-
Wat is de grappigste film die je kent?
Ik denk dat dat Some Like It Hot is, van Billy Wilder. Ik herinner me dat ik daar destijds zó verschrikkelijk om gelachen heb! Ja, dat is echt een briljante film. Ik heb hem recent nog eens terug gezien: hij is niet meer zo leuk als toen, maar inmiddels wél een klassieker. Ik ben sowieso een enorme fan van Billy Wilder. -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Het diepst heb ik gesnikt bij E.T.: daar was ik zó door ontroerd! Vooral die ziekenhuisscène. Je wéét dat je gemanipuleerd wordt bij het leven, je wéét dat het allemaal flauwekul is waar je naar kijkt, maar tóch is het enorm aangrijpend. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Dat vind ik een ingewikkelde vraag... misschien wel The English Patient, omdat het zo'n oerromantische film is. Of Out of Africa, dat is ook zo'n titel die me meteen te binnen schiet bij het woord 'verliefdheid'. Het zijn allebei films die je volledig meeslepen, héérlijk vind ik dat! Het zijn ook aantrekkelijke films om naar te kijken. Of ik met Herman samen een film heb die wij met verliefdheid associëren? Dat weet ik echt niet meer hoor! Dan moet je zeker honderd jaar in de tijd teruggaan. -
Wat is de engste film die je kent?
Ik hou helemaal niet van enge films! Ik ga daar ook nooit naar toe trouwens: ik durf gewoon niet te kijken. Vroeger ook al niet, toen ik nog op de toneelacademie zat. Heel bijzonder vond ik wel Les diaboliques uit 1955, de originele versie met Simone Signoret. Die draaide toentertijd in het Tuschinski-theater: er vielen mensen letterlijk flauw van de spanning. Ik kan me zelfs herinneren dat er echt een EHBO-post was ingericht in de foyer om mensen op te vangen, heel bizar! Het is ook wel een verhaal dat je opzweept. Je komt in een heel raadselachtig verhaal terecht, met heel veel onverwachte wendingen. Er gebeuren steeds maar weer dingen die eigenlijk helemaal niet kúnnen gebeuren! En dat terwijl het toch een heel normale film is over mensen, niets met buitenaardse wezens of monsters of zo. Meesterlijk! -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Ik ben nu heel erg geneigd The Fugitive te noemen, óók zo'n meesterlijke film! Hij begint en stopt nooit meer, het gáát maar door! Ja, dat is één van de betere films die ik in Amerika heb gemaakt. Ik kan me die grote slotscène op het dak nog goed herinneren, daar hebben we een week over gedaan. Hij werd gedraaid op het dak van het Hilton Hotel in Chicago. Het is een fantastisch gevecht geworden! Ik ben niet zo fysiek, daar hou ik niet zo van, maar hier moest ik toch wel een heleboel voor leren. Ik heb al die stunts toen zelf gedaan, ja! Behalve van die ijzeren trap afdonderden. Dat mocht niet van de verzekering. -
Wat is de beste film die je kent?
Mmmm... ik hou zo van oude films. Ik vond Casablanca een meesterwerk. Of nee, Death in Venice van Luchino Visconti. Ja, noem die maar als mijn all time favorite! Die film kan ik elk jaar twee, drie keer opnieuw zien zonder er ook maar één moment genoeg van te krijgen. Er is haast geen dialoog in de film, bijna het hele verhaal wordt alleen maar met beelden verteld. En die prachtige muziek van Mahler! En Venetië is nooit meer zo mooi gefilmd als toen door Visconti. Dirk Bogarde is ook zo geweldig... ja, echt álles is prachtig aan die film! Wat ik mijn beste eigen film vind? Mmmm... lastige vraag. Misschien wel De vierde man, die film is altijd erg onderschat in Nederland. Niet in het buitenland, daar is het bijna meteen een culthit geworden. Het is een ontzettend intelligent, doortastend script van Gerard Soeteman. Maar misschien was de tijd echt nog niet rijp voor die film. Ik denk zelfs dat ik De vierde man de beste film vind die Paul in zijn leven heeft gemaakt. Er zitten zóveel lagen in, het verhaal steekt zó goed in elkaar! Ja, ik denk echt dat ik dat mijn beste film ooit vind. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Bond! Bond was de gouden stempel in mijn paspoort naar Amerika! Bond vond ik veruit de meest bijzondere ervaring die ik mee heb mogen maken in mijn filmleven. De productie van The Living Daylights was zó'n geoliede machine! Heel bijzonder. Het was ook enorm luxueus qua opnames en de manier waarop de acteurs werden behandeld. Het reizen in gecharterde vliegtuigen, de galapremières met ontvangsten van gekroonde hoofden over de gehele wereld. Ik heb toen Princess Di en Charles ontmoet... dat zal ik nooit vergeten. In Wenen werd er een gigantisch bal georganiseerd ter gelegenheid van de première, met allemaal enorme hotemetoten. Dat kleeft automatisch aan zo'n Bond-film vast hè? Als Bond langskomt, gaat de rode loper uit, met alle égards van dien! Heel erg bijzonder om een keer mee te mogen maken. Een ander absoluut hoogtepunt in mijn carrière was werken met Barbra in The Prince of Tides. De film zelf is aardig, maar het werken met haar was zó bijzonder! Barbra is zó'n uitgesproken, charismatische, grote persoonlijkheid! -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De slotscène uit Roma, città aperta van Roberto Rosselini. De indrukwekkende film gaat over de laatste dagen van de bezetting van Rome: de terugtrekking van de Duitsers, het arriveren van de Geallieerden. Rome was in die dagen een 'open stad', daar kon en gebeurde van alles. Anna Magnani speelt een fantastische hoofdrol: aan het slot rent ze achter een truck aan waarin haar man zit. Een prachtig dramatisch hoogtepunt van een heel bijzonder verhaal. Roma città aperta was ook de eerste film van het zogenaamde Italiaanse realisme. -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Bambi! Daar heb ik óók zo om gehuild! Heel shocking eigenlijk. Ik was een jaar of vijf, zes toen ik die film zag. De eerste filmopname die ik me kan herinneren? Dat was Fietsen naar de maan, een komedie van Jef van der Heyden uit 1963. Ik had maar één zin, maar ik vond het zó spannend! Het smaakte absoluut naar méér. Het was verder een afschuwelijke film, maar dat doet er op zo'n moment natuurlijk niet echt toe. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Soldaat van Oranje. Die vind ik echt zóveel beter dan Turks fruit! Het verhaal van Soldaat van Oranje is zo prachtig geconstrueerd; Turks fruit is veel meer recht-door-zee. Ze zijn allebei prachtig gespeeld en goed gemaakt, maar Soldaat heeft veel meer lagen. Die raamvertelling vind ik zo ontzettend knap: dat de film eindigt met een foto waarin alles weer samenkomt. Als tweede kies ik dan voor De vierde man. Vooral vanwege het magisch-surrealisme: dat zit helemaal niet in het boek van Reve. Dat hebben Paul en Gerard allemaal aan het verhaal toegevoegd, heel erg knap. Wat zeg je? De beste Nederlandse film zonder mijzelf? Hmm... dat wordt heel erg moeilijk. De beste Nederlandse films vind ik de films die Paul hier heeft gemaakt. Dat ik in twee van die films mee speel, staat daar eigenlijk los van. Maar er zijn heel veel titels die vlak daarna komen: ik vond Simon prachtig, ik vond Abel erg goed, Het meisje met het rode haar raakte mij. Er zijn zoveel prachtige Nederlandse films! -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Ik heb al zo vaak naast rollen gegrepen in mijn carrière; dat zou ik écht niet allemaal meer weten. Ik vergeet het meteen, dat is een soort zelfbescherming. Daar hoef ik daarna niet meer aan te denken. Ik heb rond 1980 contact gehad met Steven Spielberg. Die liet me toen overkomen naar Londen om auditie te doen voor een rol in een nieuwe film met Harrison Ford, Raiders of the Lost Ark. Ja, dat vond ik echt heel erg, dat ik die rol niet kreeg. Het ging om een rol als nazi, het was één van de belangrijke bijrollen. Belloq? Zou kunnen, ik weet het echt niet meer. Maar dat had ik wel heel erg graag willen doen. Ik heb daar echt lange tijd enorm van gebaald. Later heb ik trouwens nog wel contact gehad met Steven, maar over totaal andere dingen. Het is nooit meer ter sprake gekomen om in een film van hem te spelen.
Filmliefde - Jeroen Krabbé
Geef jouw mening
De filmliefde van Jeroen Krabbé
Jeroen Krabbé (1944) is één van de meest succesvolle Nederlandse acteurs. Hij was te zien in meer dan vijftig nationale en internationale film- en televisieproducties, waaronder Soldaat van Oranje (1977), Spetters (1980), De Fabriek (1981), De Vierde Man (1983), Willem van Oranje (1984), The Living Daylights (1987), Dynasty (1991) en The Fugitive (1993). Ook in theater speelde de acteur in tientallen stukken, waaronder Het Dagboek van Anne Frank (dat meer dan tweehonderd keer werd opgevoerd) en Amadeus (waarin hij de rol van Salieri vertolkte). De laatste jaren richt Krabbé zich meer op het schilderen en het regisseren van films. Hij oogstte veel lof met zijn boekverfilmingen Left Luggage (1998) en The Discovery of Heaven (2001).
Reacties (6)
-
- Ivo Goedhart
- zondag 27 juli 2008
- 14:46
-
- Eventual
- zaterdag 13 september 2008
- 14:17
-
- Mr. Picture
- dinsdag 28 oktober 2008
- 16:08
-
- mr:movie
- maandag 29 december 2008
- 21:28
-
- Ivo Goedhart
- donderdag 1 januari 2009
- 15:11
-
- Zjoerd
- dinsdag 27 oktober 2009
- 13:34
Lees alle reactiesHij noemt vaak zijn eigen films op.
He can
Hij probeert ze eigen carriere een gouden blik te geven.
jammer van indiana jones zeg
ik had jeroen zijn gezicht wel zien willen smelten,
Inderdaad, wie wil dat niet?
Hoewel hij natuurlijk wel erg veel goeie films op zijn naam heeft staan, kan ik me nauwelijks voorstellen dat hij deze film serieus als favoriete films ziet.