Filmliefde

De grappigste film die ik ken is Mel Brooks' komedie Blazing Saddles: een lachfestijn zonder weerga dat pas ophoudt als er van het Wilde Westen niets meer overgebleven is. De film is zó absurd dat de hoofdrolspelers aan het eind naar de bioscoop gaan om te zien hoe de film afloopt. Toen ik de film voor het eerst vertoonde in de bioscoop lag ik dubbel van het lachen naast de projector.

Het einde van It's a Wonderful Life van Frank Capra, met James Stewart in de hoofdrol. Elk jaar bekijk ik de film weer; meestal rond de kerst is er altijd wel een tv-zender die de film uitzendt. De film gaat over George Bailey, een inwoner van het kleine stadje Bedford Falls die de wereld wil zien en grootse dingen wil doen. Wanneer de zaken slecht gaan en het leven hem niets meer te bieden heeft, wil George er een einde aan maken. Zijn engelbewaarder Clarence denkt daar echter anders over en toont hem wat er van Bedford Falls zou zijn geworden zonder zijn inzet... Bij het einde zit ik altijd te huilen. Elk jaar weer.

Met mijn eerste grote liefde Marijke ben ik in 1971 naar Love Story geweest, een zakdoekendrama met Ryan O'Neal als rijkeluiszoon die verliefd wordt op arm meisje Ali MacGraw. Eenmaal getrouwd blijkt zij ongeneeslijk ziek te zijn. "Liefde betekent nooit te hoeven zeggen: het spijt me." Ammehoela! Toen mijn eerste liefde het uit maakte, wist ik wel beter.

De engste film die ik ooit gedraaid en gezien heb, is When a Stranger Calls uit 1979. Een babysitter past op de kinderen. De telefoon gaat en een lugubere mannenstem vraagt: "Did you check the children?" Met eenvoudige middelen wordt een sublieme spanning opgewekt die tot een verrassende ontknoping in de laatste minuut leidt. Gillende bioscoopzalen! Ik heb heel vaak tegen het eind van de film achter in de zaal gestaan om te kijken hoe het publiek op het verrassende einde reageerde.

Die Hard van John McTiernan is één van de betere actiefilms die ik gezien heb. De film blies je door de actie en sensatie als het ware uit de bioscoopzaal! Een stel Duitse terroristen nemen de controle over op een wolkenkrabber om een kluis met zeven sloten te openen. Detective John McClane is er toevallig om zijn vrouw op te halen en geraakt in een uiterst explosief avontuur.

Mijn oude baas zou nu ongetwijfeld zeggen: "Hij kiest voor The Sound of Music." Nee, meneer Abeln, fout! Ik kies voor The Fearless Vampire Killers - ook wel bekend onder de naam Pardon me, but your teeth are in my neck - van Roman Polanski. Een heerlijke combinatie van horror, spanning en humor! In deze film steekt Polanski de draak met de vampierfilms uit de Engelse Hammer-studio's. Professor Abronsius raakt met zijn assistent Alfred in Transylvanië betrokken bij de bloeddorstige plannen van de vampier Graaf von Krolock. Een wereldfilm!

De allereerste film die ik zelfstandig tijdens mijn leerperiode als operateur vertoond heb. Dat was Ben-Hur met Charlton Heston. Ik moest van de ene acte overnemen op de andere. Mijn leermeester was de cabine uitgegaan en stond in de zaal te kijken of ik het zou redden. Het einde van de acte was dat iemand een Romeins galleischip op liep. Het begin van de volgende acte zag je dat hij zijn been op het schip zette: overname geslaagd! Complimenten van de chef-operateur en voortaan mocht ik alleen draaien.

One Flew Over the Cuckoo's Nest met Jack Nicholson heeft me diep ontroerd. Met deze film plaatst regisseur Milos Forman de toeschouwer in de relatief onbekende wereld van een psychiatrisch ziekenhuis. Taboes als schoktherapie en lobotomie worden schromeloos getoond. Ik heb de film toen in een persvoorstelling gezien en kon, toen de film afgelopen was, de eerste vijftien minuten geen woord uitbrengen. Een prachtige en aangrijpende film.

De allereerste film die ik in de bioscoop gezien heb, was toen ik een jaar of zes was. Het was in het Grand Theatre in Groningen en de film was De nieuwe avonturen van Dik Trom van Henk van der Linden. Wat ik me er nog van herinner? Het "Kijk uit, achter je" als veldwachter Flipse weer eens achter Dik Trom aan zat. En dat ik van mijn tante een standje kreeg omdat ik van spanning tegen de stoel voor mij trapte.

Er zijn veel fraaie Nederlandse films gemaakt. Bij 'favoriete Nederlandse film' schiet mij spontaan de productie Wat zien ik? van Paul Verhoeven en Albert Mol in gedachten. In de jaren zeventig was dat één van de eerste Nederlandse films die voor uitverkochte zalen draaide. Wij hadden de film destijds gelijktijdig in twee bioscopen draaien. Met één filmkopie. Er werd elke avond driftig met de acten heen en weer gependeld. Waren de eerste twee acten in het ene theater vertoond, dan werden deze snel met de auto naar de andere bioscoop (die 10 kilometer verderop lag) gebracht die ze dan vertoonde. Spannend, als je wist dat je nog maar een paar minuten op de rol had zitten en de volgende actes waren nog niet binnen gebracht!

Als het mogelijk was om terug in de tijd te gaan, dan zou ik graag een film maken met mijn favoriete komieken, Laurel & Hardy. De humor van die twee legendarische komieken is tijdloos! Ik heb hun films op Super-8, video én dvd en bekijk ze nog steeds regelmatig. Mijn favoriet? Way Out West uit 1937. Die had ik erg graag gemaakt!