Filmliefde

In het genre komedie heb je zoveel verschillende stijlen dat ik het heel moeilijk kiezen vind. Als beste zwarte komedie kies ik The Green Butchers van de Deense regisseur Anders Thomas Jensen, die later Adam's Apples zou maken. Maar als beste jeugdkomedie noem ik Superbad, van Johan Hill en Seth Rogen. Daarnaast heb ik dubbel gelegen om RAW van Eddie Murphy. Maar dat is een registratie van een stand-upshow, dus dat telt eigenlijk niet als film.

Documentaires raken mij vaak sterker dan speelfilms, omdat de emotie bij een goede documentaire niet gefaket is. Noem een Etre et Avoir bijvoorbeeld...kinderen blijven sowieso emotionele open wonden om van kapot te gaan. Schitterend. En hoe heet die documentaire van ons Hollands trots ook alweer, op dat beroemde kerkhof in Frankrijk, waar die man gaat zingen. Met die vrouw die graven schoonmaakt en allerlei korte anekdotes weet te melden over de overledene... oh ja, Forever van Heddy Honigmann. Erg goed! Als kind werd ik enorm geraakt door Stand by me trouwens, een jeugdfilm naar een roman van Stephen King over vier jongens die een avontuur meemaken wanneer ze op zoek gaan naar een overleden dorpsgenoot. Met onder meer River Phoenix en Kiefer Sutherland. Een erg mooi, ontroerend verhaal.

Verliefdheid is niet te bevatten in één film. Je zou honderden fragmenten moeten pakken uit allerlei films en die samenbrengen in één film... maar goed. Het openingsshot van Lost in Translation. Of de jeugdliefde van Great Expectations - vooral dat stukje waarbij Gwyneth Paltrow en Ethan Hawke heel dicht bij elkaar komen en dat je dan hun zweet hoort koken. En dan blijf ik bij Ethan, die verliefdheid voor mij perfect neerzet samen met Julie Delpy in de films Before Sunset en Before Sunrise.

Van enge films vergeet ik áltijd de titel. Hoe dat kan...géén idee. Ik kan zeggen dat ik sluip-eng enger vind dan schreeuwbloed-eng. Dus een wildvreemd meisje van acht dat in haar witte jurkje op blote voeten, in mijn slaapkamer, midden in de nacht aan mij vraagt of ik haar dode oma ergens in de buurt hebt zien wandelen in The Sixth Sense vind ik enger dan een hoofd dat doormidden wordt gezaagd. Als ik een film moet zeggen, zeg ik The Shining, met de beroemde 'Heeeeere's Johnny!!'-scène van Jack Nicholson. En vooral dat stukje wanneer dat jochie op z'n driewieler de hoek om scheurt en plotseling oog in oog komt te staan met die twee vermoorde meisjes van acht in hun blauwe jurkjes.

Ik vond de drie nieuwe films over Jason Bourne erg goed; vooral het laatste deel, The Bourne Ultimatum. Maar laatst heb ik ook erg genoten van Iron Man, met de ultieme antiheld Robert Downey Jr. Heerlijk!

Die moet gelukkig nog gemaakt worden! Ik kan hier echt geen antwoord op geven, sorry. Er zijn veel te veel stijlen, te veel genres, te veel soorten van soorten in soorten... Film is niet over één kam te scheren. Daarmee doe je ook geen recht aan het prachtige medium. Maar toen ik de leeftijd had waar ik voor het eerst open stond voor 'vervreemding' en dus weggeblazen werd door magie, was die film het Zweedse Songs from the second floor van regisseur Roy Andersson. Dus als je perse een antwoord op die onmogelijke vraag wilt hebben: hier heb je hem!

Ik weet niet wat er precies met de vraag wordt bedoeld. Mijn filmervaring op een set? Of een ervaring die ik beleefde tijdens een scène uit een film van een andere maker? Maar goed: voor mijn eerste rol, Jacob in Drift, had ik voor het geld een hele dikke tv gekocht en een surround-sound-set. Dat bestond toen net en ik móest het hebben! Daar zat ik dan in mijn eerstejaars studentenkamer van vier bij drie: ik had geen geld voor brood en water, maar wél een thuisbioscoop die klaar stond om mijn kamer te veroveren. Dus toen ik alles had aangesloten en mijn kamer voornamelijk uit techniek bestond en ik in mijn uppie de eerste dvd erin stopte, werd ik gek! Al kan ik me niet meer herinneren welke film dat precies is geweest.

Jack Nicholson in One Flew over the Cuckoo's Nest. Het moment dat hij in gesprek is met de dokter van de inrichting en dat hij tijdens dat evaluatiegesprek opeens vraagt: 'Ja wat wil je dan?! Dat ik ZO doe (doet alsof hij zich openbaar aftrekt)...... of ZO (debiele gebaren)?'. Een ander ontroerend mooi moment was in What's Eating Gilbert Grape als Johnny Depp tegen zijn broer roept: 'Where's Arnie? Where's Arnie?'. En Leonardo diCaprio zit dan boven in de boom te kraaien van plezier. Én ik wil ook nog even Spirited Away noemen van Myazaki, die bomvol prachtige scènes zit.

De eerste film die ik mij kan herinneren...ik heb géén idee! Ik zou wel willen weten wat mijn eerste film was, maar ik weet het niet. Wellicht weten mijn ouders het. The Karate Kid misschien? Het moet iets op tv zijn geweest in Nederland of in de bios in Joegoslavië. Want ik weet nog dat wij een videorecorder kregen en toen had ik al een film gezien.

Dit is helemaal te moeilijk! Omdat ik de meeste Nederlandse filmmakers zelf ken. Als ik er eentje noem, vergeet ik een ander...dat kan ik niet maken! En wil ik ook niet. Er zijn zoveel verschillende genres, en iedereen is in zijn eigen genre ontzettend goed. Abel en De Noorderlingen van Alex van Warmerdam zijn niet te vergelijken met Drift van Michael van Jaarsveld. Guernsey van Nanouk Leopold niet met Langer Licht van David Lammers. Allemaal ijzersterke films... Van Warmerdam om zijn vervreemding, Van Jaarsveld om zijn rauwheid. Leopold om haar beklemmende cinemastilering. En Lammers om zijn ongelooflijke lef.

Pfffff.... dat zijn er zoveel! Gegen die Wand van Fatih Akin, Donnie Darko van Richard Kelly. Het Servische drama Bolje od bekstva van fregisseur Miroslav Lekic. Notes on a Scandal.... enzovoort, enzovoort! Ik heb in elk geval een voorliefde voor kleine dramafilms. Films die je op de huid zitten, waar je zweet kan ruiken. Geil, intens, bizar botsende werelden. Een mallemolen, zielscheurend. Hoopvol, simpel, realistisch. En met niet meer dan één of twee hoofdkarakters.