-
Wat is de grappigste film die je kent?
Jeetje! Worden het allemaal van die ontzettend moeilijke vragen?! Ik heb me ooit een keer gek gelachen, dat was om de film Arthur met Dudley Moore. Hij zit dan als Arthur aan de bar met een andere man die allemaal dingen vertelt, en Arthur reageert op die man. Hij roept dan de hele tijd dingen als: 'aaaaaawwwfull! aaaaawfull!!', maar even daarna iets verder in het verhaal juist 'that's great!! great!!!!'. Het is een glijdende schaal: het gaat continue over hetzelfde onderwerp, maar dat heb je in eerste instantie helemaal niet door. Ik begrijp dat het heel stom klinkt als ik het zo vertel, maar dat is echt één van de grappigste scènes die ik ooit heb gezien! Ik heb echt met buikpijn van het lachen gekeken! Ik hou enorm van absurdisme. En van details, die vallen mij ook snel op. Een enorm melige film die ik jaren geleden ik érg grappig vond, was Young Frankenstein. Het kasteel van Frankenstein heeft een deur, en elke keer als een vrouw de deur open doet, beginnen er paarden te hinniken. De eerste keer heb je dat nog niet door, maar de grap wordt uitgebouwd en uit gebouwd. En het wordt steeds leuker en leuker! Vooral omdat het zo heel consequent wordt doorgezet. Hahahaha! Ja, sorry, ik hou echt van hele domme dingen. Én van alles van Peter Sellers natuurlijk! De Pink Panther-films zijn fantastisch! Vooral The Pink Panther strikes again staat me nog erg goed voor de geest: daarbij heb ik me echt helemaal slap gelachen. Chief Inspector Dreyfus is helemaal doorgedraaid en bedreigt nu de wereld. En de enige die de wereld nog kan redden, is natuurlijk Clouseau! Die gaat dan vermomd als tandarts naar het kasteel van Dreyfus. Die natuurlijk hélemaal niet doorheeft dat het Clouseau is! Hij probeert Dreyfus vervolgens met lachgas te bedwelmen, zodat ze allebei in een gigantische lachkick belanden en dan trekt ie de verkeerde kies. Ja, ook dit klinkt vast heel erg suf als ik het zo vertel! Maar die scène is echt onsterfelijk grappig. Ik moet nu alweer lachen als ik er aan denk! Mag ik ter compensatie ook nog iets van de Coen-brothers noemen? The Big Lebowski bijvoorbeeld? Anders krijgen de mensen helemaal zo'n raar beeld van me. En ook díe film is adembenemend grappig! -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Dat zijn zoveel films! Wat moeilijk... vooral ook omdat er zoveel verschillende manieren van ontroering zijn. Ik hou in elk geval niet van goedkoper tearjerkers. Ik hou niet van Meryl Streep in Sophie's Choice, hoe prachtig zij het ook speelt: die film áást gewoon op de tranen van de kijker. Dan heb ik altijd het gevoel dat mijn tranen van me af worden gepakt, en die wil ik helemaal niet zomaar geven. En het lúkt ze nog ook, zodat ik eigenlijk alleen maar boos word. Ik vond 2046 van Wong Kar-Wai gek genoeg heel ontroerend. Die film zette iets bij mij open, zonder enige pressie. Ik vond die mensen ontroerend, en de manier waarop ze met elkaar om gingen. Het menselijk onvermogen is in die film prachtig weergegeven. Alle films die het menselijk onvermogen als thema hebben, weten mij eigenlijk wel te ontroeren. Ook zo'n prachtige film is My Life as a Dog van Lasse Hallström. Omdat dat beeld zo goed gekozen is: van dat hondje Laika, die de ruimte ingeschoten wordt, steeds verder van iedereen verwijderd raakt en dan dood gaat. Hij keerde nooit meer terug op aarde. Dat jongetje in My Life as a Dog identificeert zich met Laika. Dat jongetje kijkt altijd naar de sterren, en dan gaat zijn moeder dood. Dan voelt hij zich net zo eenzaam als Laika in de ruimte. Nóg zo'n thema trouwens waar ik bijna automatisch bij vol schiet: dooien. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Is het flauw om nu met een eigen film aan te komen zetten? Ik vind Polleke een prachtige film over verliefdheid: die liefde tussen Polleke en Mimoen is puur, integer, echt. Die scène waarin ze samen staan te dansen... zij is jarig, en ze hebben elkaar al een tijdje niet gezien. Spiek en Wout zijn allebei verkleed als Elvis. En dan komt Mimoen binnen... de muziek verandert, ze gaan dansen. Een ontzettend ontroerend moment, in al zijn eenvoud. Kinderverliefdheid is de mooiste verliefdheid. Omdat het nog totaal onbaatzuchtig is. Kinderen denken niet aan nemen, of geven, of aan wat het kan opleveren. Kinderen ervaren alleen maar dat gevoel van liefde voor een ander, zonder enige bijbedoelingen. Waarmee ik trouwens niet zeg dat volwassenen niet op die manier verliefd kunnen zijn. Maar als je ouder wordt verandert je perspectief op liefde, daar ontkom je niet aan. Ja, ik heb ook een film die mij en mijn man bindt: de film waarbij hij mij ten huwelijk vroeg. Welke het was, zeg ik niet, dat blijft voor ons. Maar het was totáál onverwacht, dat wél. Hij vroeg het me tijdens de film: zo hoort dat waarschijnlijk bij een regisseurskoppel, hahaha! Ja, het was een film over liefde. Maar ik heb er na die vraag weinig meer van mee gekregen. -
Wat is de engste film die je kent?
