Wanneer een Argentijnse hoogleraar met pensioen moet, worden hij en zijn vrouw geconfronteerd met de beperkte uitzichten op de toekomst.

Op zijn zestigste verjaardag moet Fernando Robles met pensioen en neemt hij afscheid van zijn baan als professor aan de universiteit van Buenos Aires. Samen met zijn trouwe Spaanse vrouw Liliana, reizen ze naar Madrid om hun enige zoon Pedro te bezoeken, die een goede baan heeft in de computerwereld. Fernando krijgt echter ruzie met Pedro, en het echtpaar keert terug naar Buenos Aires, waar de economische situatie slecht is. Ze besluiten hun appartement te verkopen om een veelbelovend leven op een boerderij in de provincie te gaan leiden.

Adolfo Aristarain is een veteraan van de Argentijnse cinema. Met 'Lugares comunes' keert hij terug naar de intieme sfeer uit 'Un lugar en el mundo' uit 1992. Het is een betrokken portret geworden over de beperkte mogelijkheden van een ouder echtpaar, in een wereld vol werkeloosheid en sociale onverschilligheid. De film past in een rijtje met 'Historias minimas', maar is wel een stuk realistischer en vooral stukken beter. Op het Film Festival van San Sebastian viel de film in de prijzen voor beste actrice en beste scenario.