-
Wat is de grappigste film die je kent?
The Big Lebowski. Een paar keer per jaar zet ik die film op om even een stukje te bekijken. Eigenlijk eindigt het dan altijd dat ik daarna de hele film maar weer kijk. Ontzettend grappig en gelardeerd met vondsten en subtiele bij-grapjes. Ik ontdek nog iedere keer weer nieuwe pareltjes. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
De eerste film die bij me opkomt is Touching the Void. Ik had niet gedacht dat een duf genre als het 'docudrama', mij zo zou kunnen raken. Heel indrukwekkende gebeurtenissen, versneden met gortdroog commentaar van de twee Britse hoofdpersonen. Heel ontroerend om te zien hoe sterk het menselijk lichaam en geest kunnen zijn. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Love Actually. Heel veel zoeter dan deze bonbon kan het niet. Love Actually beziet het leven door een roze bril, net als je zelf doet bij verliefdheid. -
Wat is de engste film die je kent?
Alien. Ik zag 'm pas voor het eerst op 19 jarige leeftijd, maar ik zat met het zweet in mijn handen. Een sensatie die ik niet meer had gehad sinds mijn negende jaar. Alleen bij de al eerder genoemde Touching the Void heb ik dit nog eens gehad trouwens. Alien is een briljant staaltje vakmanschap. Regisseur Ridley Scott wordt ongelooflijk onderschat, terwijl zijn invloed op filmmakers met films als Blade Runner en Alien nauwelijks te onderschatten is. Ik denk dat je hem absoluut de David Lean van deze tijd mag noemen. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik denk dat dat toch Face/off is. Face/off is een 'guilty pleasure'. Het is allemaal heel vet, en groot, maar briljant gedaan, alles smelt prachtig samen. En het acteerwerk is, hoewel het natuurlijk ontzettend geschmier is van die twee, om je vingers bij af te likken. Voor deze film geldt; de dood is een ballet en John Woo is haar choreograaf. -
Wat is de beste film die je kent?
Dat vind ik altijd zo'n rotvraag. Want er zijn heel veel films die ik mooi vind. Maar goed bij lijstjes hoort een nummer 1, and the winner is... Apocalypse Now! Het origineel, niet die afgrijselijke Redux-versie. De ultieme film over oorlog, en over de 'condition humaine'. Als het mogelijk is de nummer 1 te delen, dan is dat met Taxi Driver. Nog zo'n film die de barst in de mens op een ongelooflijke manier bloot legt. En als er dan toch meer films op de eerste plek mogen, hoort The Godfather daar natuurlijk óók bij. En, en, en... nou ja, zie je: daar ga ik al! -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Ik woonde enige tijd in Florence en ging daar vaak naar de bioscoop. Eén keer in de week hadden ze er ook voorstellingen in de 'lingua originale', en ik had de mazzel dat The Insider net uit was. De film draaide in een prachtig Art Nouveau-theater met hele heldere projectie en om één of ander reden zat de zaal ineens vol met jonge Amerikanen. Tijdens de vertoning leek het of de hele zaal 'film ademde'. Op alles werd direct gereageerd en doorvoeld zonder enige vorm van intellectuele distantie. Ik heb nooit meer zo'n verbondenheid van een zaal met een film meegemaakt. Op dat moment realiseerde ik me pas hoezeer film 'hun' kunstvorm is. