-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik vind de Pink Panther-films met Peter Sellers echt ongelooflijk grappig! Sowieso is dat droge gezicht van hem al briljant. Maar ik vind vooral de fysieke grappen in die films zo knap. Eigenlijk is het een ontzettend trage film: één scène met een draaideur kan bijna drie minuten duren. Maar toch blijft zijn worsteling elk moment leuk! Of zo'n scène waarin hij zich moet vermommen en dan zijn eigen snor opkauwt: op zo'n moment kan je mij wegdragen. Die films hangen van meligheid aan elkaar. Je wéét ook gewoon van tevoren dat alles wat hij aan raakt vroeger of later uit elkaar zal vallen. Er is een moment in één van die films dat Clouseau een verdachte moet ondervragen die aan het biljarten is. Hij gaat dan quasi-nonchalant doen en cool mee biljarten, maar als hij de keu weg moet zetten, ontaardt dat in een veldslag met dat rekje! De opbouw van die scène: eerst valt één keu eruit, dan twee, dan drie, dan valt het rekje van de muur en uiteindelijk bevindt de inspecteur zich in een wild gevecht met allemaal keus. Wát een opbouw, wát een timing! Ik denk dat elke acteur die ooit in een komedie heeft gespeeld daar jaloers op kan zijn. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Schindler's List natuurlijk... maar dat is vast een clichéantwoord hè? Een andere dan: ik vond My Life Without Me prachtig, met Mark Ruffalo. Het is een kleine film over een vrouw die krijgt te horen dat ze niet zo heel lang meer te leven heeft. Maar ze beslist om niets te zeggen tegen haar man en haar kinderen. In plaats daarvan gaat ze op zoek naar een nieuwe moeder voor het gezin, die haar kan vervangen als ze er niet meer is. Dat is zó ontroerend, de manier waarop ze omgaat met het leed, en de afstand waarmee ze naar haar eigen leven kijkt. Het is een heel bijzonder scenario, en het verhaal wordt op een prachtige manier in beeld gebracht. Ik heb echt zelden een film gezien waarin zo mooi dat thema verlies wordt verbeeld eigenlijk. Doordat jij als kijker voorkennis hebt over de situatie, krijgen zelfs de kleinste alledaagse dingen een hele diepe, schrijnende lading. Als ze samen ontbijten, of als die moeder de kinderen naar school brengt of haar man gedag zoent voor zijn werk: alles ga je anders interpreteren. Zelfs de kleinste uitspraak of handeling krijgt opeens een totaal andere betekenis. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Ik zit niet zo heel erg in de liefdesfilms, moet ik eerlijk zeggen. En ik heb óók geen vriendin op dit moment, nee! Hahaha! Daar zouden ze trouwens eens een film over moeten maken, over de liefde - wát een mooi onderwerp! Even denken hoor, verliefdheid... ik denk toch Annie Hall van Woody Allen. Vanwege de sfeer, en het gevoel dat die twee personages volkomen langs elkaar heen praten. Het onvermogen van het personage van Allen om rust te vinden, én Diane Keaton natuurlijk die prachtig zingt. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik vond The Silence of the Lambs toch wel heel erg eng eigenlijk. Zelfs nog nét iets enger dan Se7en. Die tweede is wél een betere film. Maar puur qua eng ga ik voor Silence: vooral vanwege die laatste scène waarin Clarice Starling (Jodie Foster) in het dikke donker die moordenaar met die nachtkijker moet vinden. Die volkomen gestoorde vent die de huid van zijn slachtoffers afstroopt om er een menselijk pak van te maken - van dat soort mensen word ik toch niet vrolijk. Iedereen recht op zijn eigen hobby, maar dít gaat toch wel wat ver! Die slotscène duurt bijna een kwartier volgens mij. Jij weet als kijker de hele tijd dat zij vet in het nadeel is... En die rol van Anthony Hopkins is natuurlijk weergaloos. Heb je wel eens opgelet hoe hij de hele film in beeld wordt gebracht? In elke scène lijkt het licht héél even in zijn ogen op te flikkeren. Ik heb die film ook nooit meer helemaal terug durven zien trouwens. Kan je nagaan wat een diepe indruk hij de eerste keer op me heeft gemaakt, ik zie de beelden nog helder voor me. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Actie, ah! Komt er nog een sportfilmvraag aan? Nee? Dan kies ik bij deze vraag voor Rocky! Deel één dan hè? Want 2, 3, 4 en 5 waren stuk voor stuk onzinnig. Mag dat als actiefilm? James Bond zegt me echt niet zoveel namelijk. Ik vond State of Grace óók erg goed, met Sean Penn, Ed Harris en Gary Oldman. Maar dat is nóg minder een actiefilm dan Rocky, vind ik. Nee, doe die maar gewoon: dat is vast origineler? -
Wat is de beste film die je kent?
