Dat zijn er zoveel! Van kitschfilms als The Champ met Jon Voight, tot classics als Ben-Hur, maar óók cultfilms als Easy Rider. Als ik alleen ben in een donkere zaal is er bij mij niet veel nodig om tranen te trekken.
Eerlijk gezegd hou ik helemaal niet van termen als 'de beste', 'de engste' of 'de mooiste'! Het maakt van alles een lijstje, terwijl film genieten niet exclusief moet zijn, maar juist heel breed. Op sommige momenten kan je wel een voorkeur hebben. Een actiefilm waar ik met veel genoegen aan terug denk, is The French Connection.
Wat is de beste film die je kent?
Ik ken niet één enkele beste film. Ik ken er heel veel, en zelfs als ze niet perfect zijn, dan nog zijn ze voor mij heel erg waardevol. En daarom noem ik hier nu een film die ik zelf gemaakt heb, en die praktisch door iedereen is genegeerd: Fogbound.
Wat was jouw mooiste filmervaring?
In 1970 was ik student op de Filmacademie. Ik wilde toen naar een seksfilm in de Parisien aan de Nieuwendijk, waar ik eigenlijk niet in mocht omdat ik nog geen achttien jaar was. Ik had echter een Filmacademie-kaart, zodat je gratis elke bioscoop in mocht! Het waren doorlopende voorstellingen, en na het einde was er een korte break. Dan zette men de deuren onder het doek open om te luchten: de ouvreuse liep dan met een spray door de zaal. Ik begreep absolúút niet waar dat voor nodig was! Ik keek naar de films en telde hoeveel shots er waren gemaakt: wat die mannen in regenjassen om mij heen deden, daar lette ik niet op. Pas veel later begreep ik dat het publiek de film maakt!
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Een film maakt eigenlijk nooit indruk: het zijn altijd de scènes die achterblijven. Zeker na een tijdje herinner je je nauwelijks het verhaal, maar alleen nog de gezichten van de acteurs en een paar key-scènes. Voor mij zijn het meestal de emotionele scènes die ik onthoud, zoals de ontmoeting tussen dochter en vader in Running on Empty, Brando die zegt 'I could have been a contender' in On the Waterfront, Gene Hackman die cold turkey afkickt in The French Connection... zo kan ik nog bladzijden doorgaan!
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat zijn er twee, die ik allebei op televisie gezien heb, zittend onder een tafel waar het kleed ver genoeg overheen ging zodat niemand me opmerkte. Les Quatre-Cents Coups van François Truffaut, waar ik absoluut niets aan vond. En Paths of Glory van Stanley Kubrick, die ik onvoorstelbaar indrukwekkend vond. Mijn eerste bioscoopfilm was trouwens Het wonder der Liefde van Oswald Kolle. Ik begreep de film nauwelijks!
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
My Dinner with Andre, Barry Lyndon, The China Syndrome, Death in Venice, Tokyo Story, en veel, veel meer! En dan natuurlijk alle films die mijn vrienden gemaakt hebben. Niet omdat het altijd goeie films zijn, maar omdat ze deze accolade verdienen. Want het is zo verdomde moeilijk om een film te maken!
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.
Geef jouw mening
De filmliefde van Ate de Jong
Filmregisseur Ate de Jong (1953) maakte niet alleen succesvolle films in Nederland (Een vlucht regenwulpen, Brandende Liefde), maar óók vooral in het buitenland. In de jaren tachtig regisseerde hij in Amerika afleveringen van de hitserie Miami Vice en maakte De Jong de twee speelfilms Drop Dead Fred (met Rik 'Bottom' Mayall) en Highway to Hell. Als producent was hij onder meer verantwoordelijk voor de bekroonde producties Left Luggage en The Discovery of Heaven van Jeroen Krabbé. Op dit moment werkt De Jong aan Zomerhitte, het regiedebuut van Monique van de Ven, en de romantische komedie Dikke Vrienden, die hij zelf gaat regisseren.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.