The Taste of Tea (2004)
| Regie: | Katsuhito Ishii | ||
| Cast: | Maya Banno, Emi Wakui, Takahiro Sato, Tadanobu Asano, Satomi Tezuka | ||
| Genre: | Drama | ||
| Lengte: | 143 minuten | ||
Fantasierijk Japans drama over de bizarre dagelijkse beslommeringen van het extravagante gezin Haruna
De familie Haruna woont in een heuvelachtige regio even buiten Tokio. Vader Naburo heeft een hypnosepraktijk in de stad. Nu de kinderen wat ouder zijn, probeert zijn vrouw Yoshiko haar carrière nieuw leven in te blazen door thuis te werken aan een animatieproject. Zoon Hajime is een verlegen tiener die stapelverliefd is op een langbenige klasgenote. Zijn zesjarige zusje Sachiko lijdt aan een overactieve verbeelding. De excentrieke grootvader Akira draagt overal een stemvork met zich mee en beeldt voortdurend Yoshiko's cartoonheld uit. Oom Ayano, tenslotte, wil de geesten bezweren van een lang geleden spaak gelopen romance.
Na uitbundige films als 'Shark Skin Man' and 'Peach Hip Girl' verrast Katsuhito Ishii hier met een veel subtielere aanpak. 'The Taste of Tea' is een luchtige en vooral fantasievolle komedie met een aantal volwassen trekjes. De personages vormen dankzij hun bizarre dagelijkse beslommeringen kleine losstaande verhaaltjes, waardoor de aaneenschakeling van frisse ideeën eigenlijk geen overkoepelend verhaal nodig heeft. Dit alles speelt zich af in een herkenbare wereld, maar tegelijk lijkt deze te vreemd en mooi om echt te zijn.
Foto













Reacties (2)
-
- azad
- woensdag 1 maart 2006
- 20:33
-
- Nephilim
- vrijdag 24 november 2006
- 01:17
Lees alle reactiesEen sur-realiestische Japanse film over de verwaringen dat grooi en adulesntie meebrengt en de kind in zogenamd volwasen mensen. Famillie staat in deze film central. Jamer dat de film te lang duurt, het lijkt op gemonteerde afleveringen van een serie met veel eind punten.
Laatst gezien. Vond hem geweldig en helemaal niet te lang(had zelfs graag dat ie langer was). Heb me bij tijd en wijle rotgelachen om de absurde situaties zoals dat Yamayo liedje.
Maar wat ik helemaal waardeerde was dat het niet alleen rare grapjes waren maar ook ontroerende en serieuze momenten niet uit de weg werden gegaan.
Topper.