Pffff... de moeilijkste vraag. Rumble Fish, met Matt Dillon, Mickey Rourke en Dennis Hopper. Alweer een originele keuze? Wat er zo goed aan is? Wat is daar nou níet goed aan! Het was één van de rijkste filmervaringen die ik ooit heb gehad. Die film lijkt nergens heen te gaan, maar in wezen zit er alles in wat een goede film in zich moet hebben. Het Matt Dillon-karakter zoekt in zijn eigen verleden naar een toekomst. Hij wil graag zijn wat zijn broer, Mickey Rourke, vroeger was. Maar hij jaagt een lege droom na. Zijn broer was vroeger bendeleider, die lag elke dag te matten. Dat ís niets, dat stelt niets voor, is hij nu achter - en hij wilde eigenlijk al geen bendeleider zijn in the first place. Alle drie de mannen lijden onder het verleden, óók vader Dennis Hopper. De ene broer idealiseert het, de andere heeft er spijt van als haren op zijn hoofd. Uiteindelijk heeft het nergens toe geleid: hij heeft eigenlijk niets met zijn leven gedaan. Drie gebroken levens, en eigenlijk doen ze ook niets constructiefs om die levens te herstellen. Het is een hele schrijnende film. De dialogen zijn geweldig trouwens! Vooral die ene zin van Mickey Rourke blijft me altijd bij: "If you're going to lead people, you have to have somewhere to go." De film is ontzettend ingehouden geacteerd, maar wél heel gestileerd. Het is een heel traag filmritme. Je ziet de hele tijd mensen zitten, staan, soms lopen. Er zijn genoeg scènes waarin twee, drie minuten eigenlijk niets gebeurt. Maar door die minimale actie kan je juist heel goed in de karakters kruipen. Je wordt niet afgeleid door gedoe, zoals in veel films wél het geval is. Het ontroert, het is realistisch, het is geloofwaardig. Het is ook ontzettend knap gespeeld trouwens. Ik zag Rumble Fish voor het eerst toen ik tien, elf jaar oud was. De film fascineerde me toen al: nu ik echt analytisch kan kijken, zie ik pas hoe goed en slim hij écht in elkaar zit. Vorm en inhoud sluiten naadloos bij elkaar aan. Ik hou op zich heel erg van films die een klassieke dramaturgie kennen, die lineair worden verteld: begin, middend, eind. Maar die structuur zit hier heel erg op de achtergrond. Het is alsof je echt een vrij willekeurige periode meemaakt in het leven van de karakters. Maar elk moment is fascinerend. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Tja... wat kan ik hier anders roepen dan het hele ontstaan van Shouf shouf habibi! Maar dat antwoord ligt teveel voor de hand. Ik kies hier echt voor een kijkervaring: de eerste keer dat ik Rocky zag. Die film heeft toen zó'n diepe indruk op mij gemaakt! Ik was een jaar of zeven, acht. Het was volgens mij de eerste echt goeie film die ik zag in mijn leven. En hij is zó knap gemaakt! Het is eigenlijk een hele goedkope film: de makeup valt in elk shot bijna van zijn gezicht af. Maar het is wél een film waarbij je daar doorheen kijkt. Ik kende toen het hele verhaal rond die film niet. Maar hij valt zó samen met het leven van Stallone: waar Rocky in zijn leven was, daar was Stallone zelf óók in zijn leven. Het was een kansloos mannetje. Hij stond op het punt een baantje bij de gemeentereiniging te gaan nemen omdat zijn acteercarrière in het slop zat. Dat voel je door alle shots heen: dit is de laatste kans om te worden wat hij wíl worden. Dat shot waarin hij voor de spiegel staat: je ziet gewoon Sylvester Stallone voor de spiegel staan. Je ziet in dat ene shot, die ene blik zijn hele levensverhaal weerspiegeld. Dat geeft die film onbewust een diepte waar je als acteur jaloers op kan zijn. Het is vrij zeldzaam, dat een acteur en een rol zó samenvallen. Of er overeenkomsten zijn met Shouf shouf habibi!? Ehm... ik vind Rocky zeker een inspirerende film. En in beide gevallen heeft de hoofdrolspeler geholpen met het ontwikkelen van het verhaal. Maar voor de rest zijn het natuurlijk totaal verschillende films. