Filmliefde

Some Like It Hot van Billy Wilder, met Marilyn Monroe, Jack Lemmon en Tony Curtis. Daar kan ik nog steeds ontzettend om lachen! Het is mooi om te zien hoe mannen in verzuurde vrouwen veranderen als ze een jurk aantrekken. Ook het goede spel van Marilyn Monroe viel me op: ze is écht komisch. Dat had ik niet verwacht.

Ik werd indertijd echt van mijn sokken geslagen door Naked van Mike Leigh. Er wordt briljant geacteerd door David Thewlis, de helaas te vroeg overleden Katrin Cartlidge en de overige acteurs, die als ik het me goed herinner eerst een jaar op hun rollen hebben geïmproviseerd voor ze de film opnamen. David Thewlis speelt een heftige maar ook herkenbare rol als een lamgeslagen man, die alleen nog maar kan observeren. Alleen kan hij wat hij ziet niet meer relativeren, waardoor hij zichzelf kapot observeert.

The Blue Lagoon. Ik was 13 toen ik de film zag en dat ik Brooke Shields met verliefdheid associeer, staat voor mij nog altijd als een paal boven water.

Se7en van David Fincher. De regisseur heeft een mooie balans gevonden tussen de schrikeffecten en het emotionele dilemma waar Brad Pitt zich tegen het einde van de film voor geplaatst ziet. De donkerte van het verhaal is ook erg mooi in beeld gebracht.

Ik heb laatst Mission Impossible III gezien en die vond ik heel goed gemaakt! Ook inhoudelijk viel de film niet tegen. Het is een briljante aaneenschakeling van stunts, spannende momenten: het gáát maar door! De film heeft een geweldige montage en een ritme dat niet loslaat. En Philip Seymour Hoffman speelt een prachtige engerd. In alle opzichten een knap gemaakte actiefilm.

Ik denk toch Naked. Die is me niet alleen altijd bijgebleven, tijdens het kijken kon ik ook vergeten dat het om een film ging. Ik werd even niet meer gekweld door beroepsdeformatie. Meestal begin ik me tijdens het kijken toch wel dingetjes af te vragen: 'hoe speelt die acteur dat? hoe hebben ze dat opgelost? mooi shot, zeg!' Bij Naked kwam ik daar los van. Een film waarbij ik iets vergelijkbaars had, was Cidade de Deus van Fernando Mereilles. Ik heb een tijdje in Brazilië gewoond, dus ik versta de taal, wat nog een extra laagje toevoegt. De vormgeving van de film is ronduit schitterend en het verhaal is prachtig in al zijn treurigheid.

Een paar jaar geleden zat ik in de Gouden Kalveren-jury van het Nederlands Film Festival. Toen hebben we een in periode van een paar weken alle films in de competitie bekeken. Er zat veel goeds tussen, maar omdat je zoveel achter elkaar ziet, zit je toch vrij beschouwend en analyserend te kijken. Simon was één van de latere films die we zagen. En dit was zo'n film waarbij iedereen zijn opschrijfboekje naast zich neerlegde en gewoon kéék. Het hart van die film is zo fantastisch, zo ontroerend: het was mooi om dat met elkaar te beleven. Simon is ook niet onopgemerkt gebleven.

De eerste die me te binnenschiet, is
Irreversible van Gaspar Noe. Daar zit een scène in dat een door Monica Bellucci gespeelde vrouw in een verlaten metrotunnel op gruwelijke wijze wordt verkracht. De scène is in een enkel shot van tien minuten gefilmd, en het is een vreselijk indringende scène geworden, die heel goed het verschil tussen macht en machteloosheid duidelijk maakt. De scène is bijna te heftig. Net als de openingsscène van Saving Private Ryan, waarbij je in één klap helder wordt gemaakt wat oorlog concreet betekent. Het is zó goed gedraaid. Opeens weet je hoe het moet zijn geweest om naar het strand te waden en de man voor je met een kogel door zijn hoofd te zien neervallen.

De eerste film die me echt is bijgebleven is E.T. - The Extra Terrestrial. Ik was een jaar of negen. Ik moet er ook aan denken omdat ik zelf net vader ben geworden: ik las ooit een artikel waarin stond dat de geluidjes die E.T. maakte gebaseerd waren op geluidjes die pasgeboren baby's maken. Het idee achter E.T. was een alien om in je hart te sluiten. Maar E.T. zag er toch een beetje eng uit, dus toen moesten ze iets vinden waardoor hij toch heel lief werd. En dat vonden ze door babygeluidjes te gebruiken.

Simon van Eddy Terstall: dat is duidelijk. Álles klopt, niet alleen qua draaien en spelen, maar óók de thematiek. Om de beste films moet je lachen en huilen en net als bij Naked - waar ik me ook regelmatig bescheurd heb - is dat ook bij Simon het geval.

Als ik denk aan Tom Cruise, van wie gezegd wordt dat hij in Mission: Impossible III al zijn eigen stunts doet, dan denk ik: 'laat mij dat dan ook maar eens doen!'. Dat lijkt me echt te gek. De rol van Ethan Hunt is echt zo'n rol die jongetjes leuk vinden: lekker schieten, veel dingen opblazen en uiteindelijk toch het meisje vasthouden en met haar zoenen. Dat willen we toch allemaal?!