-
Wat is de grappigste film die je kent?
Happiness van Todd Solondz. Die film is alles: zo onvoorstelbaar, zo absurd, zo geestig en toch ook zo zielig. Solondz durft zo ver te gaan in die film. Eigenlijk alle scènes raken je tot op het bot en blijven je bij. Ik kan me overigens ook erg goed voorstellen dat anderen daar níet zo hard om kunnen lachen. Maar ik wel. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Brokeback Mountain. Ik heb aan het eind dikke, dikke tranen gehuild. Waarom? Moet ik dat nou echt gaan uitleggen? Als je dat niet snapt, snap je die hele film niet! Ga maar gewoon kijken. Zo erg, die twee mannen die zoveel van elkaar houden en dat niet mogen. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
La femme d'à côté van François Truffaut. Ook zo'n film over passie, die gaat over de diepst mogelijke verliefdheid. Gerard Depardieu speelt een getrouwde man, hij heeft het goed. Maar dan komt zijn grote liefde van vroeger naast hem in de straat wonen. De liefde van toen is nog lang niet over: hun passie verteert hen, terwijl de andere mensen in het verhaal het maar niet merken en gewoon doorleven alsof er niets aan de hand is. Ze doen het voortdurend met elkaar en daarna schiet zij eerst hem en dan zichzelf dood. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik twijfel tussen The Silence of the Lambs en Psycho. En Se7en trouwens! En waarom die films? Ja, dan moeten de mensen ook maar gaan kijken, hoor! Ik zie heel veel films, kleine arthouse-producties, grote blockbusters. Europees, Amerikaans, ik ben een omnivoor! Maar deze drie heb ik als écht eng ervaren. Ze zijn niet expliciet, dat is het knappe aan die films. Ik heb een zoon van 16, ik kijk wel eens mee met hem. Van die Japanse horror, die hebben een hele andere beeldtaal: veel explicieter, veel expressiever, meer bloed. Of bijvoorbeeld dat verhaal laatst met die zaag, Saw. Ik kan daar niet zoveel mee, ik vind het eigenlijk vooral lachwekkend. Hoe explicieter iets in beeld komt, hoe minder eng ik het vind. Het tempo van een film is ook heel belangrijk. Het moeten geen trage films zijn, maar het tempo moet ook niet te hoog liggen. Je moet wel de tijd krijgen om het eng te gaan vinden, zeg maar. Je moet langzaam worden mee gezogen in een verhaal, je fantasie moet de tijd krijgen om te worden geprikkeld. Zodra dat gebeurt, kan een film enger worden dan een maker hem ooit bedoeld had. Die drie films hebben dat: wat je níet ziet, is nog veel enger dan wat je wél ziet. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Apocalypse Now: dat vond ik echt een fenomenale film. Elk beeld is heftig, maar vooral die helikopters die aan komen vliegen terwijl Wagner door de boxen tettert. Waanzinnig! En de director's cut was nog zoveel beter dan de korte versie. -
Wat is de beste film die je kent?
Daar moet ik er ook weer meer noemen! Mag dat? Maar hoog in het lijstje staat in elk geval La dolce vita van Fellini. Die film is zo... authentiek, zo persoonlijk. Dat is juist wat zo leuk is aan film, die authenticiteit. Je kijkt naar de karakters en denkt "Maar zo wil ik ook door het leven gaan!" The Godfather is een andere die ik moet noemen. Indringender dan die film kom je ze zelden tegen. En goed geacteerd, knap gemonteerd, een sterk scenario. Ja, een meesterwerk ook. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Wat bedoel je daar nou weer mee? De mooiste filmervaring is voor mij als je in een bioscoop zit, en opeens die opwinding die je voelt als je naar een geweldige film zit te kijken. Maar op een gegeven moment komt er zo'n rush over je heen: "Ja, ik heb er weer één! Het gebeurt weer!" Zo'n moment ervaar ik bij geen enkele kunstvorm zo vaak als bij films kijken. Bijna niets geeft me een grotere kick dan het moment dat je dat beseft. Ik kijk nu inmiddels zo lang films dat ik wel eens vrees dat ik afgestompt raak. Maar dat is dus niet zo: die rush krijg ik nog steeds eens in de zoveel tijd. De laatste keer was volgens mij bij Brokeback Mountain. Ik verwachtte een veredelde Marlboro-reclame voorgeschoteld te krijgen. En dan krijg je opeens zo'n diepe, intense, wezenlijke film. Ik ben echt heel lang stil geweest na de laatste beelden. Ook Caché van Michael Haneke vond ik recent zo verbazingwekkend goed. Vooral over dat einde hebben we nog heel veel discussies gevoerd. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
