-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik heb er eigenlijk twee... maar eentje staat echt bovenaan: The Last Detail van Hal Ashby. Dat is een van de eerste films van Michael Chapman, de cameraman die later veel heeft gewerkt met Martin Scorsese. The Last Detail is gemaakt in 1973. Chapman had een fout gemaakt met belichten, waardoor de beelden heel erg gelig en viezig waren. Dat werd later even de look van de jaren zeventig! Maar die film is zo ontzettend grappig: vooral Jack Nicholson in de hoofdrol is fantastisch. Hij zit in het leger en hij moet met een collega een gevangene begeleiden. Hij is echter een enorme driftkikker: als hij boos wordt, flipt ie alle kanten op! Dat zijn geweldige scènes, stuk voor stuk. Dat zet je bijna aan om óók maar eens zo te gaan doen en eens flink uit je slof te schieten. Als je ooit verlegen zit om scheldwoorden, moet je die film gaan kijken! -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Ik vond Morvern Callar van Lynne Ramsay heel erg ontroerend. Die film gaat over een meisje die heel onderkoeld in het leven staat en iedereen bedriegt. Ik geloof niet dat de film echt ontroerend bedoeld is, maar ontroerender dan dit kom ik ze niet vaak tegen. Behalve dan natuurlijk E.T., daar stromen de watervallen al vanzelf uit je ogen als je de eerste beelden ziet. Maar Morvern Callar is op een heel andere manier ontroerend. Dat gevecht dat je als 15-jarige moet voeren om te kunnen worden wie je wilt zijn: daar herkent iedereen zich toch in volgens mij. Je weet als volwassen kijker dat het tóch niet gaat lukken, want je wordt overal tegengewerkt. En toch gaat dat meisje maar door... dat vind ik heel ontroerend. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Butch Cassidy and the Sundance Kid! Twee van die intens stoere mannen, met Katherine Ross in het midden. Ik had in de jaren tachtig vrienden die me heel erg aan Paul Newman en Robert Redford deden denken. En ik was dan Katherine Ross natuurlijk. Dat zijn van die vriendschappen die heel lang duren, maar die ook eindig zijn, en nooit meer terugkeren. Dat zijn de mooiste momenten die je in je leven mee zal maken, maar op een gegeven moment gaat ieder toch zijns weegs. Of je wordt doodgeschoten, zoals in de film het geval is. Al komt Katherine Ross er gelukkig wel goed vanaf. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik houd enorm van écht enge films! Maar dat zijn er helaas maar weinig. Le locataire van Polanski is een superfilm: daar zitten echt ontzettend vieze dingen in. Het gaat niet om de enge schrikeffecten, dat iemand achter een deur vandaan springt of in het donker boe roept, maar die film refereert echt aan je persoonlijke angsten. Dat je er aan denkt dat je uit een raam wilt springen, en het dan toch niet doet, maar dat je stiekem toch blijft twijfelen. Of dat je iets in een kamer ziet wat je opvalt, bijvoorbeeld een gaatje in een muur waar een kies in blijkt te zitten, en dat je maar blijft twijfelen hoe die kies daar gekomen is en wat er in die kamer gebeurd is. Er zitten heel veel van die dingen in de film, van die rare zaken waar je fantasie enorm mee op de loop gaat. Het is verschrikkelijk als je je eigen fantasie niet eens meer kan vertrouwen. Walgelijk! -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Zijn Casino en Goodfellas actiefilms? Daar houd ik erg van. Als dat tenminste actiefilms zijn. Ik ben een Scorsese-fan in hart en nieren. Taxi Driver vond ik heel lang zelfs de beste film aller tijden. En ik heb ook een enorme voorliefde voor de maffia. Ik had zelf ook erg graag bij de maffia gewild. Het is heel raar dat Scorsese dat bolwerk, ondanks alle doden en gruwelijke dingen en verraad, zo enorm aantrekkelijk weet te maken. Het is natuurlijk absurd dat je je gaat identificeren met moordenaars. Eigenlijk is het zelfs heel ziek. Ik ben een keer op Sicilië geweest, in het dorpje Corleone. Ik heb daar in een café gevraagd of er echt nog een maffia bestaat. Ik kreeg een resoluut gebaar dat ik meteen mijn mond moest houden. Er liep een oude meneer in een net pak binnen met een looprek, zijn vrouw op gepaste afstand er achter aan. Ze verdwenen achter een gordijntje, af en toe gingen en kwamen er mensen achter dat gordijntje vandaan. Kippenvel! Ik heb niets meer durven zeggen. Er zaten daar in dat dorp let-ter-lijk kogelgaten in de verkeersborden! -
Wat is de beste film die je kent?