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De slotscène van Schindler's List: de totale ontreddering van Schindler die bedankt wordt door de mensen die hij gered heeft, maar beseft dat hij méér had kunnen doen. Hij ziet al die mensen staan en ziet dan zijn auto staan en beseft: daar had ik tien mensen mee kunnen vrijkopen. Hij ziet een gouden speldje wat-ie al de hele film draagt en beseft dat-ie daar ook zeker één iemand mee had kunnen redden. Huiveringwekkend. Schitterend gespeeld ook door Liam Neeson en Ben Kingsley. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Volgens mij was dat Enter the Dragon, die Bruce Lee-film. Die zag ik op mijn vierde, vijfde volgens mij, op televisie. Sandokan was een serie hè? Die telt dan zeker niet? Ik heb jarenlang alleen maar films op televisie gezien. In mijn jeugd gingen we eigenlijk helemaal niet naar de bioscoop. In Amstelveen wás ook geen bioscoop, dus zo raar was het niet. Ik heb pas als puber voor het eerst een bioscoopzaal van binnen gezien. Op televisie heb ik echter films verslonden! Mijn vader was een groot liefhebber van oorlogsfilms, dus ik mocht vaak laat opblijven. Hij vond het goed dat ik dat soort films zag. Ik heb als jongetje Lion of the Desert gezien, een oorlogsepos met Anthony Quinn. Die speelt Omar Mukhtar, een Libische verzetsstrijder die vocht tegen de bezetting van zijn land door Italië tijdens en na de Eerste Wereldoorlog. Ik heb The Guns of Navarone gezien, en The Bridge on the River Kwai. Best heavy voor een jochie van zes, zeven! En pas later besef je dan wat je eigenlijk allemaal voor klassiekers hebt gezien. Het is raar om die films terug te zien nu, vaak blijft er maar weinig van over. Het heeft natuurlijk wel z'n charme, van die kanonnen, van die heldhaftige complotten. Maar die indruk van vroeger maakt het toch niet meer. Het zal ook wel erg met het gevoel van toen te maken hebben. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Dat is toch Abel denk ik. Ik heb hem een hele tijd geleden gezien, maar ik herinner hem me als geweldig! Ik herinner me nog vooral die zwijgende Van Warmerdam. Juist door dat zwijgen beleefde je het hele verhaal nog veel sterker door zijn ogen. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Dat zijn er zoveel! Het is meer dat ik een aantal acteurs graag zou willen zijn. Of in elk geval graag zou willen kunnen spelen zoals sommige acteurs. Elke keer als ik Taxi Driver zie, denk ik: "Ik zou best willen dat ík die rol zó had kunnen spelen." Wat? Ja, de Travis Bickle-rol, ja! Nee, niet die rol van Jodie Foster! Zie je mij al een heroïnehoertje van twaalf spelen, hahaha! Maar zo'n totaal geflipte outcast die De Niro neerzet? Dat is voor een acteur natuurlijk top!
Mimoun Oaïssa tipt Maryam Hassouni
Reacties (2)
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 9 augustus 2008
- 18:12
-
- Thiem
- zaterdag 9 augustus 2008
- 22:52
Lees alle reactiesMooie verhalen vertelt hij.
hij moet een schrijver worden !