-
Wat is de grappigste film die je kent?
Bedoel je nu de film waar ik het hardste om heb moeten lachen? Ik ben altijd al ontzettend gek op Monty Python geweest: dan zou ik moeten kiezen tussen Life of Brian en The Holy Grail. Allebei die films zijn zó onvoorstelbaar grappig! Ik denk dat ik om de tweede het hardst gelachen heb, om de consequente absurditeit die zo briljant wordt doorgevoerd. Er komt iemand aanrijden met twee kokosnoten in plaats van paarden. "Waarom?" "Dat doet er niet toe." "Hoe kom je er dan aan?" "Opgeraapt." "Maar we zijn in Engeland!" Dat soort onzin. Of die vragen die bij de Afgrond des Doods moeten worden beantwoord! "Wat is de snelheid van een ongeladen zwaluw?" "Eehm.. een Afrikaanse of een Europese?" "Geen idee... waaaaaah!!" Je kan na Life of Brian gezien te hebben de bijbel ook niet meer lezen zonder te denken aan al die personages uit Life of Brian. Het zijn enorm intelligente grappen, geen patsboem-grappen op de manier zoals bijvoorbeeld Mel Brooks dat doet. Het raakt niet alleen je lachspieren, het doet méér met je! Daarom blijven die films doorlopend in mijn herinnering rondspoken. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
De eerste waarvan ik me dat nog echt heel goed kan herinneren, was Porgy & Bess met Sidney Poitier. Ik was een kleine jongen nog, een jaar of negen, en die film kwam op tv. Ik heb zó ontzettend gehuild: de kreupele Porgy komt uiteindelijk terug in het ghetto nadat hij onterecht verdacht werd van een moord. Bess heeft zich laten overhalen door Sammy Davis jr. om Porgy te vergeten en met hem mee te gaan: "Want Porgy heeft een moord gepleegd en die komt niet meer terug." Je ziet Porgy dan rondlopen, op zoek naar zijn geliefde: "Where's my Bess?" Dat is zó'n ontroerend moment... hij klimt dan op een geitenkar, zingt "Oh Lord, I'm on my way to happy land", want hij gaat Bess zoeken in New York. De kans dat hij haar ooit zal vinden is zeer gering - maar liefde zal alles overwinnen. Dat geloofde ik tóen al. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
De laatste waarbij ik dat gevoel had, was Bin-jip van Kim Ki-Duk. Omdat die film daar ook over gáát, en dat terwijl die mensen niet eens speciaal verliefd worden. Maar het gevoel dat die film bij mij opriep, deed me wel heel erg aan verliefdheid denken. Het gevoel dat je zomaar bij iemand achterop wilt stappen en weg wilt gaan. De film die mijn vrouw en mij verbindt, is A Grand Day Out van Wallace & Gromit. Toen we elkaar nog niet zo lang kenden, hebben we samen die film in Berlijn gezien. We hadden geen idee wat Aardman was, we hadden geen idee wat we ons bij Walllace & Gromit voor moesten stellen. Ik heb zelden zo hard gelachen als die avond... het was een heel programma van Aardman-filmpjes. We waren op dat moment zo blij en zo gelukkig samen. Dat gevoel werd heel erg versterkt door al die vrolijke filmpjes. Ik kan ook eigenlijk geen film van Aardman meer zien zonder aan die avond te denken. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik vind films eigenlijk al gauw eng... ik ben ook iemand die heel erg kan schrikken van goede schrikeffecten. De eerste echte griezelfilm die ik zag, was Halloween: die heb ik gezien op de middelbare school. We moesten de hele nacht opblijven zodat we de volgende ochtend vanwege het luilakkenfeest heel vroeg mensen wakker konden gaan maken - dat is een Noord-Hollandse traditie. We hebben toen in de bioscoop Halloween gezien: dat was heel erg eng. Het engste zijn de onverwachte dingen, die in Halloween aan de lopende band gebeuren. De schok van een deur die open gaat, waarna er een lijk uitvalt met een klerenhanger door zijn hoofd. Het feit dat je denkt "Nú is het afgelopen"; Jamie Lee Curtis belt de politie, de kinderen zijn veilig. En dan staat daar achter haar rug tóch weer die verdomde Michael Myers op! Nu is het misschien een horrorcliché, maar toen verwachtte je dat gewoon niet. En dat nare gehijg achter dat masker de hele tijd... -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
