-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik ben heel erg tegen lijstje opstellen eigenlijk. Ik vind heel erg veel goed: ik kan nooit kiezen wie of wat mijn nummer 1 is. Ik hou heel erg van Monty Python, en dan vooral Monty Python and the Holy Grail. Het zijn volstrekt tijdloze films: elke keer vind je weer iets nieuws waar je om kan lachen. Je eigen humor verandert natuurlijk óók: ik moet nu om andere dingen lachen dan tien jaar geleden. Als je mij dit toen had gevraagd, had ik vermoedelijk Tom & Jerry geantwoord, maar als ik die nu zie, vind ik ze vooral erg irritant. Jim Carrey vind ik nog wél erg goed, en dan vooral Dumb & Dumber. Ik speel ook vaak scenes van hem na trouwens. En van Rowan Atkinson. Zet die maar samen met Jim Carrey op nummer 1. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Die weet ik meteen: The English Patient. Wel meer films trouwens, maar dit is er een waarbij ik ook gehuild heb, en ik ben totaal niet iemand die huilt bij films. Maar deze raakte me op de een of andere manier echt. Ik laat me erg meeslepen door verboden liefdes, en de muziek werkt ook wel erg goed bij deze film. Ik breek echt bij dat ene zinnetje: 'I've always loved you'. Die soundtrack draai ik ook veel, die zet ik elke dag wel eventjes op. De muziek heeft een Chopin-achtige vibe, daar hou ik heel erg van. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Dan moet ik dezelfde noemen, vrees ik: The English Patient. Die hele verhaallijn straalt liefde uit. Ik vind het een erg mooi gegeven: dat je ondanks je perfecte leven met je grote liefde tóch nog andere mensen leuk kan vinden. Niet dat ik vreemd ga of zo, integendeel. Maar er zijn toch altijd meer mensen in je leven voor wie je een zwak hebt, die iets met je doen. Met wie je misschien óók wel gelukkig had kunnen worden. Maar dat zegt nog niet dat je je eigen relatie daarvoor op de proef wilt stellen, of kapot wilt maken. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik ben niet zo van die hoek: als ik weet dat een film smerig wordt, haak ik vaak al af. Maar ik heb laatst Saw gezien: wat was dat een nare film! Daarvoor had ik vermoedelijk Se7en genoemd, maar die was meer goed dan eng. Saw is op een manier gefilmd die je raakt tot op het bot. Die film oogt heel erg realistisch, dat maakt het zo heavy. De beste films zijn films waarin je jezelf kan verplaatsen: zo'n gevoel van 'wat zou ik doen, als het mij overkwam'. Ik heb gehoord dat Saw II nog veel erger is: die laat ik dan ook maar lekker aan mij voorbij gaan. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik ben ook niet zo van de actiefilms: ik hou meer van subtiele thrillers. Rambo, Jackie Chan, dat doet me allemaal niet zoveel. Eentje die ik wél een paar keer met veel plezier heb gezien is Die Hard with a Vengeance. En van het weekend heb ik toevallig Unleashed gezien, met Jet Li: die vond ik ook erg sterk. Die film heeft alle elementen in zich die een goede film nodig heeft: goeie vechtscenes, strak camerawerk en een Matrix-vibe. -
Wat is de beste film die je kent?
