Filmliefde

Mijn God, wat een moeilijke vraag! Er zijn zóveel goede comedyfilms. Ik ben gek op de Franse komedies. Louis de Funès is briljant, mensen begrijpen dat soms niet. Maar zeker ook en eigenlijk vooral, Bourvil! La grande vadrouille is er een uit de Frans-komische traditie waarmee je mij keer op keer plezier kan doen. La cage aux folles hoort ook zeker thuis in het rijtje: briljant-komisch-maar-o-zo-mooi. Zeker niet de Amerikaanse remake The Birdcage. Wel leuk maar nét niet! De Amerikanen kunnen sowieso de plank behoorlijk misslaan. Ze hebben dezelfde fout gemaakt met Three Men and a Baby. Daarvan was het origineel (Trois hommes et un couffin) zoveel leuker. Maar toch kunnen de Amerikanen briljantjes afleveren. Het begon met unieke films als City Lights en The Great Dictator, allebei van en met Charlie Chaplin. Komische films met een wrange glimlach. Er zijn ook hele geestige 'musical comedies' gemaakt zoals Singin' in the Rain. En ook héél hoog op mijn lijstje staat Some Like it Hot van Billy Wilder.

Una giornata particolare. Die vrouw (zo waanzinnig mooi gespeeld door Lorèn) die haar eigen oorlog moet voeren. Op de achtergrond de radio die je door de Tweede Wereldoorlog sleurt en het onherroepelijke noodlot dat achter de deuren schuilt. Ik kan hem wel honderd keer zien, maar lig er wel wakker van. Ook in dit rijtje: Hiroshima mon amour. Tja, wéér die oorlog, en dat terwijl ik helemaal geen oorlogskind ben. Voor zijn tijd, waanzinnig gedurfd in cinematografie. De flashbacks zijn fabuleus! Films van een recenter datum zijn The Duchess (briljant) en Milk van Gus van Sant (frustrerend maar mooi).

Brokeback Mountain.

Wait Until Dark met Audrey Hepburn. Spanning op de vierkante meter. Zonder goedkoop bloed en zonder hakbijlen, maar mét een huiveringwekkende plot. En als kind heb ik behoorlijk zitten huiveren bij The Birds van Alfred Hitchcock. Verder ben ik een behoorlijke 'sucker' voor rampenfilms. Toon mij een vliegtuig dat gaat neerstorten of een gebouw dat gaat afbranden en ik hoor de deurbel niet meer.

Rear Window van Hitchock met Grace Kelly en James Stewart. Ja, een criticus zal misschien zeggen dat dit geen echte actiefilm is. Ik haat echte actiefilms, net als vechtfilms (Kung Fu en Ninja-gedoe en zo) en de meeste science fiction-films. Ze zijn allemaal zo verschrikkelijk kinderachtig! Maar deze komt voor mij heel dichtbij het fenomeen actiefilm op een ander niveau.

De aller-aller-aller-aller-aller-allerbeste film allertijden is Who's Afraid of Virginia Woolf?. Deze verfilming van het even briljante toneelstuk is perfect. Soms lukt het om spel, script, opnames, montage en alle andere disciplines uniek te combineren en tot een onsterfelijk resultaat te komen. Alles aan deze film is prachtig! Een andere film die op deze lijst thuis hoort, is What Ever Happened to Baby Jane? met een unieke Crawford en Davis! Ook uniek is natuurlijk The Wizard of Oz. Alhoewel hij vol met fouten zit (continuïteit, microfoons in beeld en schaamteloos over de as gaan). Oh, en dan is er nog Cat on a Hot Tin Roof en A Streetcar Named Desire! En, en en.... Maar de beste is en blijft Who's Afraid of Virginia Woolf?.

Dat klinkt misschien raar, maar dan tóch Flodder in Amerika!, waarin ik de vice-president van de Verenigde Staten speelde. Het was mijn eerste echte rol in een film. Ik was jong en bleu en stond plotseling een scène te spelen met mensen als Huub Stapel en Nelly Frijda.

Alle scènes met Peer Mascini. Wát een misverstand!

Jeetje... Sissi? Of nee, dat móet er wel een van Laurel en Hardy geweest zijn. Of van Chaplin of Lloyd.

Die moet nog gemaakt worden.... alhoewel ... ik vond Lang Leve de Koningin van Esmé Lammers toch wel erg mooi. En bij De lift van Dick Maas heb ik vreselijk moeten lachen... of was dat geen komedie? Maar ik heb oprecht zitten rillen bij Spoorloos van George Sluizer. Zeker wat betreft de films uit de jaren zeventig tot en met negentig geldt dat met het vaak beroerde geluid van de dialogen (nabewerking/na-synchronisatie) en zeker ook de veelal storende keuzes in het gebruik van figuranten (Dick Maas) het mij niet erg makkelijk wordt gemaakt me te concentreren op de film zelf.

Willy Wonka and the Chocolate Factory. Maar dan wel de oorspronkelijke met Gene Wilder. Een perfecte mix van vervreemdende fantasie, muziek en boeiende beelden. Een laatste in de oudere traditie.