-
Wat is de grappigste film die je kent?
Hier noem ik Team America: World Police, omdat dat de enige film is waarvan ik mij nog kan herinneren dat ik echt van het begin tot het eind in een stuip heb gelegen van het lachen. Die film is zó ontzettend grappig! Trey Parker en Matt Stone nemen namelijk íedereen op de hak, niemand wordt gespaard. Dat vond ik heel verfrissend: ze schieten op iedereen, of je nou goed of slecht bent. Dat vond ik heel grappig en ook dapper. En de liedjes zijn trouwens ook hilarisch! -
Welke film heeft je diep ontroerd?
Dat is La stanza del figlio van Nanni Moretti. Die film gaat over het ergste dat je als ouder kan overkomen: namelijk dat je je kind verliest. Dat lijkt me iets dat je onmogelijk kan accepteren, maar Moretti laat op een hele indringende, terloopse manier zien dat het leven uiteindelijk toch weer verder gaat. De hoofdpersoon Giovanni kan zich uiteindelijk toch weer voegen naar het leven. Het wordt nooit meer hetzelfde, maar aan het einde van de film kan de familie die de zoon is verloren in elk geval weer met elkaar communiceren. Ze vinden toch weer de dynamiek om met elkaar door te gaan in het leven, ondanks wat ze is overkomen. Op een hele stille manier vond ik dat ontzettend ontroerend. Ik heb niet zitten huilen, maar ik was wel diep geroerd door de beelden. Ik hoop het zelf echt nooit mee te maken. -
Welke film associeer jij met verliefdheid?
Dat is een film die volgens mij wel vaker wordt genoemd, en ook één van mijn absolute persoonlijke favorieten: In the Mood for Love van Wong Kar-Wai. Het verhaal gaat over twee mensen, gespeeld door twee fantastische acteurs, die de hele film om elkaar heen draaien. Ze zijn er net allebei achter gekomen dat hun echtgenoten vreemd gegaan, en ze vinden steun bij elkaar. Hun gevoelens voelen, maar toch geven ze er niet aan toe en blijven de hele film om elkaar heen draaien. Dat schrijnt enorm. Juist daardoor voel je de verliefdheid extra. Op het moment dat ze met elkaar naar bed zouden gaan - wat ze overigens in de deleted scenes op de dvd doen -, zou de magie worden verbroken. Juist door daar níet in toe te geven, maken ze de liefde tot iets heel erg groots. In combinatie met de prachtige muziek en art direction levert dat een fantastische, ontroerende film op. In the Mood for Love is ook wel een beetje de film van mij en mijn vriendin José. We vinden hem allebei prachtig en hebben hem meerdere malen samen gezien. We herkennen er allebei erg veel in. Je gunt het die mensen zo, dat het goed zal komen. In the Mood for Love -
Wat is de engste film die je kent?
Die vind ik moeilijk: ik ben toch iets minder fan van enge films dan van andere genres. Hoewel ik er voor mijn werk natuurlijk wel veel moet zien. Ik twijfel... ik vind The Exorcist echt ontzettend eng, vooral als ik er iets langer over na denk. Dat heb ik wel vaker met religieus getinte films: ik ben niet gelovig, maar stel dát het nou waar zou zijn. Religie is toch één van de drijvende krachten van de mensheid. Je hoeft maar in de krant te kijken om te zien wat voor gevolgen religie kan hebben. Van dat gedoe met christelijke symbolen en kruisen bereikt mij altijd wel: ik vond The Omen óók heel beklemmend. Alleen bloed en gore doet me niet zoveel, maar geflirt met religieuze symboliek bereikt mij altijd wel. De tweede film die ik wil noemen, is eigenlijk meer een heel mooie film: The Sixth Sense. Hij is zó beklemmend, zit zó ingenieus in elkaar. Dat is echt fantastisch gedaan! Je weet dat als je terugkijkt op die film dat het Grote Geheim je de hele tijd open en bloot aanstaart, en tóch zie je het niet. Dat is echt ontzettend knap gedaan. -
Wat is de beste actiefilm die je kent?
Speed van Jan de Bont: die maakte zeker toen ik hem voor de eerste keer zag enorm veel indruk. Hij is prachtig gemaakt, de actiescènes zien er schitterend uit. Het scenario is ook heel erg goed, tot op driekwart in elk geval, daarna wordt het wat minder. Maar toen was ik al lang en breed verkocht, dus dan let je daar niet meer op. De chemistry tussen Keanu Reeves en Sandra Bullock werkt ook écht heel erg goed: het zijn twee personages waar je ook zelf onmiddellijk verliefd op wordt. Als er echt iets met die twee zou zijn gebeurd, zou ik dat echt verschrikkelijk hebben gevonden! Ik zat de hele tijd maar te denken: "Dit moet goed komen, dit moet goed komen." Ja, Speed is iets waar Jan de Bont heel erg trots op mag zijn. -
Wat is de beste film die je kent?