Dat zijn er dan twee: Taxi Driver, die ik al minimaal duizend keer gezien. Mijn andere favoriete regisseur is Terrence Malick, en dan vooral Days of Heaven uit 1978. Dat is het tegenovergestelde van Taxi Driver: een beetje lanterfanten, een beetje neuzelen over het leven, een beetje niksen, een beetje natuur. Ik heb allebei die kanten in mij zitten: het liefst zou ik een lanterfantende maffioso zijn! Bij Terrence Malick-films moet je niet nadenken, je moet je er gewoon aan overgeven. Dat is de enige manier. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat was de première van een film van mijzelf: Mooie wereld, die vertelde over de zwervers in de stad. We hadden Tuschinski afgehuurd voor een benefietvoorstelling: de hele zaal zat vol, waaronder ongeveer tachtig zwervers. Die film kon ze maar weinig schelen, maar er was koffie en soep, dat was reden genoeg om langs te komen. De zaal meurde als de ziekte, echt: iedereen stónk de tent uit! In dat prachtige, majestueuze Tuschinski! Dat was geweldig. Twee van de hoofdrolspelers van de film waren incontinent. Ze hadden allebei in de pluche stoelen gezeken. Later vertelden ze me dat ze niet begrepen waarom mensen naar een film over hen kwamen kijken. De sfeer was heel bijzonder. Ja, zwervers zijn vaak bescheiden en aardige mensen. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Dat zijn twee scènes uit de documentaire Shoah van Claude Lanzmann. Lanzmann gaat in die film langs bij joden die Auschwitz hebben overleefd om hun getuigenissen vast te leggen. De eerste scène die ik bedoel, speelt zich af bij een kapper die in de oorlog de mensen in het kamp knipte voor ze de gaskamer en de oven in gingen. Hij is zijn hele leven kapper gebleven. Lanzmann wil dat hij iemand knipt en ondertussen zijn verhaal vertelt. Hij wil niet, maar Lanzmann blijft maar aandringen. En aandringen. En uiteindelijk vertelt die man het tóch. Je zit echt aan het scherm gekluisterd. Je wilt ingrijpen en zeggen: "Zet die camera uit, nu!" Maar je weet dat het verhaal verteld moet worden. Je wéét dat die getuigenis er moet komen. En Lanzmann gaat maar door: "Say it, Abe. Say it, Abe." Een andere scène draait om een oud-SS'er die niet weet dat hij gefilmd wordt. Hij legt heel nauwkeurig uit waar de gaskamers waren in het kamp. Hij vertelt alles, maar vraagt wel de hele tijd aan Lanzmann: "Ik blijf anoniem hè?" En Lanzmann stelt hem gerust: "Ja hoor, natuurlijk." Ondertussen staat onder in beeld zijn naam. Toch is dat heel erg legitiem. Iedereen zou die film eigenlijk gedwongen moeten zien als hij of zij 15, 16 jaar oud is. Shoah toont waartoe mensen in staat zijn, tot wat voor gruwelijke daden maar ook tot wat een overlevingsdrang. Dat scheelt later in naïviteit: dan kom je later in het leven niet meer voor van die grote verrassingen te staan. Dan sta je tenminste niet met je mond vol tanden als je al die nare beelden ziet in het journaal. Dit is dus mogelijk geweest, dit is wat wij mensen elkaar aan kunnen doen. En dat is al honderden, duizenden jaren zo. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Dat was My Fair Lady, met Audrey Hepburn! Toen was ik zeven, volgens mij. Ik ging met mijn moeder naar de bioscoop. Dat was zó ontzettend mooi! Ik had echt verhitte wangen van de opwinding: elk meisje wil nou eenmaal een prinsesje zijn. Toen ik thuis kwam keek ik meteen in de spiegel, ik verwachtte natuurlijk dat ik er net zo mooi uit zou zien als Audrey Hepburn. Dat viel even tegen: ik zag een lelijk meisje met scheve voortanden en twee suffe paardenstaartjes. Later behield ik dat gevoel dat, als je het theater uitkwam, dat het licht, de mensen om je heen, je omgeving, zo realistisch waren. Dat de wereld waarin de film je had meegetrokken in werkelijkheid niet bestond. Daar had ik nog heel vaak last van: dat de film ophield na de titels en dat het moeilijk was om je daarvan los te rukken, op de fiets te stappen en het alledaagse leven om je heen in te fietsen. Dat je jezelf zo kan verliezen... dat kan alleen maar bij film, dat gebeurt bij geen enkele andere kunstvorm. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
De eerste Nederlandse film die ik zag en waarbij ik me níet stoorde aan het feit dat ze Nederlands praatten, was De smaak van water van Orlow Seunke. Maar Turks fruit is natuurlijk de echte topper. De film is misschien soms wat karikaturaal, maar op Turks Fruit zijn door mij in elk geval jarenlang alle verliefdheden geijkt: zolang ik niet met een nieuw vriendje met wijn in de regen had gezeten, wist ik dat het níets zou worden. Volgens mij denken alle vrouwen zo die die film hebben gezien. Dat hoop ik tenminste. Anders ben ik toch wel een mafkees. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Lost in Translation. Ik had al jaren een idee om een documentaire over verveling te maken, maar toen ik deze film zag, werd dat idee opeens concreet. Ik vind het ook geweldig dat het script van die film maar vijftien A4-tjes is: het grootste deel van de film is door briljante toevallen en ingevingen tot stand gekomen. Zo wil ik óók films maken, zonder hijgerige producent in je nek die je elk moment beklemtoont dat je binnen het budget en je draaitijd moet blijven.
