Filmliefde

Het is niet echt een film, maar wel een onvergetelijk grappige dvd: Bill Hicks Live, met drie shows en een documentaire over de best comedian ever. Bill Hicks is het grote voorbeeld voor Theo Maassen en is superieur in slimme humor en messcherpe timing. Helaas is hij in 1994 op 32-jarige leeftijd overleden, net voordat hij internationaal zou gaan doorbreken.

Das Leben der Anderen. Bij deze film besefte ik dat ik definitief 'klaar' was met dat vreselijke socialisme.

Microcosmos. De vrijende slakken is wellicht het meest erotische en amoureuze dat ik ooit gezien heb.

Door The Exorcist heb ik destijds (ik was circa 17 toen die uitkwam) drie maanden nauwelijks kunnen slapen. In de bioscoop zat ik op stoel 13 en zéér vooraan: vreselijk!

Akira. Al heeft de film onvolkomenheden, ik blijf 'm geweldig vinden. Ridley Scott heeft zich volgens mij voor Blade Runner door Akira laten inspireren.

When we were kings, over het titelgevecht tussen Muhammad Ali en George Foreman in 1974. Theoretisch kon Ali - die net een jaar gevangenis afsloot vanwege dienstweigeren - het gevecht nooit winnen van Foreman, die op de top van zijn carrière zat. Door psychologie te gebruiken en politiek te bedrijven, won Ali het tóch van Foreman.

Jaws in de Thalia-bioscoop in Rotterdam in 1975. Een uitverkochte zaal: ik zat pal vooraan, op de tweede rij, maar wel op de hoek, zodat ik vanuit mijn rechteroog de hele zaal kon overzien. En toen dat beeld op dat grote scherm van die dooie kop met dat ene oog voor dat gat waar Richard Dreyfuss net die haaientand uit heeft getrokken... met een puist geluid eroverheen. Ik draaide mijn hoofd naar rechts en zag een volle bioscoopzaal als één man opstaan. Het leek wel revolutie! Daarna gingen ze heel hard en druk met elkaar praten, om de adrenaline af te karnen. En ik? Ik zat met kloppend hart, verstijfd op mijn stoel, alsof ik net uit de Python op de Efteling was gestapt.

Het begin van 1941, van Spielberg. Pearl Harbor. Mooi strand, lekker weer. Een jonge vrouw loopt op het strand en kleedt zich uit. Ze loopt naakt het strand af en zwemt een flink stuk de zee in. Als ze ver van het strand is, begint de zee onder haar te kolken en te bruisen. Net of ze boven een waterbron zwemt. Een pijp stijgt vlak voor haar neus uit zee op. Even later zit ze op de ring rond een periscoop en staat de voltallige duikbootbemanning met verrekijkers naar de kust te kijken. Ze merken haar niet op en gaan weer terug de duikboot in. Het laatste mannetje dat het luik dicht moet doen, kijkt nog net even omhoog en een gelukzalige glimlach verschijnt op zijn gezicht.

Tarzan and the Amazons, met wijlen Johnny Weissmuller. Zondagmiddag, augustus 1968, ik was 11. We vierden de verjaardag van mijn moeder. Maar op de één of andere manier had ik zó mijn zin gezet op dat ik naar de bioscoop moest en ik had zó lopen doordrammen, dat ik toch nog die middag - ondanks een huis vol visite - bij Tarzan and the Amazons belandde. Prachtig, al die vrouwen!

Man in de War van Joost Ranzijn. Maar wie kent die film?

The Big Lebowski.