-
Wat is de grappigste film die je kent?
Dat is dan denk ik toch Life of Brian. En The Party van Blake Edwards trouwens. En De zeemeerman van Rob Houwer, maar dat is onbedoeld grappig, dus dat telt niet mee, hahahaha! Maar Life of Brian is zó tegendraads. Bovendien ken ik het basisgegeven van haver tot gort: ik heb de eerste jaren van mijn leven op een katholiek jongereninternaat gezeten, dus ik kan die verhalen over Jezus uittekenen. Dat maakt de grappen nóg briljanter eigenlijk. Überhaupt de eerste keer dat ik op de middelbare school Monty Python zag was een openbaring. Die groep heeft heel erg gevormd wat ik onder humor versta. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Ik ben ontzettend ontroerd door Terms of Endearment: dat is uberhaupt een genre waar ik erg van hou. Die film is zó ontzettend knap gemaakt. En gaat over een hele diepe angst, namelijk de angst om je kind te verliezen. Die wordt niet minder naarmate je ouder wordt. Ik zag die film ook toen ik net wist dat ik vader ging worden. Je realiseert je op zo'n moment heel erg dat je met het creëren van een kind óók iets anders creëert: het risico op een groter verdriet dan je ooit eerder hebt gekend. Bovendien is het verhaal met heel veel humor verteld: dat maakt de film alleen nog maar sterker. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Love Story. Alwéér zo'n vrolijke film, hahahaha! Die heb ik gezien toen ik net heel erg verliefd was op mijn huidige vrouw. Zij is mijn middelbare school-liefde, we gingen toen naar die film met een paar vrienden uit de klas. De dans der verliefdheid was toen net begonnen: je hing een beetje tegen elkaar aan, over de leuning van die bioscoopstoel heen. Je werd al opgewonden als je schouders elkaar raakten: met dat gevoel blijft die film voor mij voor eeuwig verbonden. Zodra ik Ali McGraw of Ryan O'Neal zie, krijg ik weer de kriebels in mijn buik. -
Wat is de engste film die je kent?
Weer zo'n oudje: Straw Dogs van Sam Peckinpah. Dustin Hoffman speelt een leraar die met zijn vrouw terugkeert naar haar geboortedorpje. Al die jongens daar willen hem echter dood, omdat hij het lekkere stuk van het dorp van ze heeft afgepakt. En hij blíjft maar van goede wil, blíjft maar naief geloven dat die jongens het goed met hen voor hebben terwijl ze alle poten onder zijn stoel vandaan zagen. Ze vragen hem om mee te gaan jagen, maar terwijl hij daar op een stoeltje zit te wachten, verkrachten ze zijn vrouw. Ik vind het heel eng: dat mensen daartoe in staat zijn, maar ook dat goedbedoelende mensen zo kwetsbaar kunnen zijn. Ik ben soms net zo'n simpele ziel als Dustin Hoffman in die film. Dat doet me veel meer dan zombies of vampiers. Daar kijk ik naar als een kip naar het onweer. -
Wat is de beste film die je kent?
Wat een onmogelijke vraag! Er zijn zo ontzettend veel mooie films! Het is sowieso vandaag een andere dan gisteren of morgen. Maar als ik nú moet kiezen? Dan is het Cidade de Deus. Wéér een ontroerende, realistische film. Hij is niet bedacht, hij schetst een wereld die de regisseur ontzettend goed kent. De film biedt een blik in een gruwelijke wereld die echt bestaat. Bovendien zijn de beelden filmisch heel bijzonder: de manier waarop de thematiek in beeld werd gebracht, was voor mij een absolute openbaring. Ik heb van A tot Z ademloos ziten kijken. Ik ben een half uur totaal verdoofd geweest na het zien van die film. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Ook daar moet ik even over nadenken hoor... dat was verliefd worden op Shirley MacLaine in Sweet Charity! Zij speelt in die film een hoertje dat probeert een beter leven op te bouwen. Ik was een jaar of acht, negen toen, maar wilde haar het liefst toeschreeuwen: "Leer mij kennen, dan red ik je, dan komt het allemaal goed!" Ik werd echt letterlijk verliefd op een fictief personage dat ik zag op een wit doek, heel klassiek eigenlijk. Dat was een bijzondere openbaring voor mij, vooral achteraf: het besef dat dat dus echt kón. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De scène in A Clockwork Orange, als onder de muziek van Ludwig Von allemaal mensen worden mishandeld. Ik heb die film in een matinee gezien in het eerste jaar dat ik de Filmacademie deed. Ook dát was voor mij een absolute eye-opener: dat je met een film zúlke paradoxale gevoelens kon opwekken. Enerzijds vond ik het echt prachtig wat ik zag, anderzijds was dat natuurlijk volslagen idioot, want het was gruwelijk wat daar op het doek gebeurde. Alex was zelfs sympathiek: hoe kan je iemand die van Beethoven houdt nou níet sympathiek vinden? Terwijl het natuurlijk gewoon een monster is. Een tweede scène die ik nooit zal vergeten is dat moment in Cidade de Deus, als dat ene jongetje zijn vriendje moet neerschieten om te bewijzen dat hij bij de groep hoort. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik heb de eerste jaren van mijn leven doorgebracht in Afrika: daar draaiden ze alleen maar Franse films. Maar ik kan me daar niets meer bewust van herinneren. De eerste film die ik bewust zag, was volgens mij Alleman van Bert Haanstra. Die zag ik in Nederland in de bioscoop toen we op vakantie waren. Het fascineerde me toen al dat het zo leuk was om te kijken naar wat andere gewone mensen deden. Dat je moest lachen om iemand die heel herkenbaar op het strand staat te worstelen met een handdoekje omdat hij bang is dat iemand zijn blote kont ziet. Al die Big Brother-achtige programma's zijn eigenlijk afgeleid van Alleman. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Ehm... ehm... Turks fruit dan toch maar? Ik wilde iets originelers bedenken, maar dat lukt me echt niet. Ik heb de film laatst weer een keer gezien: hij heeft de tand des tijds volledig doorstaan. Die manier van vertellen, de directheid van het camerawerk. Verhoeven gaat zó recht op zijn doel af in die film. De volstrekte echtheid spreekt ook zo aan: Monique is helemaal echt, Rutger is helemaal echt, het zijn allebei mensen van vlees en bloed waar iedereen zich in kan herkennen. Ze staan niet symbool voor diepe thema's: het zijn naakte mensen die iets vreselijks meemaken. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Pffffff... ehm: ik denk het liefst een hele slechte film. Het lijkt me namelijk vreselijk om meteen je meesterwerk te maken, waar je dan de rest van je leven tegen op moet boksen. The Phantom Menace misschien? Hahahaha! Nee, maar serieus. Ehm.... ik las op de middelbare school het boek Paths of Glory van Humphrey Cobb. Een volslagen bizar verhaal over soldaten die in de Eerste Wereldoorlog één van hun kameraden moeten doodschieten om de slechte moraal van de manschappen op te peppen. Ik nam me toen voor dat verhaal ooit een keer te gaan verfilmen. Op de Filmacademie kwam ik er achter dat dat al gebeurd was, door Stanley Kubrick. Met veel tegenzin ben ik die film toen gaan kijken, ik baalde als een stekker. Maar ik stond perplex hoe goed hij het had gedaan. Ik had het in elk geval niet beter gedaan.
Jean van de Velde werd getipt door Marco Borsato
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.