Da's makkelijk, dat is een vraag die me al eerder gesteld is! En ik antwoord altijd hetzelfde: The Stand van Stephen King. Ik heb al zóveel films gezien en boeken gelezen over een virusuitbraak, maar geen enkel verhaal kan tippen aan The Stand. Stephen King is echt een held in het opbouwen van personages: geen enkel karakter in zijn boeken is helemaal goed of helemaal slecht, het ligt altijd een stuk genuanceerder. En het zijn allemaal hele mooie shots ook, je ziet er aan af hoeveel aandacht er aan elk beeld is besteed. Behalve dan het einde, met die Hand van God. Dat vond ik wat stompzinnig gedaan. Mijn nummer 2 is al jaren Natural Born Killers van Oliver Stone. Ik hou erg van anti-Amerikaanse films, zeker als er zoveel cynische humor in zit. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat was toen ik vijf was: toen ben ik met mijn tante en mijn broer naar E.T. geweest. We gingen toen niet vaak naar de bioscoop. Het was 's middags, de hele zaal was leeg, er zat maar één man achter ons. Het was de Amerikaanse versie, en ik kon nog geen ondertiteling lezen. Mijn tante en broer hadden geen zin om continu voor te lezen wat er gezegd werd, maar toch begreep ik het hele verhaal. Ik schrok me echter de pleuris toen die kop van dat enge beest voor de eerste keer in beeld kwam! Ik ben toen letterlijk achter mijn stoel gekropen van angst en ben er de hele film niet meer achter vandaan gekomen. Ik heb nachten niet meer kunnen slapen, en mijn broer is een week lang overstuur geweest: die vond het zó zielig dat E.T. terug moest naar zijn eigen planeet. Laatst zag ik de film weer terug: ik heb heel hard om mijn eigen ik van vijf moeten lachen toen. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Ik denk nu meteen aan die scene in The English Patient, van 'I've always loved you'. Maar ik noem liever een andere film die zeker in dit lijstje moet staan: Falling Down, met Michael Douglas. Ik vind het helemaal super zoals die film opbouwt, en bovendien is het een lekker cynisch verhaal. Michael Douglas draait helemaal door en krijgt elke scene iets groters in handen waarmee hij de rotte plekken in de Amerikaanse samenleving te lijf gaat: een koffer, een mes, een honkbalknuppel, een bazooka. Ik zie dan helemaal voor me wat een plezier regisseur Joel Schumacher moet hebben gehad tijdens het bedenken van die opbouw. Ik denk zelf vaak terug aan die film als ik óók in zo'n situatie verkeer waarin je het liefst iets anders zou doen dan je eigenlijk heel correct behoort te doen. Ik denk eigenlijk dat iedereen dat gevoel wel kent. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat is denk ik E.T., die traumatische ervaring die ik al heb verteld. En wat ik ook onlosmakelijk met mijn jeugd verbind: Als je begrijpt wat ik bedoel, met Zwelgje! Elk jaar werd die film herhaald op Eerste Kerstdag, en elk jaar weer zaten we met de hele familie te kijken. Later werd dat trouwens Home Alone, maar toen vond ik mezelf eigenlijk al te oud voor dat soort kinderfilms. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Het is sinds een paar jaar Simon van Eddy Terstall. Een ontzettend mooie film, knap geacteerd, goed verhaal. Het is alleen zo jammer dat je als Nederland niet echt op kan tegen bijvoorbeeld Amerika, waar de budgetten zoveel hoger zijn. En waar voor mijn gevoel ook veel meer goeie acteurs rondlopen. Hier in Nederland worden toch meestal de Katja's en de Danen gevraagd voor grote projecten, puur omdat filmmakers hopen dat bekende namen bezoekers zullen trekken. Dat gaat snel ten koste van de kwaliteit van de films, want dat zijn lang niet altijd de beste acteurs voor bepaalde rollen. Ik kijk bij hen ook nooit door hun eigen persoonlijkheid heen, terwijl ik bij Robert de Niro nóóit denk 'ik zit nu twee uur lang tegen Robert de Niro aan te kijken'. Die kan dat bekende hoofd toch beter weg spelen. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Die vraag vroeg een journalist van de Penthouse me een tijdje geleden ook! En hij begreep niet waarom ik toen antwoordde: 'Woody Harrelson in Natural Born Killers'. Het lijkt me heerlijk om eens zo'n psychopaat-achtige idioot te spelen die alles om zich heen helemaal lamlendig kapot mag schieten! Je kan in films zo lekker volslagen freaky dingen doen die je in het dagelijks leven nóóit zou doen. Of Anthony Hopkins als Hannibal Lecter in The Silence of the Lambs. Ik houd überhaupt enorm van acteurs die zo diep gaan dat ze zelf niet meer weten wie ze zijn. Jack Nicholson die er tijdens het filmen van The Shining zó slecht aan toe was dat Stanley Kubrick niet meer wist of hij nou acteerde of niet. Of Dustin Hoffman die maanden in een inrichting mee draait om een goede autist te kunnen spelen in Rain Man.
Tim Akkerman tipt Bas van Wageningen
Reacties (2)
-
- Ivo Goedhart
- dinsdag 23 december 2008
- 20:18
-
- Christoph81
- woensdag 24 december 2008
- 00:44
Lees alle reactiesHij voelt zichzelf The King, maar als hij dat was dan zou hij The Stand niet als beste film noemen.
Maar je moet wel toegeven het openingsnummer van 'the blue oyster cult' is wel geweldig