Filmliefde - Coco Schrijber
Geef jouw mening
De filmliefde van Coco Schrijber
Regisseuse Coco Schrijber (1961) maakte een aantal documentaires, die lovende kritieken en talloze prijzen ontvingen. Zij maakte onder meer First Kill, over de drang tot doden, en Mooie wereld, over het optimisme van zwervers. Haar documentaire Bloody Mondays & Strawberry Pies is de slotfilm van het Nederlands Film Festival 2008.
Reacties (6)
-
- Pandora1969
- maandag 11 december 2006
- 23:17
-
- abigailmead
- donderdag 14 december 2006
- 11:26
-
- Cilia-X
- donderdag 14 december 2006
- 21:14
-
- Pandora1969
- zaterdag 16 december 2006
- 21:08
-
- pcrs
- zaterdag 5 juli 2008
- 13:34
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 26 juli 2008
- 10:27
Lees alle reactiesIk moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van Coco Schrijber had gehoord voor ik dit las.
Aan één kant dacht ik, ja dat herken ik wel, maar toen was ik nog een kind. Als volwassene weet ik dat de maffia niet glorieus is, dat het vaak om koude moordlustige mannen draait, waar alles een handel is, van prostitutie tot drugs, maar nu ook (kinder)pornografie en natuurlijk de gewoonlijke shakedowns en intimidaties.
En als regiseuse zou je toch moeten weten dat alles in film wordt geromantiseerd of neergezet alsof het cool is, zoals bij Scarface, die nu nóg een symbool is voor veel (criminele) jongeren.
Nee, er is niks glorieus aan de maffia maar toch snap ik de fascinatie, maar om nou te zeggen dat je er zelf bij zou willen zitten vind ik wat onvolwassen, tenzij ze bedoelde dat ze daar vroeger zo over dacht, maar dat kwam niet naar voren in haar stukje.
P@ndora
Beste Pandora, ja inderdaad wilde ik vroeger bij de maffia. En hoe dat verlangen zomaar in je kan worden losgemaakt zit eigenlijk al in je quote van Einstein: 'fantasie is belangrijker dan kennis' Ik weet niet of het belangrijker is maar wat mij betreft wel sterker. En dat is de kracht van goedgemaakte films zoals The Godfather of Goodfellas, die maken verlangens in je los waarvan je niet wist dat je ze had. Maar laten we hopen dat de mens genoeg kennis bezit om vervolgens niet aan die verlangens toe te geven. Ik heb een documentaire gemaakt: First Kill, die over de aantrekkingskracht van het doden gaat en het gegeven dat je eraan verslaafd kan raken omdat je er een kick van krijgt. Net zoals dat bij de maffia soms het geval is. Deze verslaving die je overigens niet moet veroordelen, heeft van deze Vietnamveteranen die ik heb geinterviewd, wrakken gemaakt. Ik heb weinig 'romantische' gevoelens over 'gangstertje spelen' of wat men doormaakt in oorlogsstrijd maar de fascinatie ervoor blijft.
bedankt voor je reactie,
Coco
Ik zou zelf nooit bij de maffia willen horen maar toch trekken de films mij wel. The Godfather, Scarface, Goodfellas echt geweldige films. Ik zou bijvoorbeeld geen problemen ermee hebben om iemand van de maffia te spelen.