Dat is een scène uit The Hours van Stephen Daldry. Meryl Streep gaat op bezoek bij Ed Harris, die een hele dierbare vriend van haar speelt die aan aids lijdt. Midden in een gesprek, vanuit het niets, springt hij opeens uit het raam. Bovendien blijkt hij later dat schattige jongetje te zijn dat je in een ander tijdssegment al hebt gezien. Dat moment vond ik heel erg aangrijpend. The Hours was trouwens óók zo'n film waarbij ik zo'n rush-gevoel had. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik moet een jaar of vier, vijf zijn geweest. Ik ging met mijn moeder naar The Long, Long Trailer, een film met comediènne Lucille Ball. Ik kan me er heel weinig meer van herinneren, behalve het beeld dat Lucille Ball stenen verzamelt in een te lange camper waarmee ze door de bergen trekt. Door al die rotsblokken begint die camper alle kanten op te zwabberen en rijdt op een gegeven moment heel hard van een berg af. Ik heb daar toen heel hard om moeten lachen. Het was een van de weinige lange speelfilms die Ball gemaakt heeft. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Ook dat moeten er weer drie worden! Soldaat van Oranje, Abel en Suzy Q: omdat die drie films in hun soort het beste is dat Nederland te bieden heeft. Soldaat van Oranje is een ijzersterke film, die elke keer weer wérkt, hoe vaak je hem ook kijkt. Paul Verhoeven is een geboren storyteller, die iets kan dat maar weinigen in deze wereld kunnen: je echt méé slepen in een verhaal. Als je films van hem kijkt, vergeet je totaal dat je naar film zit te kijken. Je denkt geen moment dat het allemaal acteurs zijn in een set, je beseft je geen moment dat het goed is uitgelicht en gefilmd. Je zit gewoon in het verhaal, punt. Twee uur lang.
Abel is buitengewoon geestig en erg absurdistisch, een genre dat in Nederland eigenlijk alleen maar door Alex van Warmerdam wordt bedreven. Ik vind het fantastisch dat we zo iemand in Nederland hebben rondlopen.
En Suzy Qis een heerlijk weirde film van Martin Koolhoven, de meest talentvolle regisseur van zijn generatie. Te weinig mensen hebben die film ook gezien. Hij is helaas nooit op dvd uitgebracht omdat de rechten van de muziek van de Stones die er in zit niet gecleard konden worden. Ik vind Martin Koolhoven eigenlijk de Nederlandse Stanley Kubrick. Hij probeert alle genres uit, is nog ontzettend aan het zoeken, net zoals Kubrick dat eigenlijk zijn hele leven deed. Martin heeft net zoveel talent als Kubrick. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Ik wil deze vraag niet simpel beantwoorden. Ik kan wel de meest formidabele films die ik ken opnoemen nu, maar ik wil iets noemen waarvan ik zelf denk dat ik het daadwerkelijk had kúnnen maken. Birth, een film die speelt met het verlangen naar reïncarnatie, is de eerste die me te binnen schiet. Een film die schaamteloos indringend durft te zijn, met close-ups die eigenlijk veel te lang op haar gezicht blijven hangen. Puur door de mimiek van hoofdrolspeelster Nicole Kidman, door kleine veranderingen in haar gezicht en je eigen associatievermogen weet je exact wat er in die vrouw omgaat. Birth is dus ook een heel suggestieve film.
Een andere film die ik wel had kunnen maken, is Sous le sable van François Ozon. Charlotte Rampling speelt een vrouw die niet weet of haar man in de zee is gelopen of bij haar weg is gegaan, of hij dood is of nog leeft. Het dilemma wat dat bij haar oproept, en wat dat met haar doet, dat kan ik begrijpen. Het ligt denk ik dus ook in mijn macht om dat zelf in beeld te brengen.
Ik zou ook wel kunnen zeggen dat ik Apocalypse Now zou willen maken, maar dat zou niet realistisch zijn. Francis Ford Coppola liet zelf al bijna het leven tijdens het draaien van die film, dus ga er maar vanuit dat ik het zéker niet had overleefd als ik in die regisseursstoel had gezeten. Birth en Sous le Sable zijn hele intense films, maar wél overzichtelijk. Een paar locaties, een paar acteurs: ja, dat zou ik wel kunnen volgens mij.
Filmliefde - Linda van Dyck
Geef jouw mening
De filmliefde van Linda van Dyck
Actrice Linda van Dyck (1948) speelde de afgelopen dertig jaar in tientallen gelauwerde toneelstukken, series en films, waaronder Willem van Oranje, Ciske de Rat en het voor een Oscar genomineerde Daens. Ze was recent onder meer te zien als de ijzige Margot Sterk in Unit 13, als de Hertogin van Gelre in Floris en als restauranteigenaar Meerman in Het Schnitzelparadijs. Ook staat ze in de theaters met het stuk "Nacht, moeder" van schrijver Marsha Norman.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties.