The Kids Are All Right (2010)
| Waardering: | (75 stemmen) | Jouw cijfer: |
|
| Regie: | Lisa Cholodenko | ||
| Cast: | Julianne Moore, Annette Bening, Mark Ruffalo, Mia Wasikowska, Josh Hutcherson | ||
| Genre: | Drama, Komedie | ||
| Lengte: | 104 minuten | ||
Komisch gezinsdrama waarin twee tieners, die opgevoed worden door een lesbisch stel, hun biologische vader opsporen en hem beter willen leren kennen
Nic en Jules zijn de twee moeders van de tieners, Joni en Laser. Joni vraagt haar jongere broer haar te helpen in de zoektocht naar hun gemeenschappelijke donorvader. Dit blijkt Paul te zijn, een flamboyante levensgenieter die eigenaar is van een restaurant. Door zijn onbevangen levenshouding zet hij het leven van dit originele gezin behoorlijk op z'n kop.
Dit humoristische drama was in 2011 genomineerd voor vier Oscars, namelijk voor Beste Film, Beste Originele Scenario, Beste Actrice voor Annette Bening en Beste Acteur in een Bijrol voor Mark Ruffalo. Ook won de film hetzelfde jaar twee Golden Globes voor Beste Film en Beste Actrice in de musical- of komediecategorie.
Trailer
Meer video's
Overige informatie
| Land: | Verenigde Staten |
| Taal: | Engels |
| Bioscooppremière: | Donderdag 2 december 2010 |
| Film1 première: | Zondag 4 september 2011 |
| Distributeur: | A-Film Quality Film |
| Alt. titel: | The Kids Are Alright |
Reacties (14)
-
- hutchenky
- maandag 9 januari 2012
- 14:38
-
- Alphadirk
- zondag 22 januari 2012
- 20:02
-
- eefz1
- donderdag 2 februari 2012
- 20:53
-
- Quentin
- dinsdag 7 februari 2012
- 19:30
-
- YSV
- vrijdag 17 februari 2012
- 20:09
Lees alle reactiesGoede film, heb me uitermate vermaakt
Ongeloofwaardig, wat onbenullig verhaal
Op zich wel een goede film maar wel een beetje voorspelbaar enzo. Alle acteurs deden het prima, maar dat was ook wel te verwachten van deze acteurs.
Vrij aardig verhaal tot pakweg 3/4 van de film, dan gaat het mis. Het einde is afgeraffeld en erg eenzijdig qua perspectief.
Het lijkt wat op een feestje wat veelbelovend begint maar in mineur eindigt. Dan blijf je toch met een vervelend gevoel zitten...
Blijkbaar ging de politiek correcte boodschap van "het perfecte lesbo gezinnetje" vóór op een werkelijk interessant, afgerond verhaal vanuit alle perspectieven.
Zo komt de morele verontwaardiging van de dominante en egocentrische zuiplap Nic (Bening) op sommige momenten nogal dubbel over. Met name de kreet "if you want a family so much, go out and make your own" is ronduit lachwekkend als het gericht is aan de persoon je nota bene zelf als donor hebt gebruikt om een gezin te stichten!
In dezelfde categorie doet Jules' opmerking "I can't be with you, I'm gay" na een dagenlange marathon van wilde hetero-sex het trouwens ook heel aardig. Bonuspunten in de categorie dooddoeners...
Overigens is de rol van Moore als de onzekere en serviele Jules best aardig. Haar ontplooing was een potentieel interessant gegeven, wat helaas onvoldoende is uitgewerkt.
Nic is in alles haar tegenpool. Ze beschouwt mensen als haar persoonlijk eigendom, gebruikt anderen voor haar eigen doelen, en verwacht - nee eist - dat iedereen ofwel perfect in de pas loopt ofwel volkomen uit haar gezichtsveld blijft - exact zoals het haar belieft. Alles draait om háár. Met mensen die anders denken 'kan ze niet dealen'. Beter gezegd; ze wìl er niet mee dealen. Ze wil er niet eens over praten. Afval scheiden, compost, non-alcoholische drankjes, biologisch fruit, het is haar te moeilijk allemaal... "I can't deal with it" kermt ze vol zelfmedelijden tijdens een 'gezellig etentje' na in rap tempo drie flessen vintage wijn in haar keelgat gekieperd te hebben.
Het is moeilijk om daar echt sympathie voor op te brengen. En toch moet zij blijkbaar zo ongeveer 'the good guy' voorstellen. Niet heel geloofwaardig, ook al heeft ze af en toe haar momenten.
De gezichtspunten van andere (interessantere) karakters komen (daardoor) te weinig uit de verf, en belangrijke verhaallijnen worden niet afgemaakt.
De ontwikkeling van de relatie tussen Paul en de kinderen was een veel interessanter onderwerp, net zoals de persoonlijke groei van Jules d.m.v. het opzetten van haar eigen bedrijfje. Was het een succes geworden? Had zij daardoor meer zelfvertrouwen gekregen? Wat had de relatie met hun vader toegevoegd aan het leven van de kinderen? En vice versa, want Paul leek voor z'n kids te gaan... Allemaal boeiende vragen en evenzovele kansen voor een filmmaker...
Ik had véél liever deze onderwerpen wat meer uitgewerkt gezien i.p.v. al dit gedoe over een potje seks, met de bekende burgerlijke morele verontwaardiging tot gevolg. Vervolgens is iedereen boos, één van de twee wordt vergeven de ander krijgt de zwarte piet. The End. Héél vernieuwend hoor... Not.
Er zijn al zóveel films gemaakt over 'verwaarloosde' vrouwen van middelbare leeftijd die van hun hardwerkende carrière-mannen 'niet genoeg aandacht krijgen' en vervolgens in het bed van een of andere Latin Lover (o.i.d.) belanden. Zei het dat hetzelfde verhaal in een hetero-setting meestal wordt gepresenteerd alsof de vrouw door dat potje seks als bij toverslag 'bevrijd wordt van het juk van het gezin'. In deze gay-versie daarentegen wordt dat gezin juist weer als het hoogste doel gepresenteerd. Vreemd niet? Blijkbaar gelden er dan weer andere maatstaven... :-/
Maar het ergste is dat het me als kijker helemaal niet boeit wie er buiten de pot piest (no pun intended) en waarom dat gebeurt, of wiens schuld het is. De film voegt in dit opzicht ook helemaal niets toe.
De titel suggereert dat het over de 'kids' gaat, en dat wordt niet voldoende waargemaakt. De relatie van de kinderen met hun drie ouders had een heel interessant uitgangspunt kunnen zijn voor een film met wat diepgang.
Heel jammer dat de makers al die kansen hebben laten liggen voor een doorsnee 'gerommel in de relatie' verhaaltje.
Heerlijk vermakelijk film Aanrader!!! Had hem al gezien op het vrouwenfilm festival!