-
Wat is de grappigste film die je kent?
De grappigste film die ik ooit gezien heb? Ik herinner me als kind dubbel te hebben gelegen om Peter Sellers als inspecteur Clouseau. Dat droge, dat onnozele, in combinatie met slapstick: daar ben ik erg gevoelig voor. Hoofd stoten, struikelen, dat soort dingen. Misschien omdat ik daar privé ook erg goed in ben. Jaren later deed Peter Sellers me weer uit m'n stoel vallen van het lachen, ditmaal als Dr. Strangelove. Hij speelt daar drie personages: ik geloof een commandant, de Amerikaanse president en tot slot de mysterieuze Dr. Strangelove, die in een kelder van de War Room op allerlei vieze plannen zit te broeden. Heel de film wordt er over hem gesproken, en eindelijk verschijnt-ie dan ten tonele. Peter Sellers doet dat geniaal grappig. Het schijnt dat Stanley Kubrick die scène vanuit drie camerastandpunten heeft gedraaid, en twintig meter verderop achter de monitor alleen maar heeft liggen lachen. Je ziet ook dat één van de acteurs achter Sellers in de lach schiet, volgens mij is het die dikke.
The Big Lebowski is óók zo vreselijk grappig. Briljant script, geweldige acteurs (Jeff Bridges, sowieso één van mijn favorieten). De beste Coen-brothers-film.
En Sideways schiet me nu te binnen. Eigenlijk is dat m'n favoriete soort grappige film, omdat het ook zo mooi treurig is. Het is geen grappigdoenerij, je kijkt naar echte mensen in voorstelbare situaties. Werkelijk elke zin was raak -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Erg aangrijpend vond ik Au Revoir Les Enfants, een film van Louis Malle. Het gaat over een katholiek jongensinternaat in de Tweede Wereldoorlog. Een Franse jongen sluit vriendschap met een joodse jongen, maar verraadt hem per ongeluk. Een ingetogen, "stille" film, die je met een klap in je gezicht achterlaat.
The Pianist van Polanski, ook over de Tweede Wereldoorlog, vond ik bij vlagen ondraaglijk. Dat gold ook voor Breaking the Waves en Dancer in the Dark van Lars von Trier, een filmer die mij het bloed onder de nagels vandaan kan halen. De manier waarop Von Trier zijn morele dilemma's aan je presenteert... m'n bloeddruk stijgt en de tranen biggelen, dus niet bepaald een lekker avondje op de bank. Dead Man Walking, van Tim Robbins, met Sean Penn en Susan Sarandon: een film over het doodstraf-dilemma. Aangrijpend omdat je inzicht krijgt in alle kanten van de kwestie, je leert slachtoffers en dader kennen en de vraag die opdoemt is: heeft vergelding zin? En is er zoiets als verlossing mogelijk? -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Eternal sunshine of the Spotless Mind is één van de mooiste films die ik ken over de liefde. Eerst kan je er geen touw aan vastknopen, maar dan, door alle visuele overdaad en a-chronologie heen, zie je een prachtig, pijnlijk en geestig portret over liefde en de kracht van herinneringen, en hoe je in de liefde eigenlijk altijd opnieuw kunt beginnen. -
Wat is de engste film die je kent?
