zijn, daar ben ik toch beter in. Hoewel, misschien als ze me ooit vragen voor een bijrolletje in 'Van jonge leu en oale groond'...
Henk Schiffmacher tipt Michiel Romeyn
Reacties (2)
-
- Jimmy Shelter
- vrijdag 8 december 2006
- 09:38
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 26 juli 2008
- 10:17
Lees alle reactiesErg cool verhaal. Jammer dat het uiteindelijk niet doorgegaan is. En ik ben erg benieuwd hoe een Henk Schiffmacher met een sixpack er uitgezien moet hebben.
Een rare gozer met een aardige filmliefde.