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Oh, dat zijn er veel! De eerste die nu in me opkomen zijn: Le Samourai van Jean-Pierre Melville, de opening. Die tergend langzame rijder richting de bank, en alleen maar die rug van Alain Delon, en de rook die opcirkelt. Heel knap. North by Northwest, de vliegtuigscène. Cary Grant tussen het maïs. Heel mooi. Blade Runner, het einde. Rutger Hauer die die duif loslaat en sterft: 'all those moments lost in time, like tears in the rain'. Wat is Rutger Hauer goed in die film. Een scène uit Benny's Video van Michael Haneke. Een 15-jarig jongetje schiet op zijn slaapkamer achteloos een bevriend vriendinnetje neer. Het meisje smakt tegen de grond en kermt het uit. Op de jongen lijkt het echter geen indruk te maken. In plaats daarvan schroeft hij de buks, waarmee normaal varkens worden afgemaakt, open, herlaadt het ding en haalt de trekker opnieuw over. Wederom zonder finaal succes. Wij als kijker zien dit allemaal vanuit het ongelukkige perspectief van zijn videocamera, die alles vanuit de hoek registreert. Je ziet amper iets, maar als ik er weer aan denk, lopen de rillingen me weer over de rug. En natuurlijk een scène uit Blind Date van Theo van Gogh; Peer Mascini en Renee Fokker, die samen 'een eigen huis' in karaoke opvoeren, en steeds verder doordraaien. Die scène gaat door merg en been. Theo van Gogh op zijn allerbest. Alleen die geluidsmontage: mag die sound designer, als het zijn idee was, tegen de muur? De muziek had door moeten lopen, nu is het versneden. Eeuwig zonde. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik denk Bröderna Lejonhjärta ('De Gebroeders Leeuwenhart') , naar een heel mooi boek van Astrid Lindgren. De film gaat over twee broertjes, waarbij de één doodvalt omdat hij zijn doodzieke broertje probeert te redden bij een brand. Het geredde maar zieke jongetje overlijdt een paar weken later. Na hun dood komen de jongens echter in een 'Narnia'-achtig hiernamaals, waarin vreedzame mensen worden bedreigd door zwarte ruiters en een gevaarlijke draak. De twee jongens spelen hierna uiteraard een cruciale rol om alles tot een goed einde te brengen. In mijn herinnering heel ontroerend en spannend. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Ik denk dat Met Grote Blijdschap van Lodewijk Crijns boven aan mijn lijstje staat. Goed gegeven, schitterend script en acteurs die de sterren van de hemel spelen.
Ik zag 'm laatst weer, en schrok hoe goed Jack Wouterse eigenlijk is, dat was een beetje weggezakt. En door deze film ben ik Renée Soutendijk gaan bewonderen. Voor zo'n actrice schrijf je een film. Wat zeg ik, daar creëer je een heel oeuvre voor! De Noorderlingen, Spoorloos en Van God los zijn natuurlijk óók verschrikkelijk goede films. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Dat zijn er veel, maar The Insider dringt zich wel het meest op. Belangwekkend onderwerp, mooi script van Eric Roth, schitterend spel, geweldig geluid, prikkelend camerawerk, en een messcherpe regie. Kortom: een film met heel veel 'vorm' en ook heel veel inhoud. Dat mis ik in Nederland wel een beetje, het is toch vaak camera op de schouder en een beetje semi-documentair draaien. Dat noemen wij dan realistisch, maar een hele bak ongefilterde ruis over je publiek storten heeft met realisme natuurlijk niks te maken. Nixon is trouwens ook zo'n film waar ik graag de talenten voor had willen bezitten om 'm zelf te maken.
Filmliefde - Jelmar Hufen
Geef jouw mening
De filmliefde van Jelmar Hufen
Jelmar Hufen (1981) werkte na zijn gymnasium achtereenvolgens als setbewaker, runner, clapperloader, video-assist en regieassistent bij grote producties als Madame Jeanette, Vet hard! en De Uitverkorene In 2005 trok hij de stoute schoenen aan en begon hij aan zijn eerste eigen project. Met 10.000 euro spaargeld Hufen de korte kinderfilm Voor een paar knikkers meer. Onder andere Edo Brunner, Jack Wouterse, Bracha van Doesburgh, Victor Löw en Halina Reijn verleenden hun medewerking. In 2006 werd Knikkers geselecteerd voor het Nederlands Filmfestival en Cinekid. Volgend jaar moet van zijn hand de zwarte komedie S(ch)lager verschijnen.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.