Neds (2010)
| Regie: | Peter Mullan | ||
| Cast: | Conor McCarron, Peter Mullan, Gregg Forrest, Joe Szula, Mhairi Anderson | ||
| Genre: | Drama | ||
| Lengte: | 124 minuten | ||
Door de slechte reputatie van zijn familie, wordt het voor John moeilijk op de middelbare school en besluit hij om dan maar bij een bende te gaan
Glasgow 1973. John McGill is een slimme, leergierige jongen, klaar om naar de middelbare school te gaan. De slechte reputatie van zijn familie, maakt het hem echter niet gemakkelijk. De McGills zijn straatarm, zijn vader is een verfoeide alcoholist en zijn nieuwe leraren kijken John, als kleine broertje van zondaar Benny, al vanaf de eerste schooldag met de nek aan. John staat er alleen voor. Aangezien niemand hem een kans wil geven, lijkt de jeugdbende Neds - de Niet Educatieve Dissidenten - de enige uitweg voor de inmiddels gefrustreerde John te zijn.
Neds werd op het San Sebastian International Film Festival bekroond tot Beste Film en Beste Acteur. Peter Mullan beleefde in 1998 zijn regiedebuut met Orphans en won met The Magdalene Sisters de Gouden Leeuw voor Beste Film op het filmfestival in Venetië, en liet zich voor Neds inspireren door zijn eigen jeugd.
Overige informatie
| Land: | Groot-Brittannië |
| Taal: | Engels |
| Bioscooppremière: | Donderdag 28 april 2011 |
| Film1 première: | Dinsdag 27 maart 2012 |
| Distributeur: | Wild Bunch |
Reacties (5)
-
- nieuwsfilm1dct
- woensdag 28 maart 2012
- 20:44
-
- Quentin
- zaterdag 19 mei 2012
- 05:01
-
- jeffreyraijmann
- maandag 20 augustus 2012
- 15:21
-
- Tarkus
- maandag 17 september 2012
- 21:28
-
- michiel meijlof
- zondag 20 januari 2013
- 11:14
Lees alle reactiesEen goede drama film...
Prima verhaal...
Prima acteerwerk...
(geen bekende acteurs...)
Mooi HD kwaliteit...
Prima achtergrond muziek (Dolby Digital)...
Interessante film.
De inleiding hierboven klopt niet helemaal. John heeft het inderdaad bepaald niet makkelijk, maar hij doet het goed op school en enkele leraren stimuleren hem hierbij. Hij heeft ook merkbaar plezier in het leren, zijn intelligentie en goede resultaten. Hij is zelfs van plan om door te studeren op de universiteit.
Het is dus - gelukkig - niet het bekende verhaal van iemand die zogenaamd 'niks anders kan' en wel het slechte pad op 'moet' omdat 'de maatschappij' hem liet vallen o.i.d. Dat sleetse excuus wordt in bepaalde kringen vaak al bij voorbaat aangedragen voor jonge delinquenten. Fout natuurlijk, je hebt altijd een keus, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn.
Maar John vraagt helemaal niet om een excuus. Na een teleurstellende ervaring, veroorzaakt door de stijve, bemoeizuchtige moeder van een schoolkameraad, loopt hij door het park en ervaart na een aanvaring met een groep hangjongeren hoe het voelt om gevreesd te worden. Vanaf dat moment kiest hij er meer en meer voor om met het groepje tuig op te trekken waarmee hij 'bevriend' is geraakt. Hij kiest er zelfs bewust voor om zich dommer voor te doen dan hij is en begint de leraren te provoceren om in dezelfde klas te komen als zijn veel dommere vrienden. (Via het systeem daar worden de goede leerlingen bij elkaar in de klas gezet, en de kneusjes in een andere).
Zoals gezegd, John maakt zelf zijn keuzes, en dat is ook juist wat de film interessant maakt. Het is niet de zoveelste film over iemand die slachtoffer van de omstandigheden is en er zelf niks aan kan doen, maar één over een tamelijk zelfbewuste jongen die met vallen en opstaan probeert zijn weg te vinden. Daarbij maakt hij een aantal keuzes. Soms goede, soms foute en soms zelfs misdadige keuzes. Daarbij komt hij er steeds meer achter dat de foute 'makkelijke' keuzes die hem eerst zo leuk leken uiteindelijk toch niet bevallen en niet bij hem passen. Logisch, als je jezelf verloochent door je dommer voor te doen dan je bent, alleen maar om aansluiting bij je zogenaamde vrienden te vinden. De schoen begint dan ook meer en meer te wringen, en John raakt al maar gefrustreerder. Vanaf dat moment zie je de interne druk zich opbouwen als in een snelkookpan. Dat kan niet lang goed gaan natuurlijk...
Het laatste deel van de film is door sommigen bekritiseerd omdat de escalatie nogal extreem is en de film een 'open' einde heeft.
Die constatering klopt wel, maar de kritiek deel ik niet. De escalatie past bij de rest van deze vrij gewelddadige film, en hij is goed verklaarbaar. De 'snelkookpan' staat al een tijd te koken voor hij uit elkaar klapt. En dan weet je wat er kan gebeuren. Voorbeelden te over...
Ook is het aan het eind vrij duidelijk welke weg John uiteindelijk kiest. Een extra scène of finale-tekst waarin haarfijn wordt uitgelegd hoe het leven verder gaat voor alle personages zou weinig toevoegen en past ook niet erg bij de film.
Overigens is er wel degelijk maatschappijkritiek, ook al is John niet als willoos slachtoffer neergezet.
De boodschap is dat dit soort hufterigheid meer en meer de overhand krijgt als er nu niets aan gedaan wordt. Dat dit probleem zich niet alleen in het VK voordoet moge duidelijk zijn. De agressieve etterbakken die de straat onveilig maken kennen we hier ook maar al te goed, en soms gaat het er hier IRL nog erger aan toe.
Al met al een interessante, zei het rauwe en soms ongemakkelijke film. Het is wel een aanrader voor wie het onderwerp interesseert, niet als je vermaak of ontspanning wilt.
goede film, maar een beetje slap einde
Niet echt m'n ding deze film.
Vind hem nogal traag en soms wat saai, en is het verhaal op zich wel interessant.
Wel heel gewelddadig soms.
Gewelddadige film over "Downhill" gaan. Niet echt mijn ding. Hoe jammer het ook is dat dingen in het leven zo kunnen gaan, men maakt toch zijn eigen keuzes vind ik.