Le Locataire lijkt me echt een hele goede film. Ik heb zelf ook veel fantasie dus ik denk dat ik deze film wel goed ga vinden.
First Kill wil ik ook wel zien. Niet dat ik zelf de behoefte heb om iemand te vermoorden maar ik vraag me toch af wat sommige mensen ertoe brengt om te moorden.
Ik begrijp precies wat je bedoelt, want ik voelde dezelfde aantrekkingskracht, niet alleen bij de (voor mij) Siciliaanse maffia (Cosa Nostra, camorra etc.), maar ik had hetzelfde bij terrorisme en in mijn geval de IRA, maar ook met spionage, alles vond ik interresant en ergens leek het me ook heel spannend, tot ik dus volwassen werd. Jammer genoeg was ik nog niet volwassen toen ik diezelfde aantrekkingskracht voelde na het lezen van o.a. Floortje Bloem, Christiane F. en na de film was ik helemaal overtuigd, dit was het wereldje waar ik in thuishoorde, maar dan wat softer, geen rare dingen ofzo. Jammer genoeg heb ik daar een jarenlange verslaving aan overgehouden, vooral Heroïne en Cocaïne, maar gelukkig ben ik al 12 jaar clean, maar het heeft wel de route van mijn leven bepaalt. Silly me, ik had alles zó geromantiseerd en ik was al een buitenbeentje, punk, new wave tijd, die was wild, maar ik zou het niet anders gehad willen hebben, behalve toen het een echte verslaving werd. Gelukkig kreeg ik methadon en heb ik nooit rare dingen hoeven doen, zoals prostitutie, inbraak, tasjesroof, dat zag ik niet zitten. Ik had het 'geluk' dat mijn eerste liefde waar ik ook mee ben gaan samenwonen, een dopedealer is geworden, ook om zijn verslaving te veroorloven en ik had het geluk dat ik in een relatief kleine stad woon, omdat de drugswereld daar lang niet zo hard is. Maar goed, ik was 16, het ouderlijke huis verlaten na een dikke ruzie met mijn ouders over mijn 'verkeerde vrienden' en hij was mijn eerste échte grote liefde, zelfs nu denk ik nog wel 's aan hem, nee, die tijd zal ik nooit vergeten, was in het begin ook echt spannend.
Dat was de reden waarom jouw stukje ook zo opviel, ik dacht: eindelijk iemand die begrijpt wat ik bedoel, maar jij hebt er wat positiefs mee gedaan, ik heb tot nu toe nog niet veel kunnen betekenen in deze wereld en dat was juist altijd wat ik graag had gewild;
To make a difference..
Een indrukwekkende documentaire, die laat zien dat de moordenaars in een oorlog zelf ook als wrak eindigen.
Toch ben ik niet van mening dat oorlog in iedere mens zit en het daarom onvermijdelijk is. Bij oorlog wordt de drang van mensen om goed te doen (zelfverdediging, bescherming) gebruikt om ze kwaad te laten doen. Overheden vermoordden de afgelopen 100 jaar wereldwijd 200 miljoen doden. Het grootste risico was vermoord worden door je eigen overheid, het een na grootste risico was vermoord worden door de overheid van de buren. Utopia en terror zijn verbonden, als het utopia niet rationeel is.
Belasting is de afdracht van geld onder dreiging van geweld. De staat is geweld. Via belasting sta je van elke 2 dagen van je leven er 1 af aan de overheid, onder dreiging dat ze alletwee de dagen nemen. De overheid neemt leven. Diefstal en moord zijn immoreel, ook als je het met een uniform doet. Klaag daarom niet over oorlog als je de welvaartsstaat steunt, of het maken van films of documentaires met subsidie. Als je je drang om goed te doen (armenzorg voor politiek linksen, bescherming van de groep voor politiek rechtsen) laat gebruiken door de overheid een license to kill voor het heffen van belasting te geven, sta je op het glijpad naar oorlog. Kijk op www.freedomainradio.com voor 4 gratis boeken over een rationele filosofie die hoopt geeft op een betere wereld. Tevens een rationeel bewijs van moraliteit, je weet dan in 1 klap waarom de moordenaar in First Kill met zijn trillende handen een pillendoosje omklemt.
Steun geen initiatie van geweld voordat het voor jou ook te laat is!
Nee, Goodfellas is geen actiefilm.