Fietsendieven (1948)

Reacties (3)

• • donderdag 1 april 2010
  • 21:04

  Meesterwerk
  
  Een vader heeft als baan posters ophangen en daar moet hij een eigen fiets voor hebben van zijn baas. De vader heeft een vrouw en twee kinderen en ze zijn erg arm. Op een dag is hij bezig met het ophangen van posters en dan wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat naar de politie want hij denkt dat de politie het erg serieus gaan nemen. Maar helaas.
  
  Dus besluit de man om samen met zijn zoon heel Rome rond te dwalen op zoek naar zijn fiets. Uiteindelijk vinden ze de dief maar hij heeft de fiets al verkocht. De vader wordt helemaal boos en beschuldigd de dief maar de dief raakt in shock en de hele buurt komt om hun heen staan en ze worden boos op de vader. De politie kan de dief niet arresteren omdat er geen getuigen waren bij de diefstal.
  
  De vader en zoon gaan weg en gaan op de stoep voor het voetbalstadion zitten. De vader kijkt naar al die fietsen die daar staan. Hij besluit er een te stelen. Maar ironisch genoeg wordt hij wel betrapt(ironie want bij de diefstal van zijn fiets waren er geen getuigen). Dan komt er een erg verdrietige scène. Alle mensen komen om hem heen staan en vernederen hem. De zoon kijkt verdrietig toe. De man(waarvan de vader de fiets wilde stelen)besluit geen aanklacht in te dienen tegen de vader. Want hij krijgt medelijden met het zoontje.
  
  De vader pakt zijn zoon bij de hand en loopt weg. De kijker wordt in onzekerheid achtergelaten: onzeker over hun toekomst.
  
  Ladri Di Biciclette staat bekend als een van de eerste Italiaanse neorealistische films. De Sica schetst een erg realistisch beeld van de armoedige toestand waarin het gezin van de hoofdpersonage zich bevind. De vrij onbekende acteurs zorgen voor een nog sterker effect van realisme. De expressies op hun gezicht zijn zo geloofwaardig dat het wel erg goede acteurs moeten zijn of het zijn mensen die daadwerkelijk zo zijn. Omdat het onbekende acteurs zijn gaan wij als kijker vaak uit van het tweede. De film bevat geen happy-ending en dat is kenmerkend voor neorealistisch films. Want in het echt loopt niet alles af als in een sprookje.
  
  Het verhaal is zo simpel maar de prestaties van de acteurs geven het geheel een erg dramatisch effect. Armoede is een onderwerp die mij altijd weet te raken. Het meest zielige is dat de man een eerlijke man is maar zijn fiets wordt gestolen waardoor zijn baan op het spel staat. Geen enkeling heeft gezien dat zijn fiets is gestolen. Maar ironisch genoeg zodra de man van plan is om een fiets te stelen is er een stadion vol met getuigen! De Sica wil met deze film laten zien dat sommige mensen geluk simpelweg niet gegund is.
  
  De eindcène waarin de vader en zoon hand in hand door de menigte weglopen is iconisch. De expressies op de gezichten van de twee veroorzaakt veel verdriet en medelijden bij de kijker. Wij weten niet hoe het met de twee zal aflopen. Het enige wat wij weten is dat de twee het een stuk slechter zullen krijgen dan dat ze het voorheen hadden.

• • herstal
  • maandag 14 juni 2010
  • 08:36

  zeer sprekende film uit de jaren dertig

• • herstal
  • maandag 14 juni 2010
  • 08:37

  zeer sprekende van die tijd de jaren dertig