Dat was Misery, met Kathy Bates: een psychologische thriller over een vrouw die haar geliefde schrijver gijzelt. Ik vond die film zó eng, zó gruwelijk! Dat onderwerp kwam zó dichtbij! Het was een heel eng soort realisme waar ik blijkbaar heel erg gevoelig voor ben. De meeste enge films kan ik wel op afstand houden: zelfs The Shining doet me eigenlijk niets. Dan ga ik meer zitten letten op de manier waarop Kubrick zijn verhaal vertelt. Maar om mij echt te grijpen, moet een film vooral realistisch zijn. Misery wás dat: daar kon ik níet tegen op boksen. Die film pakte me vast en smeet me twee uur later pas weer neer, volledig verbijsterd. Datzelfde gevoel overviel me bij C'est arrivé près de chez vous van Rémy Belvaux. Die film test de grenzen van je eigen fascisme, heel naar. Je hoort de mensen in de zaal lachen: je wilt zelf eigenlijk óók lachen, maar ondertussen hoor je je geweten schreeuwen 'dat kán niet! dat mág niet!'. Beide films zijn hyperrealistisch. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Pffff.... noem eens wat actiefilms als je wilt? Ik ga daar eigenlijk niet zoveel naar toe. Wat ik wel heel knap gemaakt vind, zijn de Lord of the Rings-films. Maar níet alle drie de delen hoor, en zéker niet achter elkaar: dan val ik subiet in slaap! Al die gevechten gaan op een gegeven moment wel érg op elkaar lijken. Ik vond vooral The Fellowship of the Ring erg goed eigenlijk, waarin je alle personages een beetje leert kennen. En dan krijg je nog een paar leuke actiescènes op de koop toe, dat trek ik nog wel. Het verhaal en de karakters blijven leading. Die andere twee delen zijn voor mijn gevoel een aaneenschakeling van gevechten: dan haak ik een beetje af. Of wacht! Ja, natúúrlijk: Floris! De oorspronkelijke serie, van Paul Verhoeven. Dat was toen actie bij uitstek: sprankelend, origineel, energiek. Of nee, wacht: vallen al die films van Kurosawa ook onder actie? Ja, natúúrlijk doen ze dat! Dan noem ik Kagemusha uit 1980. Die heeft prachtige actiescènes, heel sfeervol. Kurosawa heeft enorm veel oog voor detail: het is allemaal wel erg gewelddadig, maar toch is het bijna poëzie wat je ziet. Daar kan ik wel heel erg in mee gaan. Het heeft ook een hoog Shakespeare-gehalte. -
Wat is de beste film die je kent?