North by Northwest van Alfred Hitchcock. Allereerst ben ik sowieso een enorme Hitchcock-fan, dus ik had ook Vertigo of Rear Window of Psycho of The Birds kunnen noemen. Maar North by Northwest komt het dichtst in de buurt van wat ik beschouw als de beste film: hij levert de beste mengeling van avontuur, drama, humor en romantiek. En Cary Grant en Eva Marie Saint zijn echt de twee meest fantastische hoofdpersonen die Hitch zich maar had kunnen wensen! De film is ook één grote aaneenschakeling van perfecte, of nagenoeg perfecte scènes. Er zit totaal geen nutteloze fluff in die film. Je kan hem ook zo vaak zien als je wilt: hij blijft leuk en elke keer ontdek je weer nieuwe aspecten. -
Wat was jouw mooiste filmervaring?
Ja... het is wel een beetje ijdel. Maar ik kies toch voor het maken van Liefs uit de Linnaeusstraat. Op de dag dat Theo van Gogh bij ons om de hoek werd vermoord, stierf ook mijn vader. Dat was een hele zwarte dag voor me: ik móest daar iets mee doen. Ik had nog nooit een scenario geschreven, maar dat besloot ik te doen. Op die manier heb ik het van me afgeschreven. Ik zeg niet dat het briljant is! Maar daarna heb ik dat scenario óók verwezenlijkt: samen met mijn vriendin, mijn dochter en een paar andere goede vrienden. We hebben gewoon een korte film gemaakt. Ons eigen huis fungeerde als productiekantoor, we konden gewoon bij ons om de hoek filmen. Het was een ontzettend mooie ervaring om een hele wrange dag toch een klein beetje... zin te geven. Liefs uit de Linnauesstraat is maar een minieme rimpeling in de filmgeschiedenis, maar hij is op tv geweest en heeft gedraaid op het Nederlands Filmfestival en Cinekid. Mensen hebben hem gezien: dat vind ik een prachtig idee. -
Welke filmscène heeft op jou diepe indruk gemaakt?
De scène met het sproeivliegtuigje in North by Northwest. Cary Grant heeft een afspraak bij een verlaten bushalte in een woestijnachtige omgeving. Hij weet niet precies met wie of wat hij exact kan verwachten. Hij kijkt om zich heen, of er iemand aan komt. Er komt langzaam een auto aangereden... nee, dat is hem niet. Er sjokt een oude man voorbij... nee, dat is hem óók niet. Ondertussen vliegt er al minutenlang een vliegtuigje rond. In het begin merk je dat niet. Maar opeens word je je bewust van het feit dat er nog maar twee bewegende objecten in beeld zijn: Cary Grant én dat vliegtuigje. Juist op dát moment zet dat vliegtuigje de daling en de aanval in! De eerste keer dat ik dat zag, was ik volledig overrompeld. Het is een verbluffend knappe scène, hij werkt zó ontzettend goed! -
Wat is de eerste film die je je kunt herinneren?
Ik heb daar best lang over na moeten denken! Maar het was Pippi Langkous. Ik zag de film in een bioscoop in Haarlem, tijdens een matinee in het theater in de Grote Houtstraat. Ik vond hem leuk, al heb ik nooit daarna het idee gehad dat ik opeens Pippi wilde zijn of in Villa Kakelbont wilde wonen. Ik ben in mijn jeugd niet heel vaak naar de film geweest eigenlijk. Ik was wat dat betreft echt een kind van de tv-generatie van de jaren zeventig. Ik kan me uit die tijd alleen nog herinneren dat ik met mijn vader naar An Officer and a Gentleman ging en naar Saturday Night Fever. Hij vond ze allebei verschrikkelijk! Maar op mij als puistige puber maakten ze ó zo veel indruk. Allebei die films zijn me scène voor scène bijgebleven. -
Wat is je favoriete Nederlandse film?
Die vraag is me al vaker gesteld. En elke keer zorgt hij weer voor hoofdpijn! Ik kan er zoveel noemen die ik heel erg goed vond, maar één noemen betekent anderen uitsluiten. Ik kies voor Lang leve de Koningin van Esmé Lammers. Omdat ik die het meest gezien heb van alle Nederlandse films. Ik heb die film letterlijk meer dan veertig keer gezien met onze dochter Lisa. Het is een prachtige jeugdfilm: Lisa was er vroeger echt wég van. Zeker een jaar lang moesten we daar elke week weer naar kijken! En gelukkig vind ik hem zelf óók ontzettend leuk. -
Van welke film had jij zelf de hoofdrol willen spelen of de regie willen doen?
Een filmrol die me ontzettend leuk had geleken om te spelen, is Cary Grant in To Catch a Thief van Hitchcock. Lekker een beetje rommelen met Grace Kelly aan de Côte d'Azur: it's a tough job, maar ik had hem gráág op me genomen! Al is het voor de kijkers vermoedelijk beter dat het Cary Grant is geworden en niet Oene Kummer.
Oene Kummer werd getipt door Robbert Blokland
Reacties (1)
-
- Ivo Goedhart
- woensdag 9 juli 2008
- 16:46
Lees alle reactiesHij is recensent van Filmvalley, mijn favoriete filmtijdschrift.