-
Wat is de grappigste film die je kent?
Dat is absoluut The Big Lebowski van de Coen-broers. Dat doorlopende gesteggel tussen die drie mannen: die drie acteurs zijn ook subliem gecast trouwens. Een ander klein meesterwerkje is Bullets over Broadway van Woody Allen. Die film speelt zich binnen het toneel af, dus voor acteurs is er enorm veel te herkennen in het verhaal. Het is een absurd plot dat een loopje neemt met alle clichés over toneel en film, maar het wordt heel geloofwaardig gespeeld. Vroeger als kind moest ik trouwens erg lachen om Louis de Funès: die kan altijd zo prachtig boos worden. Als ik zijn films nu kijk, geniet ik vooral nog van de voorpret omdat ik precies weet wat er allemaal gaat komen. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Ik was heel erg ontroerd door Reise der Hoffnung, een prachtige film over een Turkse familie die probeert illegaal naar Zwitserland te emigreren. Ik heb die film ooit op televisie gezien, bij de VPRO. Ik was toen zelf net vader geworden, en de vader van dat gezin verliest in die film zijn zoon. Dat kon ik echt niet verdragen op dat moment: ik was diep ontdaan na het zien van die film. Ik huil sowieso snel, maar toen was ik echt volledig van slag, zat lange tijd onbedaarlijk te huilen. Ik ben dicht aan het water gebouwd: ook bij slechte films die heel doelbewust op je gevoel spelen, zit ik al heel snel te snotteren. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Sorry... laat me even nadenken. Nee, er komt echt niets boven. Sorry. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik ben geen echte horrorfan: ik houd meer van thrillers. De meeste thrillers gaan echter bij mij het ene oog in, en het andere oog weer uit. Als kind vond ik The Third Man erg eng, van Carol Reed. Maar die zag ik ook terwijl ik stiekem achter de bank zat en eigenlijk naar bed toe moest. Onder zulke omstandigheden zijn films al snel eng volgens mij. Ik vond Don't look now ook altijd heel erg eng, maar die heb ik al een tijdje niet meer teug gezien. Jaws is natuurlijk een klassieker, als het om enge films gaan: elke keer als je maar een stukje van die haai ziet, zit de schrik er bij mij alweer in. Ik noem allemaal jaren zeventig-titels, besef ik opeens. Maar dat is echt de periode geweest waarin ik films ben gaan kijken. Die blijven je blijkbaar de rest van je leven bij. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
De leukste actiefilm die ik als kind heb gezien was It's a Mad Mad Mad Mad World van Stanley Kramer uit 1963. Die ben ik nooit vergeten. Als kind was ik ook gek op Charles Bronson en de Dirty Harry-films met Clint Eastwood: dat waren echt mijn helden toen ik twaalf, dertien jaar oud was. Ik verslond alles waar zij in speelden. Wat Paul Verhoeven in Amerika heeft gemaakt vind ik ook erg goed: RoboCop, Total Recall. Ik vind een actiefilm pas écht goed als de psychologie in de film klopt, daar ontbreekt het in dat soort films te vaak aan. Er moet meer bij de actie komen kijken dan alleen de actie. Zonder psychologische onderbouwing zit ik er maar wat wezenloos naar te kijken en denk 'mwah, het zal allemaal wel'. -
Wat is de beste film die je kent?
