-
Wat is de grappigste film die je kent?
Even denken... bij welke films heb ik echt dubbel gelegen van het lachen? Bij Clerks II heb ik voor het eerst sinds tijden vanaf het begin tot het eind weer eens echt keihard gelachen! Het hangt ook erg van de setting af natuurlijk. Als je in je eentje een dvd kijkt, ga je minder snel hardop lachen dan wanneer je met een paar vrienden in de bioscoop zit. Ik heb Ali G in Da House gezien in een zaal die barstensvol doelgroeppubliek zat: dat is de beste entourage om zo'n film te bekijken natuurlijk! Later zag ik de film terug op dvd, toen bleef er nauwelijks iets van over. Het was wel aardig, maar zeker niet zo briljant als ik hem na die eerste keer vermoedde. Bij Clerks II moest ik dus wél hardop lachen, zelfs al was het een persvoorstelling tussen allemaal journalisten. Het is echt een film voor filmliefhebbers: als je niets van films weet, is het merendeel van de grappen totaal niet leuk. Maar als je wél op dezelfde golflengte zit als regisseur Kevin Smith en alle inside jokes begrijpt, kan het nauwelijks leuker worden dan deze film! En Kevin Smith is de enige die ongestraft Star Wars mag afzeiken. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Tja... dan kom ik toch bij standaard antwoorden als Schindler's List uit, denk ik. Maar er moeten toch ook films zijn die mij geraakt hebben en waar géén kampbeulen in zitten of mensen in worden vermoord? Ja! Ik heb laatst In Her Shoes gekeken, met Toni Collette, Cameron Diaz en Shirley MacLaine. Die film raakte me eigenlijk wel: dat was een heel mooi, lief, simpel maar ontroerend verhaal. Ik herkende daar ook wel zelf iets in. En dat terwijl ik toch een drempel moest overwinnen voordat ik hem durfde te gaan kijken. Ik had echt het idee dat het puur een vrouwenfilm zou zijn - maar dat viel heel erg mee dus. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Love Actually: die heb ik inmiddels al drie, vier keer gezien. Ik vind het vooral goed dat álle vormen van verliefdheid langskomen in die film, en ook alle vervelende kanten van verliefdheid. Het mag dan wel een commerciële blockbuster zijn, maar het is wel een erg goed gemaakte, knap geschreven blockbuster! Ik vind films over pijnlijke liefde over het algemeen eigenlijk mooier, liefde die maar niet wil lukken. Ik werd laatst bijvoorbeeld geraakt door Ik omhels je met duizend armen van Ronald Giphart en Willem van de Sande Bakhuyzen. Dat vond ik een ontzettend mooie film, vooral omdat het laat zien dat liefde niet altijd werkt zoals je het zou willen. Ook in die film zitten natuurlijk meerdere relaties: niet alleen tussen vriend en vriendin, maar ook de liefde tussen moeder en zoon. En laat ik vooral Chasing Amy van Kevin Smith niet vergeten! Wát een fantastische film is dat! En dát is nog eens een pijnlijke liefde: Ben Affleck is verliefd op Joey Lauren Adems, maar zij is lesbisch. En hij neemt zich voor haar éérst over te halen naar de mannen, en dán naar hem. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik kan eigenlijk maar heel slecht tegen enge films. Ik kan me herinneren dat ik toen ik elf was naar Amsterdamned ging. Ik wíst natuurlijk dat het nep was allemaal: een jongen bij mij in de klas was zelfs de zoon van één van de producenten. Ik had van hem al uitentreuren gehoord hoe ze bepaalde effecten hadden gemaakt. Maar toch heb ik mijn hele jeugd een irrationele angst gehad voor de Amsterdamse grachten. En nog stééds moet ik aan Amsterdamned denken als ik mijn auto op een gracht parkeer. Ik ben nog steeds bang dat die duiker er tóch nog ergens rondwaart. Sindsdien vermijd ik het genre ook een beetje. Grappige horrorfilms trek ik nog wel. Maar als het écht eng wordt, met levende doden en vampieren en zombies? Dan haak ik af. Dat soort films is niet goed voor mij, blijkt uit ervaring. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik denk toch de Lethal Weapon-reeks: die heeft destijds nog aardig wat indruk op mij gemaakt. Maar over het algemeen ben ik niet zo van de actiefilms. Zelfs als ik Lethal Weapon nu terugzie, maakt het toch een vrij knullige indruk op me. Ik vind het overigens wél een voordeel dat dat nog de tijd was dat stunts echt door stuntmensen werden gedaan, en niet uit een computer werden getoverd. De actiefilms van tegenwoordig bestaan volgens mij voor negentig procent uit digitale effecten: het zijn soms bijna tekenfilms. Dat vind ik wel een groot nadeel van de digitale revolutie eigenlijk. Je kan zeggen wat je wilt van de Lethal Weapon-films, maar alles is in elk geval écht gedaan. Weliswaar door stuntmannen, maar tóch. Ik vind dat veel indrukwekkender, vooral omdat het tot op zekere hoogte nog een zeker realisme uitstraalt. Voor zo'n Mission: Impossible III is Tom Cruise volgens mij maar drie dagen op de set geweest: de rest is er vervolgens gewoon bij getekend. -
Wat is de beste film die je kent?
