Filmliefde

Diverse Laurel & Hardy-films, omdat ze op een perfecte manier spelen met de verwachtingen van kijkers. Bovendien wordt er af en toe briljant geacteerd.

McCabe & Mrs. Miller van Robert Altman, met een fantastisch spelende Warren Beatty en Julie Christie. Reden: omdat ik zelden of nooit het noodlot van een wanhopige en onmogelijke liefde beter in beeld heb zien gebracht. De video staat nog steeds in de kast. Die hebben we destijds opgenomen van de KRO-televisie, met een aankondiging van Humberto Tan, die toen nog 'gewoon' tv-omroeper was. Zeker één keer in de twee jaar kijken mijn vrouw en ik ernaar, en elke keer hopen we weer dat het verhaal nu wel goed afloopt.

Before Sunrise van Richard Linklater. Waarom? Omdat hij op een pure, directe manier over ontluikende verliefdheid gaat, over twee mensen die je die verliefdheid van harte gunt, met op de achtergrond steeds het idee het niet zal lukken, wat het verhaal ook schrijnend maakt.

Ik ga weinig naar 'enge films', omdat het genre 'horror' en aanverwanten niet in mijn persoonlijk filmpakket zit. Hannibal was wel eng, maar door de overdrijving af en toe ook lachwekkend, wat de engheid natuurlijk ernstig ondergraaft. Ik denk dus eerder aan enge scènes, en dan is Psycho uiteraard zeer aantrekkelijk.

Voor actiefilms geldt een beetje hetzelfde als voor enge films. Al heb ik uiteraard wel de Indiana Jones-films gezien: zorgeloos, verantwoord vermaak, met name Raiders of the Lost Ark.

Veel verschillende films zijn 'de beste' om verschillende redenen. Een voorbeeld: de bovengenoemde McCabe & Mrs. Miller, misschien ook omdat het een waagstuk van Altman was om deze zeer a-typische western te maken na het enorme succes van M*A*S*H Een andere, grote favoriet is The Hit van Stephen Frears, ten onrechte een van zijn minder bekende films. Het is een volmaakte road movie, bijzonder spannend en emotionerend, en ook geweldig gespeeld door met name John Hurt en Terence Stamp. Plus Tim Roth als het jonge, nerveuze gangsterknechtje. Heel anders: Le salaire de la peur, ook weer over het noodlot, met een fantastische, jonge Yves Montand.

Dan ga ik toch weer naar het nu misschien al te vaak genoemde McCabe & Mrs. Miller. Het is een volstrekt uniek verhaal, in een unieke setting, dat je - als je je eraan wilt overgeven - emotioneel heftig raakt.

Dat zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. Het slot van Under the Volcano hoort er zeker bij. Dat was tenminste één keer een film die minstens zo goed was als het boek. En als ik dan toch bij John Huston ben: de slotscène van Fat City, als Jeff Bridges en Stacey Keach samen in een of andere koffietent zitten. Een desolatere scène ken ik niet. Mean Streets kent ook veel 'mooiste scènes': laat ik die in het café noemen, als De Niro een andere man uitscheldt terwijl die man in feite zijn leven in handen heeft.

Dat was een Duitse film die draaide in bioscoop City in Lutjebroek, op zondagmiddag. Het ging over een leraar - Peter ...., zo'n witte kop, achternaam ben ik even kwijt - die seksueel werd uitgedaagd door een leerlinge. Ik weet nog goed hoe (rond 1960), dat meisje tegenover hem zat en het bovenste knoopje van haar truitje liet springen, waardoor haar beginnende, maar al stevige borsten enigszins zichtbaar werden. Gewaagd.

Karakter. Een mooi strak gehouden verhaal, waarin alles ertoe doet.

Moeilijk te zeggen, omdat het meestal slecht afloopt met de personages in films die ik goed vind. Laat ik dan maar kiezen voor de rollen van Woody Allen in Annie Hall of Manhattan, omdat het uiteindelijk superieur licht vermaak is, met een sterk ironische ondertoon. Maar dan ben ik natuurlijk wel de anti-held. Als ik voor de held zou kiezen, waarom dan niet Richard Dreyfuss in Jaws?