Pfffff.... dát zijn er zoveel! Ik noem Five Easy Pieces, vanwege de gevoeligheid van Jack Nicholson. En de poëzie van de beelden. En het thema van het menselijke onvermogen. Ik noem Cadaveri Eccellenti van Francesco Rosi, een politieke thriller over de moorden op rechters in Italië. Die film is zó goed gemaakt... vanaf het eerste shot. Je ziet een man door een ondergrondse gang lopen, waar allemaal hoogwaardigheidsbekleders hangen. Dood. De film probeert de golf van moorden op rechters te verklaren die in de jaren zeventig door Italië woedde. Je ziet hoe hard in Italië politiek wordt bedreven. Een schitterende film, en prachtig gespeeld. Ik noem nog een andere film met Lino Ventura in de hoofdrol: La bonne annee van Claude Lelouch. Óók een film uit de jaren zeventig trouwens. Een komische actiethriller over een juwelenroof. Maar dat is niet het hoofdthema van de film, het gaat veel meer over de mensen die die juwelenroof opzetten. Het is eigenlijk een hele menselijke film. Het is een diepgaande policier, een genre dat nauwelijks meer wordt gemaakt tegenwoordig. Het verhaal vertelt heel veel over mensen, maar ondertussen is het tóch spannend entertainment. Het is het genre films dat ik heel erg graag zou maken. Maar nu wordt vaak heel bewust gemikt op één doelgroep: het is óf drama, óf vermaak. Een gulden middenweg bestaat niet meer. Veel publiek trekken, dat lijkt het enige motief nog om films te maken. Ik vind dat erg jammer. Nóg een film die in dit rijtje niet mag ontbreken trouwens: Yol, een prachtige Turks-Franse film uit 1982. Ik heb eerlijk waar geen idee meer waar hij over ging, ik zie vooral nog beelden voor me. Een vrouw die door de sneeuw heen loopt en wordt achtergelaten omdat ze eigenwijs is: dat doet het nooit goed in die culturen. Die film maakte diepe, diepe indruk, al durf ik niet precies meer te zeggen waarom. Ik moet natuurlijk ook The Godfather noemen. Niet alleen omdat iedereen die noemt, maar óók gewoon omdat ie heel, heel erg goed is. Al Pacino die verandert van een leuke, meelevende jongen in een totaal ander mens. Het thema van de film vind ik vooral zo mooi: dat je je eigen lot toch niet kan ontkomen. En álles is goed aan de productie. Hij is prachtig gedraaid, prachtig gespeeld, prachtig gemonteerd. Die scène waarin dat kind wordt gedoopt terwijl al die moorden plaatsvinden. De scène waarin de zus haar bruiloftscadeaus van haar kast afmaait! De onschuld tegenover de schuld: een heel extreem contrast, prachtig tegenover elkaar gezet. The Godfather is gevoelig en ongevoelig in één. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat was de eerste keer zelf een film maken: Madelief. Dat je dus iets maakt, en dat dat in tientallen zalen in Nederland op een groot doek wordt gedraaid. En dat daar dan meer dan 100.000 mensen heen gaan. Of eigenlijk nog veel meer het proces van maken: dat je achter de camera staat, en opeens diep wordt geraakt door een scène die jij nu aan het opnemen bent. De scène dat Spiek en Dina met Polleke taartjes eten bijvoorbeeld. Je kan het honderd keer opschrijven, maar op het moment dat het gespeeld wordt, komt het pas tot leven. Halina Reijn is ook een actrice die mij tranen in de ogen kan laten krijgen. Omdat zij mij kan laten geloven dat ik haar personage nog zoveel béter snap dan ik zelf deed toen ik het script las. Ze is zó ontzettend in de war: wie moet ze nou kiezen? Spiek of Wout? Ze heeft geen idee van wie ze het meeste houdt! Pas bij het draaien, of zelfs bij het monteren, ontdek je soms pas de diepere lagen in je eigen film. Of in elk geval dat die diepere lagen wérken. Je weet wel dat ze er zíjn natuurlijk, anders was ik nooit aan die film begonnen. Maar het is een wonder om vervolgens te ontdekken dat het allemaal nog zoveel beter werkt dan je had dúrven dromen. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