Mijn allerbeste film óóit?! Dat is moeilijk! Vooral omdat je zoveel kanten op kan met die vraag. Ik kan honderd keer naar Star Wars kijken zonder me ook maar één moment te vervelen. Het is een prachtig sprookjesboek, maar het zijn niet perse goeie films. Ik denk dat ik toch terecht kom bij iets van de Coen-brothers. Fargo heb ik óók tig keer gezien: volgens mij vind ik die uit hun hele oeuvre toch de allerbeste. Al hun films zijn zó absurdistisch! Maar het gaat nergens over de schreef. Het zijn idiote verhalen, maar tóch ga je er in mee. Ik weet bij het zien van hun films nooit of ik nou moet huilen of lachen. Zo'n schlemiel als William H. Macy... hij speelt de verongelijkte schoonzoon van een rijke vent. Hij moet aan heel veel geld komen en bedenkt een knullig plan om zijn vrouw te laten ontvoeren. Dat mislukt natuurlijk, en vervolgens escaleert de hele situatie. Het is een ridicuul plot, maar zó goed geschreven en realistisch gespeeld dat je meteen gelooft dat het tóch echt is gebeurd. En ook bij die films moet ik vaak hardop lachen, trouwens. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat zijn de films die ik in mijn jeugd met mijn vader keek. Mijn vader was altijd druk, maar we deelden sowieso één passie: films. Ik heb met hem heel veel films gezien. Hij werkte een tijdje in New York. Ik kwam dan een week naar hem toe en dan gingen we de hele week alle nieuwe films kijken: dan hoefde ik in Nederland vervolgens een half jaar niet naar de bioscoop omdat ik alles al gezien had. En verder vond ik de Oscarnachten met Robbert Blokland en Frans Wollrabe stuk voor stuk memorabel. We hebben dat nu vier jaar gedaan volgens mij, op Radio 1. In Nederland wordt de Oscaruitreiking niet op televisie uitgezonden, en een paar jaar terug stopte de BBC er óók mee, zodat de hele ceremonie in Nederland nergens meer te volgen was. We zijn toen begonnen met een radio-uitzending waarin we live verslag deden van de gebeurtenissen. Het is natuurlijk marginaal, maar tóch voelden we ons op een bepaalde manier onderdeel van het hele Oscarcircus. Dat is het dichtst dat ik op dit moment bij Hollywood kan komen, en dat ervaar ik elk jaar weer als heel bijzonder. Bovendien is het erg leuk om al die genomineerde films te móeten kijken. Dat zet je aan tot het zien van titels die je normaal volledig zouden zijn ontgaan. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Mmmm... ik zoek een filmscène waarin álles bij elkaar komt. Of waarin iets onverwachts gebeurt. Of een écht indrukwekkende scène... ik denk dat ik ga voor de slotscène van de film The Story of Us van Rob Reiner. De film vertelt het verhaal van het huwelijk van Bruce Willis en Michelle Pfeiffer, dat niet over rozen gaat. In die slotscène evalueren ze de problematiek van hun relatie. Michelle Pfeiffer houdt dan een monoloog van acht, negen minuten. Dat is zó mooi geacteerd... dat kan ik bijna niet uitleggen, dat moet je eigenlijk gewoon zien. Álles komt er dan uit: de pijn, de vreugde, de wanhoop. Ze geeft hun hele relatie een plaats in haar leven en ze zegt een heleboel erg ware dingen over de liefde. Eén van de mooiste scènes die ik ken: ik kijk hem eens in de paar maanden wel weer een keer. Verder was ik ook erg onder de indruk van de documentaire An Inconvenient Truth met Al Gore. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik denk dat dat in 1983 was. Ik was zes jaar oud en ging met mijn broertje en mijn vader naar Star Wars: The Return of the Jedi. Het was de eerste Star Wars-film die ik zag, de rest zag ik later pas. Het was überhaupt de eerste keer dat ik naar de bioscoop ging: diepe, diepe indruk! Daarna ben ik ook gelijk al het speelgoed van Star Wars gaan verzamelen. Sindsdien ben ik ook altijd Star Wars-fan geweest, in hart en nieren. Ik heb alle dvd's in de kast staan, de soundtracks, hele stapels boeken. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Dat is dan toch gewoon Soldaat van Oranje, daar valt eigenlijk niet over te discussiëren. Hoewel er de laatste tijd wél weer érg veel goede Nederlandse films worden gemaakt! Maar geen van allen kan toch tippen aan Soldaat van Oranje. Dat is ook de enige Nederlandse film die ik honderd keer heb gezien volgens mij. Ik kan me elk jaar weer verheugen op 5 mei, dan komt ie altijd wel ergens langs op tv. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Ik zou wel graag een superheld willen zijn! Maar in de praktijk betekent dat dat je dagen aan touwtjes in een harnas op een filmset hangt. Dat doe ik in het revalidatiecentrum al vaak genoeg, en ik verzeker je: dat is geen pretje. Bovendien hebben de meeste superhelden altijd van die slechte teksten. Ik wil best een superheld zijn, maar dan zónder al die slechte dialogen. Dus eigenlijk zou ik Silent Bob willen zijn in alle Kevin Smith-films!
Filmliefde - Marc de Hond
Geef jouw mening
De filmliefde van Marc de Hond
Marc de Hond (1977) is radiopresentator en ondernemer. (marcdehond.nl). In de jaren negentig richtte hij onder meer de internetbedrijven Hatchoo! en Veiling.com op. Hij was jarenlang NCRV-presentator van programma's op radiozender 3fm en Nederland 1. Sinds april 2006 presenteert De Hond een dagelijks avondprogramma op de nieuwe zender Caz!.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.