Au revoir, les enfants (1987)

Reacties (2)

• • IVerhoeven
  • dinsdag 18 maart 2008
  • 14:53

  Is alweer de derde aanraking in twee dagen tijd, nog nooit zoveel van een regisseur gezien in een dergelijk korte tijdsduur. Nadat ik Les Amants al beter vond dan Ascenseur pour L’échafaud vind ik Au revoir, les enfants (1987) de beste tot nu toe. Deze film moet dus behoorlijk persoonlijk zijn voor de regisseur omdat het ‘’lichtelijk’’ gebaseerd is op zijn eigen jeugd.
  
  De film speelt zich af in het bezette Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op een streng internaat op het platteland krijgen ze dit jaar drie nieuwe klasgenoten erbij. De regisseur laat nauwelijks iets zien van de eerste twee de derde licht hij toe. Deze kinderen dragen allemaal wat mee, ze zijn Joods. De twee die later goede vriendjes zouden worden hebben op het eerste gezicht niks met elkaar. Julien Quentin raakt geïntrigeerd door Jean bonnet en gaat op zoek uit wat hij verbergt. Tijdens een jacht op een schat in de bossen buiten het internaat komen ze alleen te zitten, ze lijken verloren totdat de Duitsers hun vinden en terug brengen met de duidelijke regel niemand mag buiten de avondklok buiten de poort. Op school wordt opeens de keukenknecht betrapt op diefstal en doorverkoop en wordt onmiddellijk van het internaat ontslagen maar omdat hij denkt dat hij niet alleen schuldig is klopt hij bij de Duitsers aan. Wat ons brengt tot een heftige, droevige climax die heel hard aankomt bij de kijker.
  
  De film is zeer rustig van vertelsom, Louis Malle brengt het drama rustig op gang zonder ergens ook maar plankgas te geven. En dat is een compliment waard want zo krijg je meer een mooie karakterstudie. Hoewel de uitwerking van de vriendschap niet helemaal naar voren komt. Is het vooral het eerste uur de obsessie van Quentin die naar vriendschap hunkert met Bonnet. Waardoor ze in het tweede uur enigszins wel een band krijgen met elkaar. De Franse natuur komt weer heel mooi van pas, het acteerwerk van vooral de jongetjes is subliem te noemen. Ik weet niet hoe Malle het geflikt heeft maar het zijn maar weinig regisseurs die dat tegenwoordig klaar krijgen om alles uit hun kindercast te halen. Terwijl het verhaal speelt heeft ook hier weer de toepasselijke Malle trekjes zijn weg gevonden want zo haalt hij hard uit tegen de Franse collaboratie die door ‘’Joseph’’ karakter krijgt. Buiten dat spreekt de film voor zich en is de climax zeer droevig te noemen, verwacht geen hoopvol einde want dan zit je bij de verkeerde regisseur.
  
  Al met al een geweldige film die niet alleen de denkertjes op de duim heeft maar ook de massa. De regisseur die van dit aangrijpende verhaal een pamflet maakt verdiende alle prijzen in 1987, als je mij vraagt.

• • carlak
  • maandag 19 juli 2010
  • 11:06

  Erg mooi drama en zoals Verhoeven hiervoor opmerkt erg sterk geacteerd door de jongens, hetgeen natuurlijk een bijzondere verdienste van de regisseur is. Begleid door mooie klassieke muziek, sterke sfeer en morele boodschap. Aanrader!