Weer een bestseller, type filmhuisfilm van Film1. De scènes waar Jørgen (Rolf Lassgård) bekent dat hij niet meer lang te leven heeft en wanneer hij protesteert tegen zijn dood zijn zó aangrijpend, hier hou je het niet droog.
In het begin ontworsteld de film zich in een tweegevecht tussen de geldbehoeftige Jacob en de mogelijke geldschieter Jørgen, maar al gauw blijkt er meer aan de hand. De getergde ziel van Jacob gaat langzaam open, voor de wereld die hij deels verafschoeit. Op de bruiloft van zijn weldoener komt het verleden tot leven, en blijken de levens van de twee meer met elkaar gemeen te hebben dan aanvankelijk leek. Vooral de twee hoofdrolspelers Mads Mikkelsen en Rolf Lassgård zijn fantastisch en daarnaast is het integer camerawerk oogstrelend samen met de locatieopnames.
Deze film zap je snel voorbij als je er midden in begint. Over het algemeen dan ook niet mijn soort films, maar heb deze vanaf het begin gevolgd. Het was een lange film en dat verheugde me ten zeerste, omdat ik verbaasd was over dat het zo enorm goed in elkaar stak en vooral zeer realistisch gespeeld werd, met stille tussenpozen zoals het in werkelijkheid ook gaat. Zo aangrijpend, dat ik heb zitten janken op de momenten dat zij dat ook deden! Je kijkt de film in 1 adem uit en aan het eind kom je tot dezelfde conclusie, namelijk dat dit een verdomd goede film is.
Eerste film van regisseuse Susanne Bier en ik moet eerlijk bekennen de film viel me (lichtelijk) tegen. Vooral om het feit dat ik al een plaatsje in me top twintig had gemaakt. Waardoor komt het dat hij tegen viel? Omdat er zo afstandelijk misschien wel koud gefilmd was. Buiten de beelden van de film om vond ik de abrupte overgangen in de montage, jump-cuts, vrij irritant. Ik heb liever long-take geschoten scènes waar nergens in geknipt wordt of gemonteerd. Hier leek wel of iedere seconde een ander beeldje moest hebben en dat voor twee uur lang. Dacht eerst dat het probleem bij mij zat maar ik kon op geen enkele manier me houding veranderen zodat het lekker aanvoelde. Het voelde geen moment goed aan niet voor niets vind ik jump-cuts, iets dat uit het tijdperk van Nouvelle Vague komt, een vreselijke uitvinding!
Verder leek het verhaal naar een uur nergens meer heen te lopen, de tranen bleven maar vloeien terwijl er geen ontwikkeling meer was in het verhaal. Soms gaat Susanne Bier een aftakking van het verhaal in maar nergens durft ze stelling in te nemen zoals Mads Mikkelsen dat zichtbaar overkomt maar niet weet hoe te handelen. Moet hij die wereld nu verafschuwen of omarmen? Zijn er dan ook nog pluspunten te melden. Ja, toch wel! Het verhaal is er eentje die je wel moet ontdooien ook al gaat tot het sentimentele toe. De acteurs spelen het aardig en sterke muziek eronder. Mis ik nog wat?
Dus een kleine tegenvaller dat vooral komt door de montage en het verhaal dat nergens echt heen wilt. Hopelijk bevalt me volgende week Things We Lost in the Fire me stukken beter.
Fantastisch mooie film! Na een ietwat traag begin wordt je al snel geboeid door het verhaal en de manier waarop er geacteerd wordt! Een prachtig ontroerend verhaal over onbaatzuchtige liefde en afscheid nemen.
Bekijk video
Reacties (5)
-
- avandalen
- dinsdag 26 februari 2008
- 17:32
-
- bjhilgers
- donderdag 13 maart 2008
- 11:33
-
- Endicott
- zondag 7 december 2008
- 17:56
-
- IVerhoeven
- woensdag 17 december 2008
- 19:22
-
- zonnetje401
- zondag 21 december 2008
- 22:59
Lees alle reactiesWeer een bestseller, type filmhuisfilm van Film1. De scènes waar Jørgen (Rolf Lassgård) bekent dat hij niet meer lang te leven heeft en wanneer hij protesteert tegen zijn dood zijn zó aangrijpend, hier hou je het niet droog.
In het begin ontworsteld de film zich in een tweegevecht tussen de geldbehoeftige Jacob en de mogelijke geldschieter Jørgen, maar al gauw blijkt er meer aan de hand. De getergde ziel van Jacob gaat langzaam open, voor de wereld die hij deels verafschoeit. Op de bruiloft van zijn weldoener komt het verleden tot leven, en blijken de levens van de twee meer met elkaar gemeen te hebben dan aanvankelijk leek. Vooral de twee hoofdrolspelers Mads Mikkelsen en Rolf Lassgård zijn fantastisch en daarnaast is het integer camerawerk oogstrelend samen met de locatieopnames.
Deze film zap je snel voorbij als je er midden in begint. Over het algemeen dan ook niet mijn soort films, maar heb deze vanaf het begin gevolgd. Het was een lange film en dat verheugde me ten zeerste, omdat ik verbaasd was over dat het zo enorm goed in elkaar stak en vooral zeer realistisch gespeeld werd, met stille tussenpozen zoals het in werkelijkheid ook gaat. Zo aangrijpend, dat ik heb zitten janken op de momenten dat zij dat ook deden! Je kijkt de film in 1 adem uit en aan het eind kom je tot dezelfde conclusie, namelijk dat dit een verdomd goede film is.
Eerste film van regisseuse Susanne Bier en ik moet eerlijk bekennen de film viel me (lichtelijk) tegen. Vooral om het feit dat ik al een plaatsje in me top twintig had gemaakt. Waardoor komt het dat hij tegen viel? Omdat er zo afstandelijk misschien wel koud gefilmd was. Buiten de beelden van de film om vond ik de abrupte overgangen in de montage, jump-cuts, vrij irritant. Ik heb liever long-take geschoten scènes waar nergens in geknipt wordt of gemonteerd. Hier leek wel of iedere seconde een ander beeldje moest hebben en dat voor twee uur lang. Dacht eerst dat het probleem bij mij zat maar ik kon op geen enkele manier me houding veranderen zodat het lekker aanvoelde. Het voelde geen moment goed aan niet voor niets vind ik jump-cuts, iets dat uit het tijdperk van Nouvelle Vague komt, een vreselijke uitvinding!
Verder leek het verhaal naar een uur nergens meer heen te lopen, de tranen bleven maar vloeien terwijl er geen ontwikkeling meer was in het verhaal. Soms gaat Susanne Bier een aftakking van het verhaal in maar nergens durft ze stelling in te nemen zoals Mads Mikkelsen dat zichtbaar overkomt maar niet weet hoe te handelen. Moet hij die wereld nu verafschuwen of omarmen? Zijn er dan ook nog pluspunten te melden. Ja, toch wel! Het verhaal is er eentje die je wel moet ontdooien ook al gaat tot het sentimentele toe. De acteurs spelen het aardig en sterke muziek eronder. Mis ik nog wat?
Dus een kleine tegenvaller dat vooral komt door de montage en het verhaal dat nergens echt heen wilt. Hopelijk bevalt me volgende week Things We Lost in the Fire me stukken beter.
Fantastisch mooie film! Na een ietwat traag begin wordt je al snel geboeid door het verhaal en de manier waarop er geacteerd wordt! Een prachtig ontroerend verhaal over onbaatzuchtige liefde en afscheid nemen.