Filmliefde

Schuddebuikend geniaal is Dr. Strangelove van Stanley Kubrick. Ook Life of Brian uit de Monty Python-stal is niet-te-versmaden. Een erg rake scene is wanneer Graham Chapman (als Brain) vanaf het balkon de massa toeroept 'you are all individuals!' waarop de massa volgzaam antwoord 'we are all individuals'. Eén iemand protesteert: 'No I am not. I am not an individual'. Hij wordt direct knock-out geslagen. Heel goed! Laatst Charlie Chaplin's The Great Dictator weer gezien. Zijn dans die eindigt in het gordijn, dat is ontzettend grappig en mooi gedaan.

Ik hou erg van een film als Les 400 Coups van François Truffaut, met een heel fijn schoffie in de hoofdrol. Ook de films van Pedro Almodovar's films raken me vaak: Tie Me Up Tie Me Down, High Heels, All About My Mother. Vooral zijn vroegere films zijn de moeite waard, omdat ze cinematografisch wat klungeliger zijn dan zijn laatste. Dat maakt het juist apart aangezien de passie er vanaf spat, en je eigenlijk niet meer nodig hebt voor een goede film.
Meest recent werd ik diep geraakt door Towelhead (aka Nothing is Private). Deze film is geregisseerd door Alan Ball (ook verantwoordelijk voor het scenario van het bekendere American Beauty). In Towelhead vlucht het hoofdpersonage (een tienermeisje) op een gegeven moment haar ouderlijk huis uit. Toen ik dat zag moest ik ontzettend huilen. Dat verraste me, want dat overkomt me bijna nooit. Ik denk dat ik me identificeerde met het meisje; mijn zus ontvluchtte ook het huis toen ik klein was. Ik kan me dat 'ontheemde' gevoel nog erg goed herinneren.
De film Lost Highway heeft ook heel wat los gemaakt in mij. Deze schimmige film over jaloezie toont dat Lynch's droomlogica één-op-één met mijn emoties communiceert. Het klinkt misschien gek, maar veel films snap ik gewoon niet. Lost Highway is een film die ik juist wél snap, in één keer, intuïtief.

Mijn eerste serieuze vriendinnetje nam ik op de eerste date, naar de The Last Emperor van Bertolucci. Dat was een goede keuze. Zij was 17 ik was nog maar 15 dus ik wilde me bewijzen. De film was prachtig, thank god. Zij beeldschoon.
Bitter Moon van Polanski zag ik met mijn tweede serieuze vriendinnetje, ik was toen 19. Voor mij was het confronterend omdat wij gek waren op elkaar maar ook elkaar enorm dwars zaten. Dat herkende ik toen al. Verstikkende haat-liefde, de film sloeg in als een bom.
Later gaf een erg leuk meisje van de Filmacademie mij Racing with the Moon cadeau, met Sean Penn en Nicolas Cage.
En ik ben gek op Badlands (van Terrence Mallick), Keetje Tippel en Turks Fruit (beide van Paul Verhoeven).

De Spaanse film Los Sin Nombre van Jaume Balagueró een film waarbij ik sinds jaren weer tussen mijn vingers door naar het scherm keek. Echt een tip als je wilt gruwelen. De montage heeft iets akeligs, en ik genóót ervan. Alles gedaan met smaak.
Dead Ringers is eigenlijk niet eng maar gewoon heel goed, en wel 'horror'. Knap werk van de Canadees David Cronenberg. En natuurlijk The Shining van Kubrick.
Wat je eng vindt verandert ook heel erg met de tijd. Toen ik klein was zag ik Indiana Jones and the Temple of Doom tijdens een verjaardagsfeestje: iedereen was bezig met elkaar, maar het feestje ging aan mij voorbij, ik keek de film. Maar ondertussen vond ik het een verschrikkelijk enge film, wat ik niet wilde laten merken aan mijn vriendjes. Met name als ze door een gang met insecten lopen, wauw.
Verder zijn onvermijdelijke films Rosemary's Baby en Repulsion van Polanski.

Ik vind Aliens (dus de tweede) meesterlijk, Crouching Tiger, Hidden Dragon zeer indrukwekkend, en Terminator 2: Judgment Day fascinerend. Naast goede actie houd ik ook van serieuze sciencefiction: Alphaville (Jean-Luc Godard), Le temps de Loup (Michael Haneke) en Blade Runner (Ridley Scott).

Het zijn drie zwart-wit films. Alledrie enorm mooi 'gecomponeerd'. Het zijn films die je als muziek kunt zien. Ook als zou je er niks van snappen, het is gewoon prachtig. Seven Samurai (Akira Kurosawa), Le notti di Cabiria (Fellini) en Touch of Evil (Orson Welles). Ik zeg jullie: alle drie gaan zien!