In welk genre? Er zijn zoveel scènes die diepe indruk op mij hebben gemaakt! Een prachtige scène zat bijvoorbeeld in Il Deserto dei Tartari van Valerio Zurlini. Het gaat over een man die in het leger zit en wordt uitgestuurd naar een totaal onbestemde plek aan de rand van de wereld. De angst is dat de Tartaren binnen vallen, en een groep soldaten moet het fort aan de rand van het land bewaken in afwachting van die Tartaren. Het is helemaal niet duidelijk of ze ooit zullen komen. En tóch wacht die man zijn hele leven. Hij laat alles aan zich voorbij schieten - zijn gezondheid, zijn familie, zijn vrienden - in de hoop dat hij óóit het fort mag verdedigen tegen die Tartaren. Het mag niet zo zijn: aan het eind van zijn leven sterft hij zonder ook maar één Tartaar te hebben gezien. De scène waarin zijn lichaam wordt afgevoerd is magistraal gefilmd: qua ritme, qua tempo. Wéér zo'n man die het ondanks alle goede bedoelingen allemaal niet haalt - daar heb ik blijkbaar iets mee. Het is diep tragisch, maar heeft stiekem óók wel iets om te lachen. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik weet het niet zeker: óf The Sound of Music, óf Mary Poppins. Ik was een jaar of acht, ik ging met mijn ouders naar de Lijnbaan in Rotterdam. Ik vond het in elk geval heel erg grappig dat er de hele tijd maar gezongen werd. Wilde niet ieder meisje mee zingen met die kindertjes Von Trapp? En dat zweven van Mary Poppins! Ik keek mijn ogen uit. Aan een paraplu gaan hangen en dan maar weg zweven - ik wilde dat ik dat kon! Ik vond het ook heel geruststellend dat iemand én streng én lief tegelijkertijd kon zijn. Ik maakte daaruit meteen op dat ook strenge mensen een lieve kant in zich hebben. Ik zit me nu trouwens te bedenken dat het vreemd is dat ik me allemaal films met volwassenen in de hoofdrol kan herinneren. In die tijd had je blijkbaar nog geen kinderfilms met kínderen in de hoofdrol. Heel raar eigenlijk. Ik realiseerde me toen ook helemaal niet dat films gemáákt werden, net zo min als ik me realiseerde dat melk van koeien kwam. Ik dacht gewoon dat die films er wáren, net als melk. Pas later begreep ik dat alles ergens vandaan komt, dus óók films! -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Charlotte, van Frans Weisz en Judith Herzberg. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de joodse schilderes Charlotte Salomon die in 1939 uit Berlijn weg vlucht naar Frankrijk, maar in 1943 toch naar Auschwitz wordt gedeporteerd. Ik vond die film er práchtig uitzien: hij had een soort allure die ik niet eerder had gezien in Nederlandse films. Hij was ook Engels gesproken trouwens, een zeldzaamheid, zeker in die tijd. Derek Jacobi was fantastisch in die film. Én het is een waar gebeurd verhaal. In één van de mooiste scènes probeert zij haar grootmoeder, die zelfmoord wil plegen, te overtuigen van de zin van het leven. Zij zegt dan iets als: 'maar grootmoeder, kijk toch naar buiten! ziet u niet hoe mooi het daar is? ziet u niet de schoonheid van dit alles in?!'. En de oude vrouw kijkt, maar ziet het niet. Heel bitter. En wéér dan onvermogen. En natúúrlijk vond ik ook Turks Fruit en Soldaat van Oranje geweldig! Maar die titels noemt iedereen vermoedelijk al. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Maak me jaloers!! Er is een flink aantal films dat ik graag had willen maken. Maar er zijn bijna even zoveel films waarvan ik dacht toen ik ze zag 'dat had ik nóóit zo kunnen doen'. In the Name of the Father van Jim Sheridan is zo'n film. Of Mephisto van István Szabó is zo'n film. Over een acteur die carrière maakt tijdens de opkomst van de nazi's. Ik viel de eerste keer van mijn stoel van verwondering en respect toen ik die film zag. Ik dacht dat ik zo'n film nooit zou kunnen maken. Maar ik doorzag de tweede keer wél beter hoe István Szabó met die film heeft bereikt wat hij heeft bereikt en hoe ik dat misschien dan ook zou kunnen. Maar allereerst zou het budgettair erg moeilijk zijn in Nederland. En je wordt vooral 'geloofd' en gevraagd voor films die in het verlengde liggen van wat je al hebt gemaakt. Dat vind ik jammer. Ik vind het juist leuk om nieuwe horizonten te verkennen. Andere verhalen en karakters tot leven te wekken. Al die genres die ik bewonder binnen mezelf ook tot leven te wekken. Te blijven ontdekken en veranderen....
Filmliefde - Ineke Houtman
Geef jouw mening
De filmliefde van Ineke Houtman
Regisseuse Ineke Houtman (1956) was de afgelopen jaren verantwoordelijk voor veelbekroonde films als Madelief, Polleke en Stille Nacht. Verder regisseerde ze afleveringen van De Freules, Russen en Het Sinterklaasjournaal. Op dit moment werkt Houtman aan twee nieuwe films: Mooi leven (over een opa die samen met zijn kleinkind een bank overvalt) en de verfilming van het met een Gouden Griffel bekroonde Boek van alle dingen van Guus Kuijer.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.