Ik moet in dit rijtje in elk geval The Third Man noemen, omdat die zoveel indruk op me heeft gemaakt vroeger. Dat megalomane van Orson Welles vond ik ook prachtig in Citizen Kane trouwens. En Apocalypse Now van Francis Ford Coppola mag niet ontbreken, omdat hij de totale waanzin van de oorlog zo prachtig heeft weten te verbeelden. En het hele oeuvre van Stanley Kubrick, behalve zijn laatste dan. Hoeveel mag ik er noemen eigenlijk? Er zijn zóveel prachtige films, wat een ramp om te moeten kiezen! Ik houd vooral van regisseurs die trouw aan zichzelf zijn. Ik houd van films zonder gezeik, zonder gedoe. Films die gewoon recht op hun doel afgaan. Een film als Sideways: een lief, prachtig verhaal over echte mensen, goed verteld, met maximaal effect. Zo simpel kan het zijn. Meer hóef ik ook niet. Ik houd van filmmakers die niet dingen doen omdat ze denken dat dat zo hoort, maar omdat ze vinden dat het zo gedaan moet worden. De beste films zijn niet in trends in te delen. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dan noem ik één van de eerste films die ik maakte: Op afbetaling van Frans Weisz. Dat was een enorm intense periode: ik moest een heel lastig karakter spelen en Frans Weisz is een regisseur die veel van zijn acteurs vraagt. Maar ik heb daar op de set erg veel geleerd, ook over filmacteren. Ik moest élk shot winnen, dat was een heavy ervaring. En niet zonder resultaat overigens: ik vind dat het een prachtige film is geworden. Als het gaat om film kíjken, noem ik mijn eerste keer E.T.: die zag ik voor het eerst in Amerika. De hele zaal zat verder vol met kinderen die die film al zeker drie keer hadden gezien: élke zin praatten ze collectief mee. In het begin stoorde ik me daar enorm aan, maar toen ik er eenmaal in mee ging, was het alleen maar geweldig om op zo'n intense manier een film te zien. In een zaal waar iedereen ieder moment van de film exact hetzelfde gevoel leek te ervaren. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De eerste onvergetelijke scène die me nu te binnen schiet is een moment uit 21 Grams. Ik heb eerlijk waar geen idee meer hoe het verhaal exact in elkaar stak, maar dat geeft ook helemaal niet. De eerste keer dat Naomi Watts en Sean Penn elkaar ontmoeten, ik geloof dat het bij hem thuis was. Hij heeft een hartaandoening en wil geloof ik iets van haar. Maar dat spel op dat moment, dat was zó intens goed. Je leek elke emotie van hun karakters bijna te voelen, alsof je letterlijk in hun lichamen en in hun hoofden zat. Dat Sean Penn een onwaarschijnlijk goede acteur is wisten we wel, maar vooral dat Naomi Watts hier ook toe in staat was... ik was heel erg verrast om haar eens uit een ander vaatje te zien tappen. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat zal Mary Poppins zijn geweest, of Tarzan. Of Around the World in 80 Days met David Niven. In het filmhuis van Tiel werden elke zaterdagmiddag kindermatinees gehouden, daar ging ik regelmatig heen. Later zag ik daar ook James Bond, en Clint Eastwood. Het leek me toen al mooi om ooit zelf óók een keer James Bond of Clint Eastwood te kunnen zijn. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
De Nederlandse film die op mij de meeste indruk heeft gemaakt, was Dokter Pulder zaait papavers van Bert Haanstra uit 1975. Ik vond het fijn dat die film zo gewóón was. Veel Nederlandse films zijn vaak zo'n gedoe. Ik was toen ook nog jong: misschien dat ik er als ik hem nu terug zie niets meer aan vind. Films lijken netto meer indruk te maken als je nog jong en onbevangen bent. Dokter Pulder wordt op de voet gevolgd door Turks Fruit, hoewel ik het boek toch mooier vond. Dat las ik in dezelfde periode dat ik de film zag. Het boek wist mij wél te ontroeren, de film niet. En nog één speciale vermelding, voor De Dream van Pieter Verhoeff. Een erg onderschatte film, met prachtig spel van Peter Tuinman. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Ik had erg graag een keer James Bond gespeeld. Dat wilde ik vroeger al, en nu eigenlijk nog steeds. Of Gene Hackman, in The French Connectionof The Conversation. Ook zo'n geweldige acteur trouwens, één van de beste zelfs. Had ik die nog nergens genoemd? Die mag zeker niet in mijn lijstje ontbreken! Hij heeft ook heel erg veel mooie rollen gespeeld die ik óók best graag had willen doen.
Gijs Scholten van Aschat tipt Pieter Verhoeff
Reacties (1)
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 26 juli 2008
- 10:19
Lees alle reactiesDeze filmliefde is simpelweg briljant.