De engste film.. tja..ik denk toch The Silence of the Lambs. Die heb ik inmiddels zes of zeven keer gezien, en hij blijft onheilspellend en bij vlagen doodeng. Eén van die zeldzame films waar alles en iedereen volkomen op z'n plek valt. Een absoluut meesterwerk in het genre psychologische thriller, wat overigens in de categorie 'eng' m'n favoriete genre is. Horror om de horror heb ik niet zo veel mee. Saw was zo'n hypefilm, maar ging me na een kwartier al irriteren: al dat bloed en gezaag. Helemaal niet eng, gewoon ranzig. Vinger aan de pols. Ik ben toch wel erg van die wet dat je het monster niet moet zien, omdat je 'm dan groter maakt in je eigen verbeelding: The Sixth Sense, The Shining, Jaws. M. Night Shyamalan weet in al zijn films miminaal één moment te creëren dat werkelijk doodeng is. Ik vind The Sixth Sense het meest geslaagd qua idee en regie, en 'engheidsfactor', maar ook in Unbreakable en Lady in the Water zitten die momenten. Ik zat ooit in de bioscoop naast een vervelend, lawaaiig, popcorn-etend stelletje, dat ook nog zat te zoenen. (álles tegelijk!) Het was bij The Village. Daar zit één moment in, dat is zó griezelig; toen ik onder mijn stoel vandaan kroop, zag ik dat zij er nog onder lagen. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Actiefilms ligt een beetje lastig: het is zo gauw dom. Alleen dat woord al! Je ziet meteen Steven Seagal voor je, maaiend met drie mitrailleurs, schreeuwend: 'Everybody get down!' Ik word daar een beetje giechelig van. En op andere momenten bezorgd om onze jeugd. Die Hard vond ik daarentegen heel erg goed. Net als The Fugitive: lekker rennen twee uur lang! Verkleden, baard afscheren, niemand vindt hem meer: 'hé, waar is-ie nou?!' Face/Off, met Travolta en Nicholas Cage. Ik herinner me niet waarom, maar wel dat-ie me verraste. En ook grappig was, en mooi gedraaid. Vorige zomer zag ik Miami Vice, van Michael Mann. Die kan je sowieso wel om een boodschap sturen als het om actie gaat - maar dit was bij vlagen adembenemend. Het is allemaal wel ubermacho, de testosteron loopt van het scherm, maar indrukwekkend was het zeker. En Indiana Jones natuurlijk! Dat heet dan avonturenfilm, maar ik zie het verschil niet zo. Verborgen schatten, rollende rotsblokken, hangbruggen, enge indianen, heerlijk! Je krijgt gelijk zin om je vakantie te boeken. -
Wat is de beste film die je kent?
Beste film... daar kom ik niet uit, vrees ik. Zet mij in een tandartsstoel met Laurence Olivier ervoor, en als hij vraagt: "Iz it safe?" begin ik in willekeurige volgorde te prevelen: Rumble Fish, Dr. Strangelove, The Godfather, In the Mood for Love, The Fisher King, Sideways, Burnt by the Sun, La Citte del Donne, Raging Bull, Big Fish, Smoke, Some Like it Hot, La Haine, Au Revoir les Enfants, In the Name of the Father, The Remains of the Day, American Beauty... Dat ik hou van de veelzijdigheid en gedetailleerde precisie van Stanley Kubrick, mijn favoriete regisseur, die met elke film precies leek te weten wat hij ermee wilde zeggen en waarom dat in die vorm moest, met die acteurs. Dat ik hou van de virtuositeit en rauwheid van Martin Scorsese: zijn films zijn epische vertellingen, waar zoveel uit te halen valt. Super acteurs, geweldig camerawerk, sublieme montage. Zelfs zijn 'zwakkere' films, zoals Bringing out the Dead en Cape Fear vind ik fantastisch om naar te kijken en zeer leerzaam. Laurence Olivier komt dichterbij nu... ik hoor mezelf vertellen dat ik al heel m'n leven verliefd ben op Al Pacino (die ogen! die stem!), hij vraagt weer: "Iz it safe?" en ik roep in pure paniek: 'Ik hou ook erg van thrillers die bijna documentair gedraaid zijn!! Zoals The Insider, of Capote, en échte documentaires zoals Etre et Avoir, Microcosmos of Hearts of Darkness.' Olivier lijkt zijn geduld met me te verliezen, komt heel dichtbij met een scalpel en het laatste wat ik mezelf hoor bekennen is: 'de eerste film die ik zag was 101 Dalmatiërs toen ik vier was, en mijn moeder zegt dat ik alleen maar zat te huilen, maar ik weet het niet meer... -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Mijn