The Tiger and the Snow (2005)

Reacties (1)

• • Quentin
  • woensdag 5 december 2007
  • 20:05

  In 'La Tigre e la neve' doet Roberto Benigni grotendeels wat hij in 'La vita è bella' ook al deed, zei het in een totaal verschillende setting.
  
  'La Vita...' was destijds vernieuwend, en vanwege de unieke aanpak van een dergelijk onderwerp ontroerend en grappig tegelijk. 'La Tigre...' is daarmee vergeleken helaas een stuk minder sterk. Dat komt vermoedelijk deels omdat je de maniertjes van Benigni inmiddels wel kent. Het hyperdrukke mannetje dat continu pratend als een Italiaanse mitrailleur maar over het scherm blijft stuiteren gaat na een tijdje vermoeien en wekt op bepaalde momenten zelfs een lichte irritatie op. Dat gebeurt met name wanneer hij met dat razenddrukke gedoe alle gras voor de voeten van Jean Reno wegmaait terwijl je als kijker zoiets hebt van 'laat hém nou eens even aan het woord'. Op andere momenten werkt al dat gehyper gelukkig wél, en dan is Benigni echt grappig. Bijvoorbeeld de scène bij de wegversperring wanneer Attilio voor een zelfmoordterrorist wordt aangezien, en vooral ook zijn gebed naar 'Allah'.
  
  Ook de prachtig gefilmde openingscène met Tom Waits is een lust voor oog en oor, net als de opnames van de hemel boven Bagdad en de poëtische contemplaties van Fuad en Attilio hierover. De dochters van Attilio zijn leuk, en ook zijn interactie met hen is vertederend. De drukke maar doodgoeie Attilio wekt beslist sympathie op, en je kunt gewoon niet anders dan voor hem duimen.
  
  De scènes waarin hij de onwillige 'Vittoria' probeert te versieren (stalken) werken minder goed. Dat komt deels doordat Nicoletta Braschi niet echt lekker uit de verf komt, haar personage blijft nogal aan de oppervlakte. Je vraagt je dan ook onwillekeurig af waarom hij deze vrouw hardnekkig blijft stalken terwijl zij niets van hem wil weten. Temeer omdat de mooie en spontane Nancy Browning (een goede maar veel te kleine rol van de prima spelende Emilia Fox) wél gecharmeerd is van zijn avances, maar achteloos terzijde wordt geschoven. In Attilio's plaats had menig kijker vermoedelijk voor háár gekozen omdat zij veel leuker overkomt dan de koele en afstandelijke Vittoria. Jammer dat Fox al snel gewoon uit beeld verdwijnt zonder dat dit verder wordt uitgewerkt. Ik had echt gehoopt meer van haar personage te zien.
  
  Jean Reno is goed in de scènes waarin hij de ruimte krijgt, en is overtuigend als de Iraanse dichter Fuad. Ook van Reno had ik wel wat méér willen zien, de film is nu iets teveel een 'one-man show' van Benigni geworden.
  
  Het kenmerk van een goede film is dat je als het ware 'opgezogen' wordt in de wereld van die film, en dat gebeurt hier onvoldoende. Er zijn diverse momenten dat de aandacht begint te verslappen en je de neiging krijgt iets anders te gaan doen. Echt ontroerend wordt het nauwelijks, het niet aflatende optimisme van Attilio in zijn pogingen Vittoria te redden is eerder aandoenlijk. (Al zou je deze goedzak eigenlijk een leukere vrouw toewensen...) En ofschoon de film zeker zijn grappige momenten kent lig je niet constant krom van het lachen. (Eerlijkheidshalve moet hierbij opgemerkt worden dat er wellicht bij dit spervuur van woorden ook wel iets van de grappen verloren gaat in de vertaling/ondertiteling).
  
  Beneden de maat zijn ook de opnames van de 'sneeuw' uit de titel die wel heel erg nep is, evenals de (herhaalde) shots van de moskee op de achtergrond van de 'winkelstraat' in Bagdad, die van bordkarton lijkt. Onbegrijpelijk dat dit kan bestaan naast andere beelden die weer erg fraai zijn. (Was het budget op?).
  
  Daarom valt 'La Tigre e la neve' al met al toch wat tegen, zeker als je 'La vita è bella' hebt gezien. Ik had echt gehoopt dat hij leuker zou zijn, en diezelfde mix van humor en ontroering had weten te bereiken als z'n voorganger.
  
  Desondanks valt er toch heus ook nog wel wat te genieten, en voor een druilerige zondagmiddag zijn er beslist vervelender zaken te bedenken...