Happiness

[filmfocus]

Regisseur Todd Solondz debuteerde met 'Welcome to the Dollhouse', een tragikomisch portret van een gepest meisje, dat haar best doet om ergens bij te horen maar altijd tot buitenbeentje wordt veroordeeld. Solondz werkt met karikaturen, maar legt daarmee wel de vinger op de zere plek. Hij heeft een cynische kijk op de Amerikaanse maatschappij, en in het bijzonder het zogenaamd vreedzame leven in de buitenwijken.

Zijn wrange blik op de vaak verborgen 'outsiders' van de moderne samenleving, vormt ook de basis voor 'Happiness'. Maar dit keer pakt Solondz het groter aan, met een vorm die doet denken aan Altman's 'Short Cuts'. Hij volgt verschillende personages die allemaal gekweld worden door emotionele, vaak seksuele, problemen. Dat hij daarbij ook het precaire onderwerp pedofilie niet schuwt, werd hem door het Amerikaanse publiek niet altijd in dank afgenomen.

Centraal staan drie zusters. De oudste, Trish, heeft een gezin en is gelukkig getrouwd met een psychiater. Helaas weet zij niet dat haar man een seksuele voorkeur heeft voor kleine jongetjes. Joy, de middelste zuster, sukkelt in de liefde en in haar werk. Ze zou het liefst een beroemd zangeres worden, maar haar omgeving heeft voornamelijk medelijden met haar.

De jongste en knapste zuster is Helen. Zij heeft succesvolle carrière en minnaars bij de vleet, maar 'mist' toch iets op seksueel gebied. Ze voelt zich aangetrokken door een mysterieuze telefoonterrorist, niet wetende dat het haar te dikke buurman is, die met zijn problemen naar de psychiater gaat. Inderdaad: de man van Trish. En zo is de cirkel rond.

Op ingenieuze wijze weet Solondz de vele verhaallijnen te verbinden. Alle personages zijn op zoek naar het geluk, ontevreden als ze zijn in hun bestaan. Met een ideaalbeeld in hun hoofd, wringen ze zich in bochten om geaccepteerd te worden door de maatschappij, in plaats van zichzelf te accepteren met hoe ze zijn.

In het geval van de pedofiel wordt dat natuurlijk lastig. De man weet dat hij onschuldige kinderzieltjes beschadigt, maar kan zichzelf niet in bedwang houden. De openhartige gesprekken met zijn eigen zoontje over het onderwerp masturbatie worden dan ook des te beklemmender.

Daar ligt de kracht van 'Happiness'. De film is komisch, maar shockeert tegelijk. De personages lijken weliswaar zo uit 'Fargo' te zijn weggelopen, maar hun problemen zijn ongemakkelijk reëel. En zo wordt de toeschouwer meer dan twee uur lang heen en weer geslingerd tussen leedvermaak en tragiek, zonder ook maar één ogenblik te vervelen.

Jasper van Oosten

[Skaven]

Ik ben ooit met vrienden naar deze film geweest.... zij waren HELEMAAL weg van deze film, maar mij kon de film absoluut niet bekoren!
Ik heb nou eenmaal iets tegen de manier waarop de vader zijn "geluk" (pedofilie) zoekt, om het even netjes te formuleren. Daardoor had ik meer een gevoel van walging tijdens de film, dan het gevoel dat ik naar een (tragi) komedie zat te kijken...
Wel zit in deze film een van mijn meest memorabele scenes (vraag van de zoon aan zijn eigen vader):

Billy Maplewood: [sobbing] ... would you ever fuck me?
Bill: No... I'd jerk off instead.
[sobs]

Zo'n intrieste scene zie je nooit meer.

Dus ik zou zeggen: als je eens voor een 'zware' film wilt gaan: ga kijken en vorm je eigen oordeel, maar aan mij is deze film niet besteed