Control (2007)

Reacties (9)

• • IVerhoeven
  • woensdag 17 december 2008
  • 19:23

  De poster van Control hing al weken in mijn primitieve slaaphok. Een perfecte plek om iedere dag aan de film te denken en vooral wanneer je hem eindelijk gaat zien. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen gelukkig maakten Anton Corbijn er geen potje van en verraste me compleet met één van de prachtigste karakterschets in zwart/wit en wat een fotografie! Machtige, prachtige en krachtige cinema en in al zijn eenvoud!
  
  Alhoewel ik niet op de hoogte was van de groep Joy Divinsion en hun muziek laat staan de zelfmoord van Ian Curtis. Zag ik een paar weken geleden Curtis voorbij komen in [B][COLOR=#8080a6]24 Hour Party People [/color][/b]van Michael Winterbottom en daar maakte de desbetreffende personage al een aardige indruk op me. Vooral de manier van zelfmoord en wat voor schrijnends ik zag op de televisie, namelijk het onnavolgbare controversiële slot van Werner Herzog [B][COLOR=#8080a6]Stroszek[/color][/b]. Meteen vroeg ik me af waarom hij zelfmoord pleegde? Misschien zal niemand het antwoord weten en misschien zit de interpretatie van Corbijn er ook ver naast maar ik leg me daar bij neer. Niet voor niets gaf de echtgenote Ian Curtis toestemming om haar boek te gebruiken voor de bio-pic.
  
  Wat ik zo zag in de fenomale performance van Sam Riley was dat hij een tikkeltje egoïstisch rondliep. Of dat dat kwam door zijn opvoeding of de door de dingen die hij had meemaakt dat weet ik niet. Maar wat ik wel weet was dat hij nooit zijn gevoelens echt deed verwoorden ook niet tegen zijn echtgenote. Hij zit met iets? Maar wat. Je ziet het in zijn ogen, de manier van communiceren, verbaal en non-verbaal. Hij heeft geen controle meer over het lichaam door zijn epilepsie. Is er dan maar één uitweg naar het zien van de anti-Amerikaanse droom pamflet van Werner Herzog, ophanging, zelfmoord, hoe je het ook wil noemen?!
  
  Ook de liefde voor twee vrouwen komt uit zijn egoïstische karaktertrekken omdat hij bij zijn eigen vrouw niet kan neerleggen wat hij probeert te zeggen zoekt hij zijn heil bij een andere vrouw. Die zo lijkt ook totaal niet kan omgaan met zijn emoties, zijn persoonlijke kwesties. Maar toch verliefd is maar meer in de vorm omdat hij een grote ster aan het worden is. En dan die energieslopende performance in de clubs, hij blijft er letterlijk dood aan. Alsof hij niet voor dit leven geschapen is. Continu wordt het hem duidelijk door de zoveelste aandoening van epilepsie. Hij mag niet meer drinken, roken laat staan optreden toch gaat hij door, waarom? Is dan alles te doen voor de eeuwige roem, dat beetje geluk wat er bij komt kijken. Vooral het laatste halfuur van de film lijkt hij nog meer tot zichzelf gekeerd, hij is met zichzelf in discussie, krijgt het niet meer geregeld, weet niet voor wie die moet kiezen? Voor haar en het kind of ervandoor gaan met de Belgische madame? Steeds meer wordt hij geconfronteerd met zijn fouten, menselijke fouten, hij lijkt het niet meer te kunnen opbrengen, het is te zwaar om zo verder te leven. Is de zelfmoord dan geheel impulsief nee ik denk het niet. Je merkt het al dat het een buitenbeentje is met zijn tekst op zijn T-shirt of jas namelijk ‘’HAAT’’, betekent dat dat hij haat heeft tegen de buitenwereld, zichzelf of gaat hij gebukt door zijn eigen onkunde om de wereld beter te maken dat hij niet kunt. De film was in mijn ogen zeer persoonlijk. De film is ook zeer persoonlijk je kan zien wat je wilt of niet wilt. Dit is een uiterst sterke bio-pic die ik in al die jaren dat ik films kijk nog niet gezien heb misschien wel de meest persoonlijke tot nu toe. Anton Corbijn heeft een debuut gemaakt die heel moeilijk te ontstijgen is bij een volgende film. De lat ligt hoog maar dat wil niet zeggen dat hij eendagsvliegje is je merkt zijn capaciteiten terug in het sterke acteerwerk van de cast de prachtige zwart/wit fotografie en het opbouwen van het verhaal. Dit is cinema in zijn meest schone vorm dat meer mensen deze film nog mogen aanzien op het grote scherm. Want daar komt de film het meest tot zijn recht en daar is film voor bedoeld.

• • Foton
  • vrijdag 16 oktober 2009
  • 19:36

  Een heel erg goede verfilming over het levenvan Ian Curtis, zanger van een van mijn favoriete bands aller tijden...! Luister eens naar Atmosphere of beter nog Decades onaards goede muziek die je raakt tot in het diepst van je ziel...

• • Tarkus
  • donderdag 11 februari 2010
  • 14:30

  Hoewel ik de muziek van Joy Division wel ken, was ik toch niet zo bekend met de persoon van Ian Curtis.
  Daarom ook dat ik dit een zeer goede film vond die veel duidelijkheid brengt in het hoe en waarom van Curtis' dood.
  Prima vertolkingen overigens in deze mooie zwart-wit film.
  En vooral, fantastische muziek.

• • jacob joosse 16
  • maandag 22 februari 2010
  • 14:02

  Deze film is best wel zielig. Zelf moet ik zeggen dat ik van deze muziek houw.
  Het gaat over een zanger die groot wil worden maar zelf erg depressief is.
  De film is in het zwart-wit gemaakt. Dat vind ik echt bij deze film passen.
  Bij deze film weet je wat er gaat gebeuren op het einde, dat weet je ook bij de Titanic en Jesse James.
  
  De jongeren spelen het heel echt, en dat platte Engels is ook zo knap vond ik zelf dan. De film is wel zielig, maar je wilt hen wel uitzien. Kijk, als je de muziek
  Goed vind, vind je deze film ook goed.
  
  Het is een goeie biografie over de zanger.

• • GL
  • zondag 4 juli 2010
  • 14:41

  Enorm frustrerende film ! Camerawerk is wel adembenemend vooral omdat ieder shot een foto zou kunnen zijn. Vooral een film voor de muziekfans!