Filmliefde

Life of Brian van Monty Python. Het is gewoon de allergrappigste film die ik ken. Ik merk het ook aan mijn kinderen: die vinden het ook nu nog vreselijk grappig. Lachen om de dood en religie, mooier kan het eigenlijk niet. Elke week zeggen we wel eens tegen elkaar als er iets minder leuk aan de hand is: 'Crucifiction?' met zo'n zachte begrijpende stem.

Schindler's List van Steven Spielberg: over moed en overleven. Er komt een kind in voor die, zoals mijn zoon, Jonas heet en dan wordt het echt zwaar. Empire of the Sun vond ik ook erg goed: ook van Spielberg, zelfde thema. Maar Schindler's List is rauwer en werkelijker.

Shakespeare in Love: gewoon aandoenlijk. En over vrouwen die hun eigen leven willen leiden, daar val ik wel op. Anders Amarcord van Felini; maar dat was lang geleden, in mijn studententijd.

Alien van Ridley Scott: die introduceerde een heel nieuw genre. Ik heb twee nachten heel slecht geslapen. Eng en om hopeloos van te worden.

Snatch van Guy Ritchie: een rollercoaster van een film en vreselijk goed gespeeld. Het gaat niet om scheurende voertuigen, maar om een heel snel verhaal.

Una Giornata Particolare van Ettore Scola. Een breedbeeld van een enge woonkazerne en de onvermijdelijkheid van de maatschappij.

We schrijven 1976. In het Leids Filmhuis rookte en dronk iedereen en leverde uitgebreid commentaar tijdens de voorstellingen. Ik heb daar onder meer The Birds van Hitchcock gezien en een hele slechte Franse film, die door het commentaar uit de zaal ontzettend grappig werd. Ik heb sindsdien nooit meer zo hard gelachen om een film.

Saving Private Ryan, de landing op het strand van Normandië. Niets geen heldhaftigheid, gewoon overleven en hopen dat je geluk hebt. Een heel bijzondere ervaring. Ik moet trouwens óók nog even zeggen dat ik Mon Oncle van Tati een meesterwerk vind. En dan vooral de scène waarin de oom krijgt uitgelegd dat alles in de nieuwe wereld van kunststof is en dus onbreekbaar. Hij probeert het uit maar heeft niet door dat hij net een glazen vaas in zijn handen heeft, die hij op de grond wil laten stuiteren. Niet alleen zijn verbaasde gezicht is leuk, vooral de manier waarop hij het tracht te verdoezelen is geniaal.

Met mijn vader naar Charlie Chaplin en de Dikke en de Dunne in een oude bioscoop in Rotterdam. Met vooraf het Polygoon Journaal.

Karakter van Mike van Diem. Wat moet ik er nog meer over zeggen? Strak gefilmd en erg mooi het thema van het boek opgepakt. Je zit er echt in, vooral in de tijd waarin het zich afspeelt, met de verhoudingen van toen.

Festen, of iets dergelijks. Een film die gaat over het ineenstorten van de normale verhoudingen in een gezin, of in een straat of op kantoor - en wat er dan allemaal gebeurt. Ik wil nog wel eens een film maken over een vergadering in een bedrijf, die normaal begint en die in een catastrofe eindigt: het opheffen van het bedrijf, of de gewelddadige dood van de algemeen directeur. De collectiviteit, dat wat ons bindt, kan heel fragiel zijn.