Ik speelde als jongetje in een de Nederlandse film Op Hoop van Zegen een rolletje. Smoorverliefd had ik de toen nog onbekende Tatum Dagelet meegenomen naar de première in Tuschinski. We waren 11 en 10 geloof ik. Dat was bijzonder.
In 1998 maakte ik op de Filmacademie een korte film (met in de hoofdrol Hugo Metsers). We draaiden op 16mm filmmateriaal en toen die film vertoond werd zag ik voor het eerst een film van mij op groot scherm. Dat had wel impact.
Ook was het ooit heel bijzonder om de eerste seksfilm te maken met een vriendinnetje. We gebruikten de night-vision functie op de camera en filmden met infrarood licht (lampje op de camera). Dat was zeer spannend en opwindend. Het was filmen, esthetiek, zelf 'acteren', liefde en porno tegelijk (kortom alles wat ik leuk vind in één).

Indrukwekkend vond ik openingsscene van Almodovars Carne trémula waarbij Penélope Cruz een kind baart in een stadsbus. Goed, ik hou gewoon heel erg van Pedro Almodovar. Ik ben blij dat hij er is. Door zijn films heb ik het gevoel dat ik hem ken als persoon. Heel bijzonder.
Wat me ook altijd bijblijft is de eerste confrontatie van Lauren Bacall en Humphrey Bogart in The Big Sleep, een film noir van Howard Hawks. Als je slowmotion die scène draait, zie je dat Lauren haar neusvleugels op en neer beweegt, als een roofdier. Het heeft me in een klap verliefd gemaakt op deze actrice. Als ik haar zie, voel ik echt iets, een siddering. Ik wist nooit dat dat zo kon. Ik heb inmiddels honderden afbeeldingen van deze actrice verzameld. En het leuke is, ze leeft nog! Ze is nu geloof ik al in de negentig en nog steeds knap. Een goede vriendin van mij heeft haar ontmoet tijdens de productie van Dogville van Lars von Trier. Hoe cool is dat! (Dogville vind ik géén goede film overigens).
Mijn favoriete monoloog is Christian Bale die inspreekt op het antwoordapparaat van zijn psychiater in American Psycho.
Als laatste: de Russisch roulette -scene (zowel de eerste als de tweede) in de The Deer Hunter. Met prachtig spel van acteurs Christopher Walken en Robert De Niro. Heel aangrijpend.

We hadden geen televisie thuis en zag ik weinig nieuwe Hollywoodfilms en helemaal geen tv-programma's. Bewegend beeld had op mij een enorme aantrekkingskracht hierdoor. Als er op bezoek ergens een tv aanstond werd ik er helemaal door opgezogen. Vreselijk was dat. Ik werd er een beetje autistisch van. Ik keek naar alles wat bewoog, vond alles even interessant en, vergat mijn omgeving totaal.
Ik kan me in de bioscoop Walt Disney's tekenfilm Bambi goed herinneren. Ik keek de film (in de Melkweg Cinema) met mijn vader naast me, hij huilde nog harder dan ik! Mijn vader heeft wel invloed gehad op mijn liefde voor films denk ik. Hij nam me toen ik klein was vaak mee naar Het Filmmuseum in Amsterdam. Meestal gewoon 'grote mensen' films. Maar op een dag draaide daar Le Sang des Bêtes, een nietsverhullende documentaire van Georges Franju over het abattoir. In deze film worden dieren geslacht. Mijn vader heeft zich hierna jaren schuldig gevoeld over het feit dat ik dat door zijn toedoen heb gezien. Ik geloof dat ik er niks aan heb overgehouden, en ik kan me ook niet herinneren dat het eng was. Hahaha.

Valentin is echt een hele mooie film van Alejandro Agresti. Een Argentijnse regisseur die in Nederland woont. Speel ik nu vals? Goed, ik vind ook Keetje Tippel van Paul Verhoeven heel goed en ondergewaardeerd.
De laatste dagen van Emma Blank is een recente en één van de beste Van Warmerdams, hij is de enige Nederlandse regisseur die de Nederlandse cultuur weet uit te buiten. Heel eigen, heel bijzonder. Tof dat hij nu weer piekt als regisseur.

Doe maar de man uit erotische film Secretary. Of als ik daar niet in mee mag doen, wil ook wel Lemmy Caution zijn uit Alphaville van Jean-Luc Godard. En anders de gastarbeider in "Alle Turken Heten Ali" (Angst essen Seele auf) van Fassbinder. Je kunt me natuurlijk vragen voor elke verfilming van een goed script zolang Julia Roberts en/of Sean Connery er maar níet in spelen.