In dat genre vind ik, zij het tot op zekere hoogte, films van Paul Verhoeven erg goed. Een heleboel actiescènes in Total Recall vind ik echt ontzettend goed: vooral dat moment waarop Schwarzenegger wordt teruggeroepen door de dokter en dat hij dan die zweetdruppel op zijn voorhoofd ziet parelen. Maar het genre 'actiefilm' is zo breed... is North by Northwest een actiefilm? Dat is natuurlijk een veel betere film dan Total Recall. Ik houd heel erg van films die genres zo goed weten te combineren, zoals M. Night Shyamalan bijvoorbeeld in The Sixth Sense horror en drama naadloos versmolt. Hitchcock kon als geen ander suspense en humor combineren. Er zijn zoveel geweldige Hitchcock-films. Maar nergens is de humor zo subtiel en subliem als in North by Northwest. Die film is niet alleen spannend of grappig, maar ook vertederend, opwindend, sensueel... die film is álles. En de spanningsboog verslapt geen moment: al duurt die film 140 minuten, tot de laatste seconde zit je volledig geboeid te kijken. Het probleem met 'gewone' actiefilms is dat ze vaak maar half leuk zijn. Daarom komen er in mijn rijtje met lievelingsfilms niet zoveel actiefilms voor. -
Wat is de beste film die je kent?
Ik denk C'eravamo tanto amati van Ettore Scola uit 1974. Die film gaat over liefde, niet drie keer, of vier keer, maar zelfs vijf keer. Het verhaal schetst en kerft en tekent alle aspecten van de liefde in één film. Hij wordt nooit belerend, nooit sentimenteel op de verkeerde manier. Hij is weemoedig en geestig - óók op de juiste manier. Er zijn maar heel weinig mensen die dat op deze wijze kunnen. En de mensen die dat kunnen, zijn bijna allemaal Italianen. Het is ook een film die heel veel experimenteert met de overgang van zwart-wit naar kleur. De belichting gaat continue aan en uit om één personage centraal te zetten. Ook technisch is die film ontzettend knap gemaakt. Het is niet alleen een mooie en rijke film voor je geest, maar óók van een cinematografische schoonheid van vér boven het gemiddelde. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Dat vind ik eigenlijk de moeilijkste vraag... filmervaringen verwijzen vermoed ik naar het moment dat je naast iemand zit op wie je heel erg verliefd bent. Dan eet je popcorn uit één bak, drinkt wijn uit één glas. Maar voor mij is het meer de hele periode tussen mijn 18e en mijn 24e: toen ging ik ontzettend veel naar de film. In Amsterdam had je vroeger heel veel van die buurthuizen waar films werden vertoond. Daar stapte ik dan gewoon naar binnen, en dan merkte je wel wat je voorgeschoteld kreeg. Geen idee hoe jij dat beleefde toen je film ontdekte, maar voor mij ging er echt een wereld open. Ik zie mezelf nog drie uur lang ademloos kijken naar Stalker van Andrei Tarkovsky... niet alleen de film zelf betoverde me, maar ook de ervaring an sich. Het is niet alleen het 'wauw' dat je roept omdat je onder de indruk bent van de film, maar het is óók het ontdekken van zo ontzettend veel nieuwe schoonheid. Het hele leren kennen en ontdekken van het medium film was mijn meest bijzondere ervaring. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Je hebt nu al een paar vragen gesteld die verwijzen naar een paar scènes die me om verschillende redenen enorm dierbaar zijn. Halloween: dat doodenge kastmoment. Porgy & Bess: Porgy die terugkeert en zijn geliefde zoekt. Wallace & Gromit: elk shot van A Grand Day Out. Maar ik wil eigenlijk nog iets nieuws noemen... er zit een wonderschone scène in Amarcord van Fellini. De schooljongetjes gluren midden in de winter door de ramen van een gesloten hotel en stellen zich voor hoe daar in de zomer op het terras mensen dansen. En dan gaan ze met elkaar dansen... dat is heel bijzonder moment. Als ik er nu aan terug denk, raak ik alweer ontroerd - dat is heel bijzonder. Het maakt niet uit om welke kunstvorm het gaat, of het nou een boek of een film of een toneelstuk of een schilderij is, maar als iets je tegelijkertijd met zoveel verschillende emoties weet te omsingelen, en je zo van je stuk weet te krijgen: ik vind het belangrijk dat dat af en toe met je gebeurt. Dat is ook weer die combinatie van genres: Amarcord is ontroerend en grappig... ik vind het heel erg prettig mij soms aan die gevoelens over te geven. Ik reageer daar altijd heel erg heftig op. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Tot voor kort heb ik nooit geweten welke film dat was. Ik wist er nog maar één beeld van: twee kinderen zitten op een reuzenslak, dat is alles. Het was een live action-film, dat wel. Het bleek te gaan om de oorspronkelijke Doctor Dolittle van Richard Fleisher uit 1967, met Rex Harrison in de titelrol. Ik heb geen idee meer hoe of waar ik hem met wie zag, maar dat moet de eerste titel zijn die ik me kan herinneren. Een ander klassiek familieverhaal is wat mijn moeder altijd vertelt: dat ik bij mijn vader op schoot zat en de originele King Kong keek, terwijl ik me tegoed deed aan een doos vol Bounty's en Marsen. Maar dat is echt een herinnering die alleen doorleeft dankzij de vrolijke verhalen van m'n moeder. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Ik denk Een dagje naar het strand van Theo van Gogh, dat vind ik echt een ontzettend goede Nederlandse film. Bovendien is het één van de weinige films die ik ken waarin dronkenschap zeer nauwkeurig en getrouw wordt verbeeld: een prestatie van grote klasse van zowel Van Gogh als acteur Cas Enklaar. Het is een film waarin sowieso veel verdriet voorkomt: een man zit volledig aan de grond, maar gaat toch met zijn manke dochtertje een dagje naar het strand. Dat kind zit in een heel raar houten staket. Hij moet de moeder beloven dat hij een dag lang niet drinkt, maar dat doet hij natuurlijk toch. Dat leidt tot een geweldige scène op de Pier in Scheveningen. Daar had je vroeger een apparaat op tafelvoetbalformaat waar je op kon fietsen, zodat ijzeren, mechanische paarden op een speelgoedrenbaan ellipsen gingen lopen. Die grote, dronken Cas Enklaar stapt onhandig op die fiets, samen met dat arme meisje met die hele constructie rond haar been. Hij begint als een bezetene te trappen om haar er uit te rijden, terwijl zij amper kan fietsen met die inflexibele benen. Dat is echt een prachtige scène in al zijn schrijnendheid, erg mooi gefilmd ook. Een dagje naar het strand past in het hele oeuvre dat ik tot nu toe heb genoemd: al die titels raken je in het emotiecentrum van je hersenen aan meerdere kanten tegelijkertijd. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Qua acteur? Zou ik heel graag Indiana Jones
willen zijn! Heerlijk over de wereld zoeven terwijl je weet dat Steven Spielberg je overal aan het eind toch wel weer levend uit zal halen. En als ik kon regisseren, was ik heel graag verantwoordelijk geweest voor Berlin Alexanderplatz. Als je zoiets kan maken, hoef je je verder nergens meer zorgen over te maken volgens mij.
Filmliefde - Bas Blokker
Geef jouw mening
De filmliefde van Bas Blokker
Bas Blokker (1963) is sinds 2003 de vaste filmrecensent van het NRC Handelsblad. Met zijn vader Jan en zijn broer Jan jr. schreef hij de historische bestseller Het Vooroudergevoel. In het najaar van 2006 verscheen een opvolger, Er was eens een god, waarin zij als atheïsten de bijbelse geschiedenis beschouwen.
Reacties (1)
-
- Ivo Goedhart
- zaterdag 26 juli 2008
- 10:05
Lees alle reactiesGoede filmliefde, maar ik had meer verwacht van een filmrecensent.