mooiste filmervaring? Je bedoelt van zelf op de set staan? Verschillende kleine momenten, eigenlijk. Heel de nacht draaien in de Bijenkorf en op de Dam in Amsterdam, voor Alles is liefde, en dan 's ochtends de zon zien opkomen. Voor Stille Nacht, een thriller van Ineke Houtman draaien in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag, en dan een belangrijke scène in één take goed hebben. Bij De tweeling, wat mijn eerste bioscoopfilm was, waren er op de eerste draaidag vijfhonderd figuranten in kleding uit de jaren veertig. De straat was tot in detail nagebouwd, en dan loop je zo'n set op om een scène te spelen... dat is magisch. Vooral nightshoots hebben iets bijzonders. Als je op dat rare uur dat de stad slaapt zo hard met elkaar aan het werk bent, en tegen het ochtendgloren ben je (hopelijk) klaar en je gaat naar huis terwijl de zon opkomt, dan voel ik me vaak heel dankbaar. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Er schieten me direct drie voorbeelden te binnen: Anthony Hopkins die in The Remains of the Day het boek dat hij leest, niet wil laten zien aan Emma Thompson. Je moet die scène gewoon zien, mijn uitleg kan het alleen maar verpesten. Sean Penn die aan het eind van Sweet and Lowdown Samantha Morton opzoekt, die hij de hele film als een hond heeft behandeld, terwijl hij eigenlijk verliefd op 'r is. En zij op hem. En nu na jaren zien ze elkaar weer en komt hij erachter dat ze getrouwd is en kinderen heeft. De manier waarop Penn dat inslikt... En In the Name of The Father. Daniel Day Lewis zit met zijn vader, Pete Postlethwaite, ten onrechte in de gevangenis. Zijn vader is ernstig ziek en Daniel Day Lewis schoffeert hem, probeert hem te breken. Eigenlijk gaan alledrie de scènes over gemiste kansen. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
De eerste film die ik me kan herinneren: ik weet - uit de overlevering - dat 101 Dalmatiërs m'n eerste film was, en ik kan me dat niet herinneren. Wat ik wel weet, is dat m'n broer en m'n vader die middag naar Star Wars gingen, en ik wilde mee!! Uit pedagogisch oogpunt is toen voor Disney gekozen. The Great Race, een film over een autorace, met allemaal sterren als Natalie Wood en Tony Curtis, met aan het eind een enorm taartengevecht. Mijn vader vond die film heel grappig, dus ik herinner me dat ik als kind ging roepen dat dat mijn favoriete film was. Once Upon a Time in America, met de Niro en James Woods, met die prachtige shots van die bruggen. Sowieso denk ik soms wel 's dat Robert de Niro mijn manbeeld heeft bepaald. Als kind keek ik echt tegen hem op, zo nors en zwijgzaam. Eigenlijk alles wat ik niet ben geworden. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Oei, ik moet bekennen dat ik er vrij veel nog niet gezien heb, ook niet de wat recentere. Met grote blijdschap, vanwege het mooie scenario en spel. Karakter. Bluebird. Die schieten me als eerste te binnen. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Titanic. Dan had ik dat schip al na vijf minuten laten zinken en dan gauw naar huis.
Filmliefde - Jeroen Spitzenberger
Geef jouw mening
De filmliefde van Jeroen Spitzenberger
Acteur Jeroen Spitzenberger (1976) was al te zien in een groot aantal Nederlandse films en series. Hij vertolkte onder meer David (de vriend van Thekla Reuten) in het voor een Oscar genomineerde De Tweeling, was een potentiële verkrachter in de thriller Stille Nacht en speelde Wouter in de Talpa-serie Lieve Lust. Komend najaar is hij te zien als Prins Valentijn in de romantische komedie Alles is Liefde. In het theater speelde Spitzenberger in het Monty Python-stuk en is hij als vast acteur bij het Nationale Toneel.
Reacties (3)
-
- zondag 2 maart 2008
- 15:25
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 26 juli 2008
- 11:00
-
- willequeen
- zondag 4 januari 2009
- 15:54
Lees alle reactiesLeuke film keuzes, alleen jammer van de reactie bij Titanic;) Dat is toch wel ook echt een bewonderenswaardige film!!!
Hij is lang van stof.
Sluit perfect aan bij mijn keuzes, heel herkenbaar,
door Willequeen Melchior