-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik ben niet iemand die hard om films lacht: zit de hele zaal te bulderen, glimlach ik maar wat voor me uit. Niet omdat ik dingen niet grappig vind; ik produceer gewoon geen geluid tijdens het kijken. Behalve bij Clueless. Tijdens drie verschillende scènes heb ik hardop de slappe lach gehad. Eerst wanneer Cher van het bed viel in een poging Christian te versieren, daarna toen Tai van de trap viel terwijl ze een nachtclub binnenloopt. Ik vind vallen in real life overigens ook erg leuk: komt iemand met z'n fiets tussen de trambaan, of struikelt iemand over de stoeprand, kun je me wegdragen. Een beetje gemeen, maar ik vind het diep van binnen geoorloofd omdat ik zelf ook zo vaak val. En ja, altijd in openbare ruimtes waar op dat moment heel veel mensen staan te kijken; in die zin geef ik dus iets terug aan de samenleving. Maar goed. Terug naar Clueless: de derde scène waar ik heel hard om moest lachen was de scène waarin Cher en Dionne per ongeluk de snelweg oprijden. Ze raken in paniek, wapperen met hun handen en schreeuwen alleen maar 'oh my god oh my god oh my god'. Wederom heel herkenbaar: ik zou precies zo reageren. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Als kind raakte ik sneller ontroerd door films dan tegenwoordig. Gewoon, door de films waar iedereen ontroerd door raakt: E.T., The Lion King, Annie, Platvoet en zijn vriendjes... Met Bambi had ik gek genoeg niets, maar in De Kleine Zeemeermin zit een stukje waar ik ook vandaag nog om zou kunnen huilen. Tegen het einde ligt prins Erik op het strand out te gaan nadat hij zeeheks Ursula met zijn schip heeft doorboord. Ariel bekijkt hem vanaf een rots in de zee, terwijl haar vader, koning Triton, op zijn beurt háár begluurd. Opeens zegt hij tegen krab Sebastiaan: 'Ze is wel héél verliefd he?' Sebastiaan knikt, en vervolgens fluistert Triton, die de hele film Erik en het hele mensenras heeft lopen bashen: 'Dan is er nog maar één probleem.' Stilte, dan: '...hoe erg ik haar zal missen'. Vervolgens splitst hij de staart van zijn dochter in twee benen met zijn magische Triton-staf. Ariël rent haar prins tegemoet en Triton zucht alleen maar, want hij weet dat hij zijn dochter kwijt is. Dat vond ik altijd zo ontroerend! Dat hij dat zomaar opeens voor haar deed en daar zelf zo ongelukkig bij keek. O, ik word weer helemaal emotioneel als ik eraan denk... -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Beetje gek antwoord misschien, maar hierbij schiet Natural Born Killers me te binnen. Ik geloof niet dat verliefdheid alleen iets 'magisch' is dat mensen 'zomaar' overkomt. Het is ook een vorm van gekte; een verslaving die soms - niet altijd, natuurlijk - wordt opgewekt of versterkt omdat iemand je op het juiste punt in je leven precies geeft wat je op dat moment nodig hebt. Dat zie je ook in Natural Born Killers: Mickey redt Mallory van haar vader, dus voor haar is hij in eerste instantie een 'ontsnapping'. Zij stimuleert op haar beurt zijn gevoel voor eigenwaarde: ze is hem dankbaar en kijkt -vooral in het begin- tegen hem op. Vervolgens trekken Mickey en Mallory moordend door Amerika en gaan ze steeds meer in een eigen wereld leven. Juist daardoor kunnen ze op een gegeven moment niet zonder elkaar: hun zelfgecreëerde wereldje vol waanzin bestaat alleen bij de gratie van hun verliefdheid. En omdat ze, vanwege het contant samen reizen, helemaal geen 'input' van buitenstaanders krijgen, raken ze verslaafder aan elkaar: ze trouwen symbolisch en gaan steeds meer in hun eigen wereld geloven. Dat obsessieve heeft ook iets moois, romantisch bijna. Of ben ik nu aan het raaskallen? Nou ja, Titanic was ook heel leuk. -
Wat is de engste film die je kent?
