'Vet hard' is een Nederlandse actiekomedie van de jonge regisseur Tim Oliehoek. Jack Wouterse speelt de hoofdrol van de domme crimineel Bennie die snel geld nodig heeft voor een illegale lever voor zijn zieke pleegvader. Andere rollen zijn voor Kurt Rogiers ('Costa!') en Bracha van Doesburgh die haar speefilmdebuut maakt. Een dikke week voor de officiële première van 'Vet hard', sprak filmjournalist Robbert Blokland met regisseur Tim Oliehoek.


Hoe gaat het met je?
Goed. Heel raar, dat nu maandag over een week al de première is. Het feit dat het nu allemaal klaar is en dat ik niets meer kan doen vind ik eigenlijk nog enger dan het draaien van de film zelf. Dan heb ik alles tenminste onder controle, en weet ik wat ik allemaal nog moet doen, je kan nog dingen veranderen. Nu is het af, ik kan alleen nog maar wachten.

Ben je tevreden?
Ja, ik ben absoluut tevreden! Het is meer dat nu andere mensen ermee aan de slag zijn. Niet dat ik ze niet vertrouw of zo... hoe breng je de film uit, hoe zet je hem in de markt, wat voor publiciteit probeer je te regelen: daar heb ik niet veel meer mee te maken. Ik kan wel zeggen wat ik graag zou willen en hoe ik het voor me zie, maar de film, datgene waar ik verantwoordelijk voor ben, is een afgesloten hoofdstuk. Daar heb ik wel een heel goed gevoel over: we hebben er tot het laatste moment aan zitten sleutelen.

Als ik een stuk schrijf, hoe vaak ik het ook doorlees: zodra je het hebt ingeleverd, ontdek je toch weer andere fouten.
Ja. Dat blijft toch wel, volgens mij. Maar ik kan nu nog niet die afstand van Vet hard! nemen: de print is echt net een week op slot, vermoedelijk gebeurt dat bij de première pas. Wat wél zo is - als ik nu oudere dingen van mezelf bekijk, dat ik dan genoeg zie waarvan ik denk: 'tja, mwah, dat had eigenlijk anders gemoeten'. Ik denk dat dat ook het leuke is trouwens, van het leven in het algemeen en van film maken in het bijzonder: dat je altijd maar blijft leren... of klinkt dat erg Oprah Winfrey? Bij elke volgende film neem je natuurlijk de ervaring van vorige producties mee. Hoop ik, in elk geval. Op zich brengt ieder project nieuwe uitdagingen met zich mee waar je weer nieuwe oplossingen voor moet verzinnen. Niets lijkt me ook saaier dan twee keer hetzelfde doen.

Is de première van Vet hard! spannender dan die van eerdere films? Er hangt toch vrij veel van deze film af voor je.
Ja, het is natuurlijk mijn eerste bioscoopfilm... maar de premières van andere films waren eigenlijk ook héél erg spannend. Ik weet nog wel dat er een persvoorstelling was van Isabelle, mijn eindexamenfilm. Ik moest mijn film inleiden voor de pers - toen was ik ook doodnerveus wat ze er over zouden schrijven. Maar Vet hard! is de eerste keer 'voor het eggie', ja, dat wel: dit is iets dat ik al heel erg lang heel erg graag heb gewild.

Er is bijna vier miljoen euro in jou gepompt: nu moet gaan blijken of je dat waard was.
Ja, maar dat zegt mij niet zoveel, eigenlijk.

Anderen wel, gelóóf me!
Ja, ongetwijfeld. Maar die 3,7 miljoen euro maakt de film voor mij niet extra bijzonder. Dit verhaal vroeg toevallig om dat bedrag - als ik als eerste bioscoopfilm een productie van één miljoen euro had gemaakt, was ik net zo nerveus geweest.

Vier miljoen brengt toch meer verantwoordelijkheid met zich mee, dunkt me.
Ja... maar daar heb ik eigenlijk geen moment stil bij gestaan. Volgens mij word je als regisseur ook helemaal gek als je dat wél doet trouwens. Jij moet je als regisseur gewoon bezig houden met het verwezenlijken van het plan dat jij gemaakt hebt. Het regelen en beheren van het geld is in principe een zaak voor de producent natuurlijk.

Vet hard! was een initiatief van San Fu, toch?
Ja, klopt. Maar in het invullen van de film heeft hij me verder erg vrij gelaten. Wat voor look krijgt de film, hoe vertolken de acteurs hun rollen, waar zet je de camera's neer - dat heb ik eigenlijk helemaal zelf mogen uitdokteren. Ik besef me absoluut wat een luxe dat is geweest.

Ervaar je jezelf ook als een groot talent, dat je deze kans gekregen hebt?
Ik vind mijn regiekunnen nou niet zo onwijs bijzonder, dus dat zal je mij niet horen zeggen. Maar ik denk dat ik best goed ben in een bepaald genre, dat wel. Ik was op de Filmacademie ook één van de weinige die al vanaf het begin af aan ongegeneerd riep dat hij van commerciële films hield, en dat ik die ook zelf wilde gaan maken. Dat viel al meteen op: doordat ik heel bewust dat bepaalde genre koos, viel ik op, want niemand anders koos voor dat genre. Men wist al snel dat je voor het in beeld brengen van een bepaald soort verhalen het beste naar mij toe kon stappen. 'Publiek vermaken? Dan moet je bij die Oliehoek zijn!' De rest zag - zonder ze af te willen vallen of zo - film geen moment als een product dat je moet verkopen.

Maar als een kunstvorm?
Ja. Dat is óók goed, natúúrlijk! Maar ik heb het nooit zo gezien. Veel mensen moeten toch een kaartje willen kopen, dáár maak je een film voor. Het is niet goedkoop om een film te maken, dan moet het ook wel wat geld opleveren.

Wat betekent film dan in jouw leven? Louter vermaak?
Ja, eigenlijk wel.

Als je er al zó lang zó intensief mee bezig bent, dan is het toch wel iets meer dan louter vermaak?
Ik hou enorm van de illusie. Of meer: het dóór hebben van die illusie. Ik begreep al op m'n tiende dat film eigenlijk niet meer is dan een zootje shots die als je ze heel slim achter elkaar zet een illusie vormen die mensen gaan geloven. Als kind is er eigenlijk niets leukers dan andere mensen voor de gek houden. Ik wilde dat trucje goed onder de knie krijgen... dat gaf toch een soort 'macht', denk ik. Zonder nou meteen als een autoritaire potentaat te klinken overigens, maar die 'macht' geeft me toch wel een enorme positieve kick. Nog steeds, eigenlijk. Neem die scène in Vet hard! met die Hercules: dat toestel is toen we filmden geen moment van de grond geweest. Toch gelooft je publiek dat het toestel rakelings over Schiphol scheert, achtervolgd door een kordon politieauto's. Dat wérkt, heb ik gezien tijdens testscreenings - dat geeft zó'n goed gevoel!


...Volgende Pagina