10e chambre, instants d'audiences (2004)
| Regie: | Raymond Depardon | ||
| Genre: | Documentaire | ||
| Lengte: | 102 minuten | ||
Franse documentaire over de openbare zittingen van de Parijse rechtbank, wat een bij vlagen komisch portret oplevert van kleine criminelen
In de 'chambre correctionelle' van de Parijse rechtbank, zijn de zittingen toegankelijk voor publiek. Mensen uit alle lagen van de bevolking worden er berecht voor vergrijpen als rijden onder invloed, mishandeling, stalking, illegaal wapenbezit en niet te vergeten het uitschelden van je plaatselijke parkeerwachter. De vrouwelijke rechter Michèle Bernard-Requin zwaait er de scepter, maar het is de verdachten toegestaan haar van hun onschuld te overtuigen. Dat levert een bij vlagen komisch portret op van mensen die zich in allerlei bochten wringen om onder de gevolgen van hun daden uit te komen.
De Franse fotograaf, journalist en filmmaker Raymond Depardon (1942) staat bekend om documentaires waarin justitiële instellingen centraal staan. Zo was hij eerder 'te gast' op een politiebureau en bij een procureur-generaal. Voor '10e chambre, instants d'audiences' was hij drie maanden lang aanwezig op de rechtbank van het tiende district in Parijs. Depardon registreerde wat er allemaal tijdens een publieke zitting gebeurt en geeft daarmee een nauwkeurig portret van kleine criminelen, rechters en advocaten binnen het Franse rechtssysteem. '10e chambre, instants d'audiences' was de openingsfilm van het International Film Festival Rotterdam 2005.
Foto
Reacties (1)
-
- IVerhoeven
- dinsdag 18 maart 2008
- 14:48
Lees alle reactiesWow, deze documentaire lag al langen tijd stof te trekken op de beruchte dvd plank van me, dat komt mede door de lengte van de film 165 minuten stond achter op de hoes. Maar dat is met alle interviews en extra beeldmateriaal opgeteld iets meer dan een uur. Dus naar anderhalf uur kreeg ik de aftiteling te zien en dat is behoorlijk jammer te noemen.
Van mei tot juli 2003, werd de regisseur Raymon Depardon en zijn team toegang verleend om de zittingen in een Parijs' gerechtshof te filmen. Wat in Frankrijk heel bijzonder is want daar mag nooit gefilmd worden hoewel het voor ons gewoontes aanvoelt. We krijgen twaalf zaken van twaalf verschillende mensen te zien die aan de verkeerde kant van de wet terecht kwamen. Alles samen geven ze een beeld van de dagelijkse perikelen in het hof, van dronken autobestuurders tot aan vluchtelingen die tasjes stelen en allen hebben ze een reden ervoor. Goed of slecht ze komen allemaal tot hun spreekrecht.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het is een schitterende en fascinerend filmrit te noemen in tijden niet zo’n bijzondere documentaire gezien als deze. Hij bleef voor mij dan ook de hele 105 mintuten boeien en had voor mij nog wel wat langer gekund. Je krijgt een goed beeld van aanklager, verdachte en rechter. Vooral de slappe smoesjes of soms de meest ontroerende dingen grepen me bij mij me hart. Ik had het met bijna elke verdachte te doen en laat zien dat ik nooit rechter moet worden want volgens mij had ik ze allemaal vrijgesproken. De laatste twee verdachten krijgen we zelfs geen uitslag van te horen en ik denk dat, dat bedoeld is om onze eigen conclusies te trekken met deze mensen. Zou je ze een gevangenisstraf geven, vrij spreken of een geldboete. Als het aan mij zou liggen had ik ze vrijgesproken. Ik kan deze film dan ook aan iedereen aanraden omdat hij nog niet vaak op een filmforum ben tegen gekomen.
Dus opzicht een hele aparte documentaire waarbij je als kijker ook mag beslissen over het lot van de verdachten.