De gelukkige huisvrouw (2010)

[mioch2]

aardige film van eigen bodem. 3.5 stars.

[HansPGC]

Wat een verschrikking deze film. Het verhaal is volstrekt ongeloofwaardig, het acteren afgrijselijk houterig, en de dialogen weer oerhollands grof en overdreven aggressief en gewoon vervelend. Carice van Houten is niet bepaald mooi, maar in deze film wordt ze nog lelijker gemaakt. Gedurende de gehele film kijkt zij totaal gestresst, na twee minuten heb je er al genoeg van. De film begint met een vrijpartij in een vliegtuig, tijdens het opstijgen. Elke stewardess zou hiervoor onmiddelijk worden ontslagen.
Ik weet niet wat het is met de Nederlandse film, volgens mij wordt het nooit wat. Het is allemaal zo verschrikkelijk opgefokt. Ik zou me als regisseur schamen om hier geld voor te vragen aan het publiek, het is toch gewoon pijnlijk om zoiets aan mensen te laten zien.

[veraatjex]

Hele mooie, indrukwekkende film.

[Rhythmbreeze]

Hooguit een 6 deze film. Ik weet het niet. Is het het thema, het boek, de sfeer? Er zijn betere films die ik liever zou aanbevelen. Ik heb 'm wel uitgekeken en daarom kan ik dit zeggen.

[Quentin]

Ik was na het over-hypte en ondermaatse "komt een vrouw bij de dokter" wat huiverig voor een volgend 'Van Houten vehikel' maar "De Gelukkige Huisvrouw" viel me niks tegen. Ik ben geen onverdeeld fan van de hoofdrolspeelster, eerlijk gezegd heb ik na haar sterke rol in "Zwartboek" weinig memorabele rollen van Carice gezien, tot nu toe. Deze film is in zijn geheel echt véél beter dan "komt een vrouw..." en ook Van Houten is hier beter op dreef.

Het is een realistisch en goed invoelbaar verfilmd verhaal, voornamelijk gezien vanuit het perspectief van de vrouwelijke hoofdpersoon, zoals het (semi) autobiografische boek ook geschreven is.

De veelbesproken vrijpartijen zijn in dit geval redelijk functioneel, omdat ze belangrijke momenten 'markeren' als het ware; eerst zijn eenzijdige beslissing dat er een baby moet komen, wat haar hele leven op z'n kop zet, dan de pogingen om de baby te maken, en vervolgens, als het helemaal mis gaat, geeft het ontbreken van sex juist weer haar gemis aan (fysiek) persoonlijk contact en intimiteit weer.

Daarbij is het een verfilming naar een boek van Heleen van Royen. Wie wel eens iets van haar hand heeft gelezen weet dat sex daarin een belangrijke rol speelt. Dus dan weet je ongeveer wat je kunt verwachten.

De opmerkingen à la "typisch Nederlandse Film" zijn in dit geval nou juist niet terecht. Ik heb het beslist niet op gezochte platvloersheid en quasi 'shockerend' bedoelde sex-scènes die je in sommige films krijgt voorgeschoteld, maar dat is hier zeker niet aan de orde. In dit geval ben ik juist weer blij met de Nederlandse openheid en ongecompliceerde opvattingen m.b.t. het menselijk lichaam. Dat zie ik liever dan de Amerikaanse (quasi) preutsheid en hypocrisie op datzelfde vlak.

Maar genoeg over dit onderwerp, de echt belangrijke punten raken zo op de achtergrond.

Wat de film goed weergeeft is de verbluffende eenvoud waarmee iemand kan 'doordraaien' om vervolgens in het psychiatrische circuit te belanden. Het is weliswaar een proces, met diverse oorzaken en achtergronden, maar dan is het moment toch maar 'ineens' daar. En dan is het vaak al te laat. Dat zijn de nieuwsberichten waarvan iedereen zich afvraagt "hoe kon dàt nou gebeuren".

Een detail in het verhaal, maar zelfs de effecten van de 'happy pills' zijn goed getypeerd. Als Lea quasi zelfverzekerd door de medicijnen in haar roze pakje voor de rechter verschijnt wordt pijnlijk duidelijk dat de patiënt feitelijk geen schijn van kans heeft met de voorgeschreven medicatie achter de kiezen.

Maar wat vooral goed uit de verf gekomen is is het totale onbegrip van de 'normale' mensen t.o.v. 'de patiënt'. De omgeving wil liefst dat alles zo snel mogelijk weer 'normaal' is, en overgaan tot de orde van de dag. Begrijpelijk, maar dat laat zich niet afdwingen. Al dan niet goedbedoelde opmerkingen à la "kijk eens naar wat je allemaal hebt", "graaf niet zo in je verleden", "kijk liever naar de toekomst" en zelfs "doe eens een keer normaal" en dat soort tegeltjes-wijsheden zijn contraproductief. Er wordt 'gepreekt' i.p.v. geluisterd, en juist dat laatste is zo belangrijk; goed luisteren naar wat de persoon in kwestie werkelijk bezig houdt. Alleen dan is het mogelijk om iets ook echt te verwerken i.p.v. het te (blijven) verdringen.

Maar ook het desastreuze effect wat een egocentrische, passief-agressieve moeder kan hebben op een opgroeiend kind is hier heel goed neergezet. Welk kind zou er geen knauw van krijgen...

Enkele scènes in de inrichting neigen hier en daar (onvermijdelijk) misschien een tikje naar het cliché, maar dat is niet heel storend. Het is overwegend toch allemaal met inlevingsvermogen èn gevoel voor humor gedaan. Nergens gaat men over de grens, wat op zich ook al een prestatie is.

Al met al zeker een film die interessant is voor degenen die in het onderwerp (psychologie) geïnteresseerd zijn. Puur als 'entertainment' is ie misschien minder geschikt voor een breed publiek. Hoewel het zeker een interessante film is is het niet iets waarnaar je op zaterdagavond 'gezellig' gaat zitten kijken met een club vrienden.

[badabing]

Film komt niet geheel overeen met het boek, hoewel van Houten top acteerd is dit een
platte film zonder enige diepgang een gemiste kans. Geen ster film is gewoon te irritant
om na te kijken hoewel ik het boek wel goed vond,

[00fo2612p]

Carice van houten acteerd gewoon goed zeker voor Nederlandse begrippen, maar script en plot van de film zijn waardeloos typisch Nederlands.