Saw. Misschien komt dat ook omdat ik totaal onvoorbereid was toen ik deze film voor het eerst zag. Dat was in Frankrijk, een half jaar voor de film in Nederland in de bioscoop kwam, dus ik had er nog niets over gezien of gelezen. De vriend die me meenam zei vooraf alleen dat-ie had gehoord dat 'het wel een spannende film' was. Nou: ik heb anderhalf uur in doodsangst doorgebracht. We hadden nog een vriendin bij ons en zij heeft alleen maar naar de grond gekeken. Toppunt was de clown op de driewieler. Ik vind clows sowieso doodeng - daarin deel ik mee in het collectieve It-trauma van mijn generatie - maar een clown op een driewieler: da's wel heel dubbelop. Die nacht logeerde ik overigens bij de vriend die me dit aangedaan had. Vier uur 's ochtends moest ik plassen, maar ik durfde echt niet alleen naar de wc. Ik heb mijn vriend toen wakker geschud en hij is meegelopen naar het toilet. Sindsdien durf ik eigenlijk niet meer naar horrorfilms. Heel gek: vroeger huurde ik ze regelmatig, en ik vind Scream nog steeds een van de beste films ooit, maar zie ik nu een film met clowns, zagen of kleine meisjes met lange zwarte haren, kan ik de rest van de week niet slapen. Gaan vrienden naar een enge film, vragen ze me dus niet eens meer mee. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik houd niet van 'traditionele' actiefilms met auto's en ontploffingen en instortende skyscrapers. Bij de derde achtervolging ben ik alweer kwijt wie waarom in welke auto zit en of het nou wel of niet de bedoeling was dat die watertank ontploft en dat dat gekke kleine mannetje in zwart maffiapak via een luifel op het territoir kwakt. Ik heb dus ook niet zo heel veel actiefilms gezien. Daarom houd ik het maar gewoon op Speed, want: lekker overzichtelijk. En onflatteus ge-face-lift of niet; op Sandra Bullock ben ik nog steeds een beetje verliefd. -
Wat is de beste film die je kent?
Op deze vraag geef ik geen antwoord. Wat mijn favoriete film is, verandert namelijk met de dag. En ik heb nog steeds een klein trauma van de vorige keer dat deze vraag me gesteld werd. Ik heb Media & Cultuur gestudeerd en tijdens de voorstelronde moest iedereen zijn favoriete film noemen. Dit was voor iedereen dus dé gelegenheid te bewijzen hoe leuk-ie wel niet was en dat ie zo'n eigenzinnige smaak had. De helft van de studenten noemde Pulp Fiction, de andere helft Fight Club. Of nouja: één meisje zei Aladdin en dat was meteen het mongooltje van de klas. Ik vond Fight Club die dag toevallig ook de beste film ooit, maar in blinde paniek, veroorzaakt door de drang origineel te zijn, riep ik: E.T.! Mijn favoriete film is E.T.!' Het Aladdin-meisje was toen niet langer het mongooltje van de klas. Dat was ik. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Weer iets uit m'n jeugd: de eerste keer dat ik Jurassic Park zag. Ik was tien en kwam helemaal wild de bioscoop uitgelopen. Steven Spielberg en de scenarioschrijvers hebben het ook slim aangepakt: Jurassic Park staat vooral bekend als goede actiefilm met - voor die tijd - baanbrekende special effects, maar het is stiekem ook gewoon een bijna Disney-achtig verhaal over een nukkige paleontoloog die bevriend raakt met twee schattige kindjes, compleet met tearjearkende violen van componist John Williams op het eind. Ik was een heel hype-gevoelig kind dus heb het jaar daarop alleen nog maar met plastic dinosaurussen gespeeld. Met Lego bouwde ik Jurassic Park na, met geluidseffecten die ik zelf had opgenomen met een bandrecorder. Toen ik hoorde dat er een vervolg op de film zou komen, riep ik meteen dat ik mijn leven tot de dag dat The Lost World: Jurassic Park II uitkwam het liefst zou overslaan, zodat ik niet zo lang hoefde te wachten. De daadwerkelijke sequel was overigens een behoorlijke deceptie. Ik denk omdat die nukkige paleontoloog en die twee schattige kindjes niet meer meededen. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Een scène uit de verder weinig fruitige film A Home at the End of the World. Voor de mensen die 'm niet gezien hebben: ik ga nu een grote spoiler weggeven. De film speelt deels in de jaren zeventig, waarin, volgens de Hollywood overlevering, iedereen okergele mini-jurkjes droeg en lsd deed. Op een gegeven moment denkt de hoofdpersoon terug aan een drugstrip van zijn grote broer. Je ziet die broer gelukzalig door de tuin rennen; langs bomen, vogels, gras, wolken. Op een gegeven moment rent hij recht op de camera af. Maar opeens merk je als kijker dat die camera binnen - dus: in het huis - moet staan. Toch zie je die jongen op je af rennen, dus dan is die deur dus van gla... BAF! Ramt die jongen zó door een glazen wand. Bloed spuit alle kanten op, en hup: dood is-ie. Ik had het ongeluk én zijn dood totaal niet zien aankomen. Het was zó gruwelijk en realistisch in beeld gebracht dat ik er nog steeds fysiek onpasselijk van raak wanneer ik eraan terugdenk. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Het gebochelde paardje. Mijn ouders namen me vaak mee naar arthousebioscoop Kriterion, en daar draaide vroeger vooral vage tekenfilms, geproduceerd in Oostbloklanden die inmiddels niet meer bestaan. Ik denk dat Het gebochelde paardje ook in die categorie viel, maar helemaal zeker weet ik het niet. Ik weet ook niet meer wat dat paardje allemaal wilde of deed en waarom-ie nou gebocheld was, oké: eigenlijk herinner ik me van die hele film niets. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Moeilijke vraag: ik houd heel erg van Nederlandse film en vind het lastig één favoriet te kiezen. In mijn top tien staan in ieder geval de (terecht) algemeen gewaardeerde films Ciske de Rat (wel 39 keer gezien!), Zusje, Simon, Alles is liefde, Van God los en Blind, maar ook Costa! (op z'n eigen manier vernieuwend) en, misschien wel op nummer één: Phileine zegt sorry. Die film wordt weleens bekritiseerd omdat-ie te snel en gelikt zou zijn, maar ik vond het juist briljant: Kim van Kooten die opeens letterlijk als een raket door het dak schiet. Ik heb 'em onlangs teruggezien en vond 'em nog net zo fantastisch als toen ik negentien was. Want Phileine zegt sorry is niet alleen hilarisch (komt natuurlijk ook door het boek van Giphart), maar ook visueel spectaculair, energiek (die soundtrack!) en daarbij nog eens ontzettend geil. Ik bedoel: Michiel Huisman, destijds 22, in dat kleine strakke boxershortje: hallo!? -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Als kind wilde ik filmregisseur worden en dat zei ik echt altijd en overal. Voor mijn twaalfde verjaardag kreeg ik videocamera cadeau, en tijdens het afscheidspraatje van groep acht kondigde de juf mij aan als: 'Hanna, de toekomstige filmregisseuse!'. Niet lang daarna kwam ik erachter dat films regisseren niets voor mij is. Ik werk slecht samen, haat het om verantwoordelijkheid over andere mensen te dragen. En dan dat hele technische aspect met lenzen, licht en camera's: what was I thinking? Maar omdat ik jarenlang had lopen roepen dat ik regisseuse zou worden, voelde ik me schuldig toen ik erachter kwam dat ik absoluut niet naar de filmacademie wilde. Belachelijk uiteraard, want wat ik later zou worden, kon niemand anders natuurlijk iets schelen. In de loop van de middelschool heb ik mijn regieambities dus maar heel stilletjes in de dofpot gestopt. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, bij deze zeg ik voor het eerst hardop: er is geen enkele film die ik zelf had willen maken. Ik houd namelijk helemaal niet van films maken. En ja, mama: die videocamera was dus weggegooid geld.
Hanna Bervoets tipt Robbert Blokland
Reacties (1)
-
- Neo
- dinsdag 16 maart 2010
- 14:05
Lees alle reactiesLeuk en helemaal eens; Natural Born Killers gaat over verliefdheid.